Sunday, November 22, 2009

സക്കറിയ-അഭിമുഖം. രണ്ടാം ഭാഗം. ബുദ്ധിജീവികൾ, മതമൌലികത, മാദ്ധ്യമങ്ങളുടെ ഇടപെടലുകൾ, ലൌ ജിഹാദ്, ക്രിസ്ത്യാനിയും സർഗ്ഗശേഷിയും..........

സക്കറിയയുമായിട്ടുള്ള അഭിമുഖത്തിന്റെ രണ്ടാം ഭാഗം

ഞാൻ: ബുദ്ധിജീവികളെക്കൊണ്ട് എന്തു പ്രയോജനം? പണ്ട് ചോദിച്ച പ്രസിദ്ധ ചോദ്യം. ബുദ്ധിജീവികൾ എല്ലാ തുറകളിലും രംഗംങ്ങളിലും ദൃശ്യരായോ അദൃശ്യരായോ വ്യാപരിക്കുകയാണെന്നും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഈ ബുദ്ധിജീവികളുടെ പ്രയത്നമാണോ പുരോഗതിയ്ക്കു പിന്നിൽ?

സക്കറിയ: അങ്ങനെ തന്നെ. ഈ ബുദ്ധിജീവികളെക്കൊണ്ടാണു പ്രയോജനം വന്നിട്ടുള്ളതാണെന്നാണു ഞാൻ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. അല്ലാതെ രാഷ്ട്രീയക്കാരന്റേയും മതമൌലികവാദിയുടേയും പിന്നാലെ പോകുന്ന ബുദ്ധിജീവികളെക്കൊണ്ട് എന്തു പ്രയോജനം എന്നാണു ഞാൻ ചോദിച്ചത്. ഇതൊന്നുമില്ലാ‍ാതെ ബാങ്കിലിരുന്നു പണിയെടുക്കുന്നവനും പോലീസുകാരനും അദ്ധ്യാപകനും കച്ചവടക്കാരനും വ്യവസായിയും മീൻപിടുത്തക്കാരനും കൃഷിക്കാരനും ഒക്കെയായ എത്രയോ ബുദ്ധിജീവികൾ ഉണ്ട്.അവരൊക്കെ പണിയെടുക്കുന്നതു കൊണ്ടാണ് കേരളത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ആവശ്യങ്ങൾ നിർവ്വഹിക്കപ്പെടുന്നത്.

ബുദ്ധിജീവികൾക്ക് നിർവ്വചനം കൊടുത്ത് വേർതിരിച്ച് നിറുത്തുകയായിരുന്നൊ?

അതിൽക്കൊടുത്ത ലിസ്റ്റിലെ ബുദ്ധിജീവികൾ എല്ലാം തന്നെ ഹിന്ദുമതമൌലികവാദത്തിലേക്ക് ചാഞ്ഞവരാണ്. മുൻപ് ഇടതുപക്ഷത്തിനെ പിൻപറ്റുകയും പിന്നീട് മതമൌലികവാദത്തിലേക്ക് കടക്കുകയും ചെയ്ത ബുദ്ധിജീവികളാണ് നരേന്ദ്രപ്രസാദ്, വിഷ്ണു നാരായണൻ നമ്പൂതിരി, സുഗതകുമാരി ഇങ്ങനെയൊക്കെ ഉള്ള ആളുകൾ- തകിടം മറിഞ്ഞവർ. ഒരുകാൽ ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ വള്ളത്തിലും മറുകാൽ ഹിന്ദുമതമൌലികവാദത്തിന്റെ വള്ളത്തിലുമുറപ്പിച്ചവർ. ഇങ്ങനെ കളിച്ചവരെപ്പറ്റിയാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്. ചിലർ ഇപ്പോഴും കളിയ്ക്കുന്നുണ്ട്. ചിലർ മരിച്ചു പോയി, പാവങ്ങൾ.

കേരളത്തിന്റെ പുരോഗതിയ്ക്കുള്ള പ്രേരണാഘടകങ്ങൾ പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടു മുതലുള്ളവ ലിസ്റ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട് ഒരു ലേഖനത്തിൽ. ഇതിൽ പലതും നിരന്തരമായ പ്രക്രിയ അല്ലെ? സാമ്പത്തികപുരോഗതിയും സാംസ്കാരികപുരോഗതിയും തമ്മിലുള്ള ഇടച്ചിലിൽ സാംസ്കാരികം തറപറ്റിയോ?

ഇല്ല. സാമ്പത്തികപുരോഗതി ഉണ്ടായില്ല എന്നതാണ്. അതാണ് വലിയ പ്രശ്നം. തൊഴിലില്ലായ്മവേതനം വാങ്ങുന്ന ചെറുപ്പക്കാരുടെ എണ്ണം ലക്ഷക്കണക്കിനാണ്. മറ്റുസംസ്ഥാനക്കാരെ ഇവിടെ തൊഴിലെടുക്കാൻ നിയമിക്കുന്നത് സാമ്പത്തികപുരോഗതിയുടെ ലക്ഷണമല്ല. സർക്കാർ ജോലിയല്ലാതെ മറ്റുജോലികൾ വളരെക്കുറവായ നാട്. മറ്റുസംസ്ഥാനക്കരെ ഇവിടെ നിയമിച്ചു മാടമ്പി കളിയ്ക്കുന്നതിന്റെ കാരണം തൊഴിലെടുക്കാൻ മടിയാണ് എന്നതാണ്. കേരളത്തിലെ ജാതിവ്യവസ്ഥയ്ക്കും ക്ലാസ് വ്യവസ്ഥയ്ക്കും അകത്തു നിന്നു നോക്കുമ്പോൾ ശരീരം കൊണ്ട് അദ്ധ്വാനിക്കുന്നത് നാണക്കേടാണെന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസം കേരളത്തിലെ സവർണ്ണരായ മൂന്നു മതക്കാർക്കും ഉണ്ട്. ഹിന്ദുവിലെ ഉപവിഭാഗങ്ങളായ നായർക്കും ഈഴവർക്കും, ക്രിസ്ത്യാനികളിലെ മറ്റു വിഭാഗക്കാർക്കുമെല്ലാം. അരിച്ചരിച്ച് ഷെഡ്യൂൽഡ് കാസ്റ്റ് ഷെഡ്യൂൽഡ് ട്രൈബ് വിഭാഗങ്ങൾക്കു കൂടി ഈ സവർണ്ണമനോഭാവം വന്നു കൂടി. ശരീരം കൊണ്ട് അദ്ധ്വാനിക്കുന്നത് നാണക്കേടാണ്. It is against the dignity. ഇത് അമേരിക്കയിലായിരുന്നെങ്കിൽ എവിടെ ചെന്നേനേ? തൊഴിലവസരങ്ങൾ ഉൽ‌പ്പാദിക്കപ്പെടണമെങ്കിൽ തൊഴിൽ ചെയ്യാൻ ആളു വേണം. പാടത്തിറങ്ങി പണിയെടുക്കുന്നത് സവർണ്ണരാകാൻ പാടില്ല, സവർണ്ണന് അതു ചെയ്യാൻ വയ്യ എന്ന നിലപാടിൽ എത്തി. ഇതൊന്നുമല്ലാതെ മറ്റൊരു ജോലി ടെക്നോപാർക്കിലെയൊക്കെപ്പോലെ കിട്ടാനില്ലാത്ത അവസരത്തിൽ എറ്റവും നല്ല ടാലന്റ്, എല്ലാ പരിശീലനങ്ങളും കിട്ടിയവർ ലോ ഡിഗ്രി എം. ബി. എ ഒക്കെ എടുത്തവർ അടക്കം കേരളം വിട്ടു പോകുകയാണ്. അപ്പോൾ ഇങ്ങനെയൊരു സ്ഥലത്ത് അവശേഷിയ്ക്കുന്നത് മീഡിയോക്കർ ആൾക്കാരാകും. വെറും ഒരു ഇടത്തട്ടിനും താഴെ നിന്നുകൊണ്ട് എന്തൊക്കെയോ ചെയ്തു ജീവിയ്ക്കുന്നവർ. അവരുടെ കയ്യിലാണ് ഭരണം. ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടത് അവരുടെ കയ്യിലാണ് മാദ്ധ്യമരംഗം. ഭരണാത്തിലിരിയ്ക്കുന്നവർ മീഡിയോക്കർ ആണെന്ന് നമുക്ക് നേരത്തെ അറിയാം. അതേ സമയം പത്രപ്രവർത്തനം, അതോടനുബന്ധിച്ച ടെലിവിഷൻ വാർത്താപ്രവർത്തനം, പ്രോഗ്രാം നിർമ്മാണം, സിനിമ-സിനിമയ്ക്കും സമൂഹത്തിൽ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട സ്വാധീനം ഉണ്ട്- ഇതിലൊക്കെ പ്രവർത്തിയ്ക്കുന്ന ഭൂരിപക്ഷം ആ‍ൾക്കാരും കനത്ത മീഡിയോക്രിറ്റികളാണ്. വളരെ അപകടകരമായ അവസ്ഥയാണിത്. കേരളത്തിൽ ഇന്നത്തെ ഭീഷണി രാഷ്ട്രീയത്തേക്കാൾ മാദ്ധ്യമങ്ങളാണ്.

പുരോഗതി ഒരു നേർ രേഖയിൽ സഞ്ചരിയ്ക്കുന്നില്ലേ എന്നും ചോദിച്ചിരുന്നു മുൻപത്തെ ചോദ്യത്തിൽ……..

Politics has destroyed the society. സാമ്പത്തികാടിത്തറ ഭദ്രമായാലേ സമൂഹത്തിനു കലകളിലേയ്ക്കും മറ്റു കാര്യങ്ങളിലേക്കും അർത്ഥവത്തായിട്ട് വ്യാപരിക്കാൻ പറ്റുകയുള്ളു. യൂറോപ്യൻ സമൂഹവും അമേരിക്കൻ സമൂഹവും വളരെക്കാലം മുൻപു തന്നെ ഇതുപോലെ ശക്തി പ്രാപിച്ചത് 17 ഉം 18ഉം നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ അവർക്കുണ്ടായ സാമ്പത്തിക പുരോഗതി-കൊളോണിയലിസത്തിൽക്കൂടെ കട്ടുകൊണ്ടുവന്നപണം കൊണ്ടൊക്കെയാണ്- സാംസ്കാരികപുരോഗതിയ്ക്ക് വഴി വച്ചതുകൊണ്ടാണ്. They created a society which would protect and perpetuate culture-a system which would protect thinkers and philosophers. അവർക്കു വെറുതെ ഇരുന്നു ചിന്തിയ്ക്കാനുള്ള സൌകര്യം വലിയ യൂണിവേഴ്സിറ്റികൾ ചെയ്തു കൊടുത്തു. If you are a thinker you are encouraged, saved. ഇങ്ങനെയൊരു സംവിധാനം നമുക്കില്ല. Until and unless the society becomes strong സാംസ്കാരിക പുരോഗതി എന്നു താങ്കൾ പറഞ്ഞത് മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകാൻ ആയെന്നിരിക്കില്ല. അതിനകത്ത് പുളവും വളവും ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടേ ഇരിയ്ക്കും. സാംസ്കാരികചിന്തകരെ രാഷ്ട്രീയം പിടികൂടും. ഓരോ എഴുത്തുകാരനും വിധേയനാകുന്നു. അവന് നിലനിൽക്കാനുള്ള പണം അല്ലെങ്കിൽ കൂടുതൽ സുഖങ്ങൾ അനുഭവിയ്ക്കാനുള്ള പണം ഇല്ലാതെ വരുന്നതു കൊണ്ട് കലാകാരൻമാരും ചിന്തകരും രാഷ്ട്രീയഭരണാധികൾക്കോ മതനേതൃത്വത്തിനോ വിധേയരായിത്തീരുകയാണ്. ഇങ്ങനെ വന്നു കഴിയുമ്പോൾ ഈ വിധേയൻമാരുടെ ശൃംഖലയ്ക്ക് ഒരിയ്ക്കലും സമൂഹത്തെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാൻ സാധിയ്ക്കുകയില്ല. ഈ വിധേയൻമാരുടെ ശൃംഖലയാണ് ഇന്ന് മാദ്ധ്യമങ്ങളിലും കലാസാംസ്കാരികരംഗത്തും എല്ലാം പ്രാഗൽഭ്യം നേടുന്നത്, പ്രാമുഖ്യം നേടുന്നത്.അവർക്കാണ് മുൻ തൂക്കം. എല്ലാവരും അങ്ങനെയാണെന്ന് ഞാൻ പറയുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് നമുക്ക് ഒരു സാംസ്കാ‍രിക പുരോഗതി വരാത്തത്. ഒരു പുതിയ നാടകം കാണാനില്ല. അർത്ഥവത്തായ ഒരു സിനിമ കാണുന്നില്ല. ലോകത്തെപ്പറ്റിയുള്ള കാഴ്ച്ചപ്പാടുള്ള പുസ്തകങ്ങൾ -ചരിത്ര പുസ്തകങ്ങൾ ഇല്ല. കേരള ചരിത്രം-ഇൻഡ്യാ ചരിത്രം പോട്ടെ – സംബന്ധിച്ച് ഒരു പുതിയ വീക്ഷണം വരുന്നില്ല. ഇതാണു ഗതി.

അനുബന്ധമായ ചോദ്യം. മലയാളിയുടെ അവസാനത്തെ അത്താഴം ഫ്യൂറിഡാൻ കലർന്ന ഐസ്ക്രീം ആണ് എന്ന് എഴുതിയിരുന്നു. ഇത് ഒരു മുന്നറിയിപ്പോ വിലാപമോ ആവലാതിയോ?

അല്ല. ഒന്നുമല്ല. ഒരു പ്രസ്താവന മാത്രം. വിലാപമോ വാണിങ്ങൊ അല്ല. ഒരു സത്യപ്രസ്താവനയാണ് എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം. മലയാളികൾ ഇന്നു വന്നു നിൽക്കുന്ന ഘട്ടത്തെപ്പറ്റി. സാംസ്കാരികവും സാമ്പത്തികവും സാമൂഹികവുമായി എവിടെ വന്നു നിൽക്കുന്നു എന്നതിനെപ്പറ്റിയുള്ള ഒരു പ്രസ്താവന. അതിശയോക്തി അൽ‌പ്പം ഉണ്ടാകും. കാരണം ഈ ഫ്യൂരിഡാൻ കഴിയ്ക്കാതെ രക്ഷപെട്ടവരാണ് ഇന്ന് അമേരിക്കയിലും യൂറോപ്പിലും ഗൾഫിലും ഒക്കെയുള്ള മലയാളിനിവാസികൾ. അല്ലെങ്കിൽ ഫ്യൂരിഡാനിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ടവർ മതത്തിന്റെ ഉള്ളിലും രാഷ്ട്രീയത്തിനുള്ളിലും മാദ്ധ്യമങ്ങൾക്കുള്ളിലും ഒക്കെ ഉറച്ചു നിന്ന് മിടുക്കൻമാരാകുന്നവരാണ്. ട്രേഡ് യൂണിയനുകൾക്കുള്ളിൽ നിന്നുമൊക്കെ. തൽക്കാലവ്യവസ്ഥിതിയെ ചൂഷണം ചെയ്യാൻ പഠിച്ചവർക്ക് മാത്രമേ ഫ്യൂരിഡാൻ കഴിയ്ക്കാതെ ജീവിയ്ക്കാൻ പറ്റുകയുള്ളു.


രണ്ടു മുന്നണികൾ ചേർന്ന് അരനൂറ്റാണ്ടു തച്ചുടച്ച സമൂഹമാണ്, ആശയറ്റത് എന്ന് അഭിപ്രായപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഈ വിഹ്വലതയാണോ മലയാളിയെ മതതീവ്രതയിൽ എത്തിച്ചത്? സാമ്പത്തികവും ഭൌതികവുമായ സുരക്ഷാബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്നതിലുപരി വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങൾ വഞ്ചിച്ചതിന്റെ പരിണതി അല്ലെ ഇത്?


അടിസ്ഥാനപരമായി ഭരണകർത്താക്കൾ/രാഷ്ട്രീയക്കാർ തകർത്ത ഒരു സമൂഹത്തിൽ- ആശ കൊടുക്കുകയും അത് പിൻ വലിയ്ക്കുകയും ചെയ്ത്, അല്ലെങ്കിൽ ഭരണകൂടം പൌരനുവേണ്ടി വല്ലപ്പോഴും ചെയ്തുകൊടുക്കുന്ന ഓരോ സേവനങ്ങൾ ഒരു സൌജന്യ സഹായം,ഫേവർ ആണെന്നു വരുത്തി വയ്ക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിൽ- മറുവശത്ത് ഭരണകൂടത്തെ എൽ‌പ്പിച്ച യാതൊരു കർത്തവ്യവും അത് നിർവ്വഹിയ്ക്കാതിരിയ്ക്കുകയും നാക്കുകൊണ്ട് പ്രസംഗിയ്ക്കുക മാത്രം ചെയ്ത് പൌരന്റെ മേലാളനായി ചമഞ്ഞ് നടക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിൽ- പൌരന് ആശയറ്റതു കൊണ്ടാണ്, അവന്റെ പ്രശ്നങ്ങളും അവന്റെ മേലുള്ള സമ്മർദ്ദങ്ങളും അവന്റെ നിരാശകളും എല്ലാം കൂടി എത്തും പിടിയും ഇല്ലാതെ വർത്തിച്ച ഒരു രംഗത്തേയ്ക്കാണ് മതങ്ങളും ആൾദൈവങ്ങളും സമർത്ഥമായി കയറിച്ചെന്ന്, കൈകാട്ടിവിളിച്ച് മുട്ടുകുത്താൻ പറഞ്ഞത്. അവൻ മുട്ടുകുത്തി, ഭംഗിയായിട്ട് മുട്ടുകുത്തി. അവനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ വീഴ്ച ആശ്വാസം. ഈയിടെ പത്രത്തിൽ വായിച്ചു ഒരു പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ ദുർലക്ഷണങ്ങൾ മാറ്റാൻ കണിയാനെ കൊണ്ടുവന്ന് കവടി നിരത്തിയതായി. ആ നിലയിലേക്ക് അതായത് ഒരു പോലീസ് സ്റ്റേഷന്റെ പ്രശ്നം പരിഹരിയ്ക്കാൻ ഡി. ഐ. ജി യ്ക്കോ ഡി. വൈ. എസ്. പി യ്ക്കോ പറ്റുകയില്ലെന്നും ഒരു ജോത്സ്യനു മാത്രമേ പറ്റുകയുള്ളു എന്ന് അവിടത്തെ പോലീസുകാർക്ക് ഉറപ്പായ സ്ഥിതിയിലേക്കാണ് കാര്യങ്ങൾ എത്തിയിരിക്കുന്നത്. ഈ തരത്തിലുള്ള ഒരു ഷിഫ്റ്റ് nobody can save you എന്നുള്ള ആ ഷിഫ്റ്റിനിടയിലേക്കാണ് ജോത്സ്യന്മാരും മറ്റും കടന്നു വരുന്നത്. മതാധികാരവർഗ്ഗവും ഇങ്ങനെയാണ് കയറി വന്ന് ആധിപത്യമുറപ്പിയ്ക്കുന്നത്. ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ കാര്യമാണെങ്കിൽ ക്ഷേത്രസംരക്ഷണസമിതി എന്നൊക്കെപ്പറഞ്ഞ് മതമൌലികവാദികളുടെ കയ്യിലായി പൊയ്പ്പോയി. അതിനെ ചെറുക്കാനായി സി. പി. എം കാർ വന്നു, തള്ളും ഉന്തും നടക്കുന്നു. ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ കാര്യമാണെങ്കിൽ സഭകൾ തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടം ഒരു വശത്ത്. മറുവശത്ത് ഈ സഭകളുടെ എല്ലാം കീഴിലുള്ള ക്രിസ്ത്യാനികളെ പിടിച്ചെടുക്കാൻ പെന്തക്കോസ്തുകാർ-alternative Christianity ക്കാർ വന്നു ചേരുന്നു. മുസ്ലീമുകളൂടെ കാര്യത്തിൽ ഷിയ-സുന്നി തർക്കം. അതിന്റെ ഇടയ്ക്ക് fundamentalism- ഒരു വിചിത്രമായ തരത്തിലുള്ള, സൌദി അറേബ്യയിൽ പോലും കാണാനില്ലാത്തിടത്തോളം വിചിത്രമായ തരത്തിലുള്ളത്- ഇറക്കുമതി ചെയ്യുന്നു. ഇതിനെല്ലാം വശംവദരാകാനുള്ള മലയാളികൾ ധാരാളമുണ്ട്. അവരുടെ എണ്ണം വർദ്ധിച്ചു വരികയാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് നമ്മുടെ സമൂഹത്തിന്റെ ഭാവി ഇപ്പറഞ്ഞ അവസാനത്തെ അത്താഴം പോലെ ഇരുളടഞ്ഞതാകുന്നത്. മതത്തിന്റെ പിടിയിലേക്കു തിരിച്ചുപോകുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിനും ഭാവി ഇല്ല.


ജീർണ്ണതാവാദികൾ വിജയിക്കുകയാണോ? വറുഗീസുമാരെ വെടിവച്ചുകൊന്ന് നക്സലിസം അമർച്ച ചെയ്യാം. ഈ മറുനക്സലിസത്തിന്റെ പൂച്ചയ്ക്ക് ആരു മണി കെട്ടും?


ഇല്ല. ഇതിനു ഒരു പോംവഴിയും ഇല്ല. മണികെട്ടാൻ പറ്റുകയില്ല. ഇത് ഒരു മതേതര സമൂഹമാണെന്ന് മറന്നു പോയിട്ടാണ് കേരളത്തിലെ ഭരണകൂടം- യു. ഡി. എഫ് ആയാലും എൽ. ഡി. എഫ് ആയാലും- പ്രവർത്തിയ്ക്കുന്നത്. യു. ഡി. എഫ് ന്റെ ഒരു മുഖ്യമന്ത്രി എ. കെ. ആന്റണി പോയി ആൾദൈവത്തിന്റെ കാൽക്കൽ വീണ് കമഴ്ന്നു കിടന്നു. അദ്ദേഹം തന്നെ പോയി കൊലക്കുറ്റം ആരോപിക്കപ്പെട്ട് ജയിലിൽ കിടക്കുന്ന ഒരു സന്യാസിയുടെ കാൽക്കൽ കമഴ്ന്നു കിടന്നു. സി. പി. എം കാർ പോലും പോയി തിരുമേനിമാരുടെ മോതിരം മുത്തുന്നു. ഇങ്ങനെ ഒരു സമൂഹത്തിൽ ഒരു നക്സൽ തരത്തിലേയ്ക്ക് ഇതൊന്നും പോകുന്നതേ ഇല്ല. നക്സലിസത്തിൽ ഒരു രാഷ്ട്രീയ ചായ്‌വും ഒരു ആക്റ്റിവിറ്റിയും ഉണ്ട്. ഇതിൽ ഇങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല. No follower/believer here is concerned with anything other than himself, his immediate wishes and demands. അവന്റെ കാര്യങ്ങൾ ഈ ആൾദൈവങ്ങൾ നടത്തിക്കൊടുക്കുന്നുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നു മാത്രമാണ് അവന്റെ നോട്ടം. He has no social concerns. Naxalites were valid because they had a social point of view, a political point of view. But must have been very foolish. വളരെ സില്ലി ആയിട്ടുള്ള ഒരു പൊളിറ്റിക്കൽ റെവൊലൂഷൻ ആണ് അവർ പ്ലാനിട്ടത്. ആ ലളിതമൂഢത്തം നമ്മൾ അംഗീകരിയ്ക്കുമ്പോഴും they wanted the society to change. ഇപ്പോഴത്തെ മതജീർണ്ണതയിൽ പെട്ടുപോയ വിശ്വാസിക്കൊന്നും സമൂഹത്തെക്കുറിച്ച് കാഴച്ചപ്പാടുകൾ ഒന്നുമില്ല. അവന് അവനെക്കുറിച്ചു മാത്രം വേവലാതി. ഇതിൽ നിന്നും രക്ഷപെടുത്താൻ യാതൊരു വഴിയുമില്ല. Because faith is personal and it is your fundamental right.

മതവിശ്വാസതീവ്രത ഉൽ‌പ്പാദിക്കപ്പെടുന്നത് പൌരോഹിത്യ നേതൃത്വങ്ങളുടേയും അവരെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ ശക്തികളുടേയും അധികാരപദ്ധതികളാണ് എന്ന് എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ഏതു മാനസികനിലകളാണ് ഈ ചൂഷണത്തിനു പശ്ചാത്തലം ഒരുക്കുന്നത്? 1, 2, 3 എന്നിങ്ങനെ ലിസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ പറ്റുമോ?


അങ്ങനെ ലിസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ പ്രയാസമാണ്. ജീവിതപരമായി മലയാളിയുടെ മാനസിക നില രണ്ടുമൂന്നു തരത്തിലുണ്ട്. ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ ഇടയ്ക്ക്, അവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ എസ്റ്റാബ്ലിഷ്ഡ് ക്രിസ്തുമത മുഖ്യധാരയ്ക്കുള്ളിൽ നിൽക്കുന്നവന് അവന്റെ സോഷ്യൽ സ്റ്റാൻഡിങിന്റെ ഒരു ഭാഗമാണ് മതവുമായുള്ള അവന്റെ ഇഴചേരൽ. അതു മൌലിക വാദം അല്ല. ശരാശരി ക്രിസ്ത്യാനി ഞായറാഴ്ച പള്ളിയിൽ പോകുന്നതോ ഹിന്ദു അമ്പലത്തിൽ പോകുന്നതോ മുസ്ലീം നിസ്കരിയ്ക്കുന്നതോ മൌലികവാദം അല്ല. അതിനപ്പുറത്തേയ്ക്കു കടന്നിട്ടുള്ള വിവശമായ ആ‍ാരാധനയിലേക്കും വിധേയത്വത്തിലേക്കും പോകുമ്പോഴാണ് ഇത് അപകടകരം ആകുന്നത്. പിന്നെ ഇവർ മതസംഘടനകളും മേധാവിത്തങ്ങളും ഉൽ‌പ്പാദിപ്പിയ്ക്കുന്ന പുതിയതും രണ്ടാമതു പൊക്കിക്കൊണ്ടു വരുന്നതുമായ ആചാരങ്ങൾക്കും പുതിയ വഴിപാടുകൾക്കും ആഘോഷങ്ങൾക്കും കൊടുക്കുന്ന സാമ്പത്തികവും ശാരീരികവും ആയിട്ടുള്ള പിന്തുണയാണ് ഏറ്റവും അപകടകരമായിട്ടുള്ളത്. പിന്നീട് ഓരോ അനുബന്ധിച്ച സംഭവങ്ങൾ -ഭാഗവത യജ്ഞങ്ങൾ, വചനപ്രഘോഷണങ്ങൾ നടക്കുമ്പോഴുള്ള ശക്തമായ പിന്തുണയാണ് വീണ്ടും ഇതിലേയ്ക്കു പകർത്തുന്നത്. അതിലേയ്ക്ക് മേൽ‌പ്പറഞ്ഞ ഫൻഡമെന്റലിസ്റ്റ് അല്ലാത്ത വിശ്വാസിയും കാലക്രമേണ സംഭാവന നൽകിയേക്കും. ഇതിന് ഇവനെ പ്രേരിപ്പിയ്ക്കുന്നത് ഇവന്റെ അരക്ഷിതാവസ്ഥയാണ്. മുഖ്യധാരയിൽ നിൽക്കുന്ന ക്രിസ്ത്യാനി അവന്റെ പൊങ്ങച്ചം കൊണ്ടാണ് വിശ്വാസിയെന്നു നടിയ്ക്കുന്നത്. ഗുരുവായൂർ പോയി ഒരു ഹിന്ദു കല്യാണം കഴിയ്ക്കുന്നത് അവന്റെ സോഷ്യൽ സ്റ്റാൻഡിങ് ന്റെ ഭാഗമായാണ്. ഗുരുവായൂരപ്പനെപ്പറ്റി അവൻ ചിന്തിച്ചിട്ടു പോലുമുണ്ടാകില്ല. അങ്ങനെ നിൽക്കുന്നവരുമുണ്ട്. മറുവശത്ത് ഇതിൽ ചെന്നു വീണുപോകുന്ന എറ്റവും അധികം ആൾക്കാർ ആത്മീയതയുടെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കാത്തവരാണ്. സ്പിരിച്വാലിറ്റി ഒരു ആന്തരിക ഭാവമാണെന്ന് ഇടതുപക്ഷത്തിനും അറിഞ്ഞുകൂടാ. അവർ ശാസ്ത്രസാഹിത്യപരിഷത്ത് പോലുള്ളതിൽ പോലും ഇക്കാര്യമൊന്നും ആരോടും പറഞ്ഞിട്ടില്ല, അറിയാമെങ്കിൽ പോലും. ഈ ആത്മീയതയിൽ സംഭവങ്ങളോ ബിംബങ്ങളോ വേദപുസ്തകങ്ങളോ ഒന്നുമില്ല എന്നുള്ളത്-ഓരോ മനുഷ്യനും നേടിയെടുക്കേണ്ടത്, പ്രാപ്തമാക്കേണ്ടത് ആണിത് എന്നുള്ള തിരിച്ചറിവ് ഇല്ലാതെ പോയി. ഇങ്ങനെ നിസ്സഹായത. മലയാളി എന്ന നിലയ്ക്കുള്ള സാമ്പത്തികവും സാമൂഹ്യവും രാഷ്ട്രീയവും ആയുള്ള നിസ്സഹായത ഒരു വശത്ത്. മറുവശത്ത് മനുഷ്യൻ എന്നുള്ള നിലയ്ക്ക് എല്ലാ മനുഷ്യനും അനുഭവിയ്ക്കുന്ന നിസ്സഹായത. അതാണല്ലൊ മതത്തെ ഉണ്ടാക്കിയത്. അടിസ്ഥാനപരമായ, എല്ലാ മനുഷ്യർക്കുമുള്ള ആകുലതകൾ തന്നെ. മരിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ പോകുമോ, ഇപ്പോൽ പാപം ചെയ്താൽ ഇന്നു ശിക്ഷ കിട്ടുമോ അതൊ നാളെ കിട്ടുമോ, ചെയ്ത പാപത്തിന്റെ പരിഹാരത്തിന് എത്ര പൂജ ചെയ്താൽ ശരിയാകും ഇങ്ങനെ സാർവ്വലൌകികമായ ആകുലതകൾ. മലയാളി എന്ന നിസ്സഹായത അവനെ വലയ്ക്കുന്നുണ്ട് കൂടുതൽ. സമയത്തിനോടുന്ന ബസ്സുകളില്ല, പാതകളില്ല, കുട്ടികൾ പഠിച്ചാൽ ജോലിയില്ല, ഇവരെ പുറത്തേയ്ക്കു വിടണം, പഠിപ്പിയ്ക്കാനുള്ള വൻപിച്ച പണബാദ്ധ്യത……...ഇത്തരത്തിലുള്ള ഞെരുക്കങ്ങൾ ഇവനെ ഒന്നിനൊന്നു വലയ്ക്കുന്നു. എനിയ്ക്ക് എങ്ങനെയാണ് ഇതിൽ നിന്നും മോചനം ലഭിയ്ക്കുന്നത് എന്നറിയാനായിട്ടാണ്- I think that is the single most important reason why a Malayali is running after a godman or similar personalities. ഈ മാനസികനിലയാണ് ചൂഷണം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്.

പണം കൊടുത്ത് വിദ്യാഭ്യാസത്തെ പിടിച്ചെടുക്കുക, പണം അങ്ങോട്ടു കൊടുത്തു ജോലി വാങ്ങുക.....ലോകത്ത് നടപ്പില്ലാത്ത പദ്ധതികളാണ് മലയാളിയ്ക്കുള്ളത്. മക്കളാണ് പ്രധാന കയറ്റുമതി വിഭവം. എന്തുതരം തലമുറയെയാണ് വാർത്തെടുക്കുന്നത് നമ്മൾ എന്നതിലല്ലെ ഭീതി വേണ്ടത്?


ഈ തലമുറ സാംസ്കാരികമായി ചിന്തിയ്ക്കുന്നില്ല. മക്കൾ സാംസ്കാരികമായിട്ടു മുന്നേറണമെന്ന് ഒരു അച്ഛനും അമ്മയും പ്രത്യേകമായിട്ടു ചിന്തിയ്ക്കുന്നില്ല. ഒരു സാംസ്കാരിക ഭീതി ഇല്ല, അവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം. മക്കൾ മെച്ചപ്പെട്ട മനുഷ്യരാകണം സിവിലൈസേഷണലി അവർ മെച്ചപ്പെട്ടവർ ആകണമെന്ന ചിന്തയില്ല. പക്ഷെ അവർ നിസ്സഹായരാണ്. കേരളം എന്ന സാമ്പത്തികശവപ്പറമ്പിൽ നിന്നും മക്കളെ എങ്ങനെയെങ്കിലും പുറത്തേയ്ക്ക് തൂത്തെറിയുക എന്നതാണ് കഠിനപ്രയത്നം. എങ്ങനെ ഏതു പ്രൊഫഷണൽ കോളേജിൽ കൊണ്ടുപോയി എത്ര രൂപാ കൊടുത്താൽ അവർ കാര്യം നേടും എന്നതാണ്. അതു കേരളത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ തമിഴ്നാട്ടിലോ ആ‍ന്ധ്രയിലോ കർണ്ണാടകത്തിലോ ബീഹാറിലോ കൊണ്ടു പോയി മക്കളെ ഇങ്ങനെ തൂത്തെറിയുകയാണ് ഇവിടന്ന്.

അതൊരു പാതകമല്ലെ?


കഞ്ഞികുടിയ്ക്കാതെ കിടക്കുന്നതിനേക്കാൽ വലിയ പാതകമല്ലല്ലൊ. പിന്നെ ഭീതിയ്ക്ക് വകുപ്പില്ല. അടുത്ത തലമുറ ഇല്ലല്ലൊ. അവർ പോയിരിക്കുകയല്ലെ. ഈ തലമുറ ഒന്നോടെ കേരളത്തിൽ നിന്നും അപ്രത്യക്ഷമായിക്കൊണ്ടിരിക്കയാണ്. വിമാനത്തിലും ട്രെയിനിലും കാറിലും ബസ്സിലുമൊക്കെ കയറി they are vanishing. എന്റെ പരിചയത്തിൽ‌പ്പെട്ട ആരുടേയും മക്കൾ കേരളത്തിൽ ഇല്ല. They are gone.

പിന്നെ വരുംകാലത്തേയ്ക്ക് എന്താണു ബാക്കി?

ഇവിടെ അതിജീവിയ്ക്കാൻ പഠിച്ച സമർത്ഥന്മാർ. ട്രേഡ് യൂണിയനുകൾക്കുള്ളിലും രാഷ്ട്രീയത്തിനുള്ളിലും മതത്തിനുള്ളിലും ഇവിടത്തെ മാദ്ധ്യമത്തിന്റെ താൽ‌പ്പര്യങ്ങൾക്കുള്ളിലും നിന്നുപിഴയ്ക്കാൻ പഠിച്ചവർ. അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ചെറിയ കച്ചവടക്കാരനായിട്ട്, ഒരു ഹോട്ടലുകാരനായിട്ട് പരിമിതമായ ആവശ്യങ്ങൾക്കുള്ളിൽ നിന്ന് അതിൽ നിന്നും ഒരു ജീവിതമാർഗ്ഗം ഉണ്ടാക്കാൻ ശേഷിയുള്ളവർ-ഇല്ലായ്മയിൽ നിന്നും എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടാക്കി എടുക്കാൻ കെൽ‌പ്പുള്ളവർ. Real estate speculation പോലെയുള്ള സംഗതികളിൽ നിന്നും ചിലതൊക്കെ നേടിയെടുക്കുന്നവരുമുണ്ട്. അടിസ്ഥാനപരമായി എല്ലാവരും ചുറ്റിപ്പറ്റി നിൽക്കുന്നത് രാഷ്ട്രീയത്തിലാണ്. ഏറ്റവും കൂടുതൽ അതിജീവനം അവിടെയാണ് നടക്കുന്നത്. അതിനെ ചുറ്റിയുള്ള ശമ്പള കിമ്പള അഴിമതി…….....ഇതിലൊക്കെ കളിയ്ക്കുന്ന ഒത്തിരി പേരുണ്ട്. അവരൊക്കെയേ ഉണ്ടാകുകയുള്ളു അവസാനം, സംശയിക്കാനൊന്നുമില്ല.

നേരത്തെ പറഞ്ഞ പാവം ബുദ്ധിജീവികൾ കൂടുതൽ അദ്ധ്വാനിക്കണോ ഇവരെ നില നിർത്താൻ?

വേണ്ട. അവരുടെ പ്രയത്നം കൂടി വരികയില്ല. അവർ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്നതു തന്നെ ചെയ്താൽ മതി. ഇവർക്കുവേണ്ടി അവർ പ്രത്യേകമായി ഒന്നും ചെയ്യാനില്ല. ബാങ്കിലുള്ളവർക്കോ പോലീസുകാർക്കോ ഒന്നും ചെയ്യാനില്ല. It is a lost cause.

ഈയിടെ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ട വിവാദമാണ് ലൌ ജിഹാദ്……..

പച്ചക്കള്ളം. അത് anti-islamic tirades ഇങ്ങനെ പല ഉറവിടങ്ങളിൽനിന്നും ഉണ്ടായി വരുന്നതിന്റെ ഭാഗമായിട്ട്, മാദ്ധ്യമങ്ങളും കൂടെ അന്ധമായിട്ട് തെളിവുകൾ ഒന്നുമില്ലാതെ നടത്തുന്ന ഒരു ജൽ‌പ്പനം-എന്താ പറയേണ്ടത് വായ് കൊണ്ടു പറയാൻ പോലും കൊള്ളാത്ത വൃത്തികെട്ട സംഭവം.

പക്ഷേ അത് സ്നേഹിയ്ക്കുന്നവരെ ഭയങ്കരമായിട്ട് അന്ധാളിപ്പിയ്ക്കുന്നു….

അന്ധാളിപ്പിയ്ക്കും. തീർച്ചയായും. അതാണല്ലൊ അതിന്റെ ഉദ്ദേശം. യാതൊരു കാരണവശാലും ഒരു മുസ്ലീം ഒരു അമുസ്ലീമിനെ സ്നേഹിച്ചു കൂടാ എന്നുള്ളത് ഉറപ്പു വരുത്താനായിട്ടാണ് ഇതാരോ കടത്തിവിട്ടത്. ഒരു പക്ഷേ മുസ്ലീം ഫണ്ടമെന്റലിസ്റ്റുകൾ തന്നെയാണോ ഇത് ഇറക്കിയതെന്ന് സംശയിക്കണം. കാരണം മുസ്ലീമുകൾക്ക് ഇഷ്ടമില്ല ഒരു അമുസ്ലീമിനെ സ്നേഹിയ്ക്കുന്നത്. ആർ. എസ്. എസ്സിനും ഇഷ്ടമില്ല. ക്രിസ്ത്യാനിയ്ക്കും ഇഷ്ടമില്ല. ആർക്കും ഇഷ്ടമില്ല. കണ്ടുപിടിയ്ക്കപ്പെട്ടാൽ കൊന്നു കളയാൻ സാദ്ധ്യത ഉണ്ട്. അത് നടക്കുന്നുമുണ്ടല്ലൊ. ഇവിടെ കൊന്നുകളയുമോ എന്നെനിയ്ക്കറിഞ്ഞു കൂടാ. ഒരു മുസ്ലീമും അമുസ്ലീമും സ്നേഹിച്ച് നാളെ ഒരു പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ കയറിച്ചെന്നാൽ ഒരു കാര്യം എനിയ്ക്കുറപ്പുണ്ട്-പോലീസ് അവരെ കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചു വിടും അവർ പ്രായപൂർത്തിയായവരാണെങ്കിൽ. ഗുജറാത്തിലാണെങ്കിൽ അവിടെ വച്ച് ഒരു എൻ കൌണ്ടറിൽ വെടിവച്ച് കൊന്നിരിക്കും.

പക്ഷേ ലൌ ജിഹാദ് എന്ന വാക്കിന് വളരെ പ്രചാരം കിട്ടിയിരിക്കയാണ്……..

It is created by media. ഇത് തീർച്ചയായും മാദ്ധ്യമങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചെടുത്തതാണ്.
Media at the behest of somebody has created it. അതു കണ്ടുപിടിയ്ക്കാൻ പ്രയാസമൊന്നുമില്ല. എവിടുന്നു വന്നു, എങ്ങനെ വന്നു എന്നൊക്കെ. ആദ്യത്തെ ജിഹാദ് കഥ ആരാണ് ഉണ്ടാക്കിയത് ഏതു സ്രോതസ്സിൽ നിന്നാണ് വന്നത് –എളുപ്പമാണ് കണ്ടു പിടിയ്ക്കൽ. പക്ഷെ ഇതുകൊണ്ട് പ്രശ്നത്തിലായ ചെറുപ്പക്കാർ ഉണ്ട്. ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റുകയില്ല. പക്ഷെ അവർക്കൊന്നും പേടിയ്ക്കാനില്ല. മീഡിയ അതത് സമയത്ത് അതിന്റെ കളി കളിച്ചിരിക്കും. അതിന്റെ ഉള്ളിലെ ഫണ്ടമെന്റലിസ്റ്റുകളും അവരുടെ താൽ‌പ്പര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിയ്ക്കുന്നവരും ഒക്കെക്കൂടി. ഏത് ഫണ്ടമെന്റലിസ്റ്റ് ഗ്രൂപ് ആണെങ്കിലും മാദ്ധ്യമത്തിലെ അവരുടെ പിണിയാളുകൾ അവരുടെ ജോലി നിർവ്വഹിച്ചിരിക്കും. അതു കണ്ട് നമ്മൾ പേടിച്ചാൽ പറ്റുകയില്ല. കേരളം പോലെ ഒരു സമൂഹത്തിൽ അതൊക്കെക്കണ്ട് പേടിച്ചു ജീവിയ്ക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ അതിനൊരവസാനമില്ല. അതേ സമയം കേരളം പോലെ ഒരു സെക്യുലർ പാരമ്പര്യം ഇല്ലാത്ത നാരായണഗുരുവിനെപ്പോലെ ഒരു മനുഷ്യൻ ജനിയ്ക്കാത്ത ഒരു സ്ഥലത്ത് പേടിയ്ക്കേണ്ടതുണ്ട്. കർണ്ണാടകത്തിൽ പോലും സൂക്ഷിയ്ക്കണം. തമിഴ് നാട്ടിൽ- വേണ്ട. അവിടെ ഇക്കാര്യത്തിൽ വളരെ ശക്തിയായ ഒരു സെക്യുലർ പാരമപര്യമുണ്ട്.ഇങ്ങനെ പ്രാദേശികമായ വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ട്. അവരവരുടെ ചരിത്രം ആണ് ഇതൊക്കെ നിർമ്മിച്ചിരിയ്ക്കുന്നത്. ഇത്തരത്തിലുള്ള വ്യത്യാസങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും കുറവ് പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുന്ന ഒരു സമൂഹമാണ് അവർ നിർമ്മിച്ചെടുത്തത്. കേരളത്തിൽ ഉള്ളിടത്തോളം മുസ്ലീം-അമുസ്ലീം വ്യത്യാസപരിഗണന തമിഴ്നാട്ടിലില്ല.


മലയാളി ക്രിസ്ത്യാനിയുടെ സർഗ്ഗശേഷി സംബന്ധിച്ച ആകുലതകൾ ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നോ?

മലയാളി ക്രിസ്ത്യാനിയുടെ സർഗ്ഗശേഷി അവർ പ്രകടിപ്പിച്ചത് കൃഷിയിലും production of wealth ലുമാണ്. അത് കൃഷിയിലൂടെയും കച്ചവടത്തിലൂടെയും വ്യവസായ സ്വർണ്ണക്കട ജൌളിക്കട…..എന്തായാലും അതിലൂടെ പടർന്നു പന്തലിച്ചു. സാമ്പത്തികോൽ‌പ്പാദനം തന്നെ സർഗ്ഗശേഷി. പിന്നെ, സാഹിത്യം, കല തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിൽ സർഗ്ഗശേഷി പ്രകടിപ്പിച്ചവരുടെ എണ്ണം ന്യൂനപക്ഷം പോലും അല്ല സൂക്ഷ്മന്യൂനപക്ഷം ആണ്. അതിന്റെ കാരണം ഈ ക്രിസ്ത്യാനിയുടെ അടിസ്ഥാന ഉദ്വേഗം ചരിത്രപരമായി സാമ്പത്തികോൽ‌പ്പാദനത്തിലായിരുന്നു എന്നതാണ്.അതേസമയം കേരളത്തിലെ ക്രിസ്തുമതം അവരെ വായനയിൽ നിന്നും പിന്തിരിപ്പിച്ചു. മറ്റു രാജ്യങ്ങളിലെ ക്രിസ്തുമതം സ്വതന്ത്രമായി ച്ന്തിയ്ക്കുന്നതിലോ മറ്റു മേഖലകളിൽ വ്യാപരിയ്ക്കുന്നതിനോ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തിയില്ല. വായന അന്യമായിത്തീർന്ന ക്രിസ്ത്യാനിയ്ക്ക് കലാസാംസ്കാരിക രംഗത്ത് എത്താൻ ഇട വരാതായി. അതെ സമയം സിനിമയിലേക്ക് അവൻ കയറി വന്നു. കാരണം സിനിമയ്ക്കകത്ത് സാമ്പത്തികോൽ‌പ്പാദനമുണ്ട്. സിനിമയുടെ ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യം മുതൽ ക്രിസ്ത്യാനികൾ ഉണ്ട്. ഇങ്ങനെ പോയി അവന്റെ ചിന്ത. സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിയ്ക്കേണ്ട മേഖലകളിൽ അവൻ ഒന്നും നേടിയില്ല. ബാക്കി സാധാരണ രീതിയിലുള്ള കോമൺ സെൻസ് പ്രയോഗിച്ച് പ്രവർത്തിയ്ക്കാവുന്നിടത്തൊക്കെ അവന്റെ സർഗ്ഗശേഷി വളരെ അധികം ഉയർന്നതാണ്. ഇതാണ് ക്രിസ്ത്യാനിയുടെ സർഗ്ഗശേഷി ചരിത്രം.

എന്നാൽ എങ്ങനെ ഒരു സക്കറിയ ഉണ്ടായി?

ഞാൻ ഒരെഴുത്തുകാരൻ ആയെങ്കിൽ എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ പ്രത്യേക പശ്ചാത്തലം ഒന്നു കൊണ്ടു മാത്രമാണ്. എന്റെ അപ്പൻ ഒരു ഇടതുപക്ഷ ചിന്താഗതിക്കാരനായിരുന്നു. വായനക്കാരനും. അമ്മ പ്രത്യേക വലിയ വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങൾ belief systems ഒന്നുമില്ലാത്ത സാധാരണ ക്രിസ്ത്യാനി ആയിരുന്നു. വീട്ടിൽ ധാരാളം പുസ്തകങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു സവിശേഷ ചുറ്റുപാട്. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ എഴുത്തുകാരനായത്. അവിടുന്ന് തുടങ്ങിയതാണ് എന്റെ എഴുത്തിലേയ്ക്കുള്ള യാത്ര.

എഴുത്തുകാരൻ സക്കറിയയും ഉരുളികുന്നത്തുകാരൻ സാദാ ക്രിസ്ത്യാനി സക്കറിയയും തമ്മിലുള്ള അകലം? അടുപ്പം? വിട്ടു പിരിഞ്ഞവർ?

പണ്ടേ വിട്ടുപിരിഞ്ഞവരാണ്. ആ വിട്ടുപിരിവ് ഉണ്ടായതുകൊണ്ടാണ് എഴുത്തുകാരൻ സക്കറിയ ഉണ്ടായത്. ക്രിസ്ത്യാനി സക്കറിയയിൽ നിന്നും വിട്ടു പിരിഞ്ഞ് സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിയ്ക്കുന്ന ഒരു സക്കറിയ ആയത്. ക്രിസ്ത്യാനി സക്കറിയ ആയിട്ടിരുന്ന് എനിയ്ക്ക് ഒരെഴുത്തുകാരൻ ആകാൻ സാദ്ധ്യമല്ലായിരുന്നു.

ഇപ്പോഴും ആ ദ്വന്ദങ്ങളുണ്ടോ?

ഇല്ലല്ലൊ. ഞാൻ പരിപൂർണ്ണമായി പുറത്തിറങ്ങി എന്നാണെന്റെ വിശ്വാസം. നൂറു ശതമാനം. Except in terms of nostalgia. എനിയ്ക്ക് ഒരു പള്ളിയെ വിവരിക്കണമെങ്കിൽ എന്റെ ഇടത്തു കൈ കൊണ്ട് ചെയ്യാൻ പറ്റും. ഒരു കത്തോലിക്കാ പുരോഹിതനെപ്പറ്റി അല്ലെങ്കിൽ യേശുക്രിസ്തുവിനെപ്പറ്റി എഴുതണമെങ്കിൽ I can do it without a second thought. അത് എന്റെ കയ്യിലിരിയ്ക്കുന്ന ഒരു സമ്പാദ്യമാണ്. ഇഷ്ടം പോലെ ഉപയോഗിയ്ക്കാം അത്.

Thursday, November 12, 2009

സക്കറിയ- അഭിമുഖം. കഥാഖ്യാനം, എഴുത്തുകാരൻ കഥയിൽ, ദൈവം, യേശു,,,,,,,,,,,

സക്കറിയയുമായി നടത്തിയ അഭിമുഖത്തിൽ നിന്നും പ്രസക്തഭാഗങ്ങൾ. കഥാഖ്യാനം, എഴുത്തുകാരൻ കഥയിൽ, ദൈവം, യേശു, ബുദ്ധിജീവികളെക്കൊണ്ട് പ്രയോജനം, മുരടിച്ച പുരോഗതി, ലൌ ജിഹാദ്……..ഒട്ടേറേ കാര്യങ്ങൾ.

ഒന്നാം ഭാഗം

ഞാൻ: ആദ്യകഥകളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു പരിണാമം പിൽക്കാലത്തെ കഥകളിലെ ആഖ്യാനരീതിയ്ക്ക് വന്നു ഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. മോണൊലൊഗ് സമൃദ്ധമായി ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട് പിന്നീട് പലതും ആത്മഭാഷണങ്ങൾ പോലെയാണ്. “കഥ പറയുക” തന്നെയാണോ എളുപ്പം?


സക്കറിയ: കഥയിൽ നിന്നും കഥയിലേക്ക് ആഖ്യാനരീതിയ്ക്കു മാറ്റം വരും. ഒരു വിഷയം നമ്മുടെ കയ്യിൽ കിട്ടുമ്പോൾ അതനുസരിച്ച് നമ്മുടെ ഭാഷണം രൂപീകരിയ്ക്കുന്നു എന്നേ ഉള്ളു. അതല്ലാതെ പ്രത്യേകിച്ച് നേരത്തെ ആസൂത്രണം ചെയ്ത് ഇതിനകത്തേയ്ക്കു വരുന്നില്ല. കഥ പറയുക- ‘പറയുക’ എന്നർത്ഥർത്തിൽ കഥ പറയുക തന്നെ. ഏതായാലും ഒരു പറച്ചിലുകാരൻ ഇതിനകത്തുണ്ട്. എഴുത്തുകാരൻ ഞാനെന്ന സ്ഥാനത്തു നിന്ന് കൊണ്ട് പറഞ്ഞേക്കാം. അയാൾ അല്ലെങ്കിൽ അവൾ/അവൻ എന്ന സ്ഥാനത്തു നിന്നുകൊണ്ടൂം പറഞ്ഞേക്കാം. ആ പറച്ചിലേ ഉള്ളു. പിന്നെ ഒരോ കഥയുടേയും ‘വോയ്സ്’ എന്നുപറയുന്ന ആ സംഭവം. ‘സ്പീകിങ് വോയ്സ്’ കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ. ആരാണു പറയുന്നത്, ഏതു വീക്ഷണകോണിൽ നിന്നാണു പറയുന്നത്, ഇതൊക്കെ ആ കഥയുടെ വിഷയം ആണു തീരുമാനിയ്ക്കുന്നത്. എഴുതാനിരുന്നു കഴിയുമ്പോൾ അതു കൈവന്നു ചേരുന്നതാണ്. ചിലപ്പോൾ ഒരു വീക്ഷണകോണിൽ നിന്നു തുടങ്ങി വേറൊന്നിലേക്ക് പോകേണ്ടി വന്നേക്കാം. പലപ്പൊഴും അങ്ങനെ വന്നിട്ടുണ്ട്., തുടങ്ങിയിട്ട് വേറൊന്നിലേക്ക് മാറിയിട്ടുണ്ട്. ‘അയാൾ’ എന്നു തുടങ്ങിയിട്ട് ‘ഞാൻ’ എന്നായിട്ടുണ്ട്. മറിച്ചും.

“കഥ പറയുന്നതേ ഒരു വിധിയ്ക്കലാണ്. പേനയെടുക്കുമ്പോഴേ ഒരു ഭാഗം ചേർന്നു കഴിഞ്ഞു. മറുഭാഗത്തെ സത്യത്തോടുള്ള പോര് തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു“ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. എന്തൊക്കെയാണ് ഈ പോരാട്ടങ്ങൾ?

ആത്യന്തികമായി അവനവനോടു തന്നെയുള്ള പോരാട്ടമാണ്. പിന്നെ നമുക്കു ചുറ്റുമുള്ള സമൂഹത്തോടും എഴുതപ്പെട്ടു വരുന്നതിനോടുമുള്ളത്. രണ്ടുമൂന്നാലു കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ട്. ഒന്ന് ഭാഷ. അത് പുതുമയോടെ വച്ചുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുക എന്നതാണ്. ഒരുതവണ എഴുതിയ പോലെ രണ്ടാമതു വരാതിരിയ്ക്കാനുള്ള കഠിനമായ ശ്രമങ്ങൾ നടത്തിയേ തീരൂ. എന്നാൽ അത് സ്വാഭാവികവും നൈസർഗ്ഗികവും ആയിരിക്കുകയും വേണം. ഒരു കഥ അടുത്ത പോലെ ഇരിയ്ക്കരുത് എന്ന നിർബ്ബന്ധം നമ്മുടെ തലയ്ക്കു പുറകിൽ ഉണ്ടായിരിക്കണം. ഭാഷയുടെ കാര്യത്തിൽ പ്രത്യേകിച്ചും. ആത്മാനുകരണം ആണ് ഏറ്റവും അപകടകരം. ഇങ്ങനെ എഴുതിയ കഥ വിജയിച്ചു, ധാരാളം പ്രശംസ നേടി എന്നു വന്നുകഴിഞ്ഞാൽ, എന്നാൽ ശരി, അടുത്ത കഥയും ഇതുപോലെ എഴുതാം എന്നു തീരുമാനിച്ചാൽ നമ്മൾ പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞു പാളീസായിപ്പോകും. അതുകൊണ്ട് ആ നവീകരണം അത്യാവശ്യമാണ്. ആ അബദ്ധത്തിൽ ചെന്നു ചാടാതെ നേരത്തെ ഞാൻ എങ്ങനയോ അതിൽ നിന്നും വിമോചനം നേടി എന്നാണെന്റെ വിശ്വാസം. I believe I did not imitate myself too much. പിന്നെയുള്ള പോരാട്ടം കഥാപാത്രവുമായിട്ടെന്നതിനേക്കാൾ കഥയുമായിട്ടാണ്. കഥാപാത്രത്തെ എങ്ങനെ പറഞ്ഞു ഫലിപ്പിയ്ക്കുമെന്നതാണ്. അതിന്റെ യുക്തി, സ്ഥല-കാലങ്ങളിലെ അവന്റെ അല്ലെങ്കിൽ അവളുടെ പെരുമാറ്റങ്ങളും ചലനങ്ങളും, അവരുടെ ബന്ധങ്ങൾ, അവയ്ക്കുള്ളിലെ യുക്തി ഇതൊക്കെ. യുക്തിസഹമാക്കുന്നതിൽ വലിയ പ്രശ്നമുണ്ട്. അസാദ്ധ്യമായ കാര്യങ്ങൾ പോലും യുക്തിസഹമായിട്ട് പറഞ്ഞുവയ്ക്കണം.. കഥാപാത്രത്തെ അങ്ങനെ നമ്മൾ കരുപ്പിടിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരിയ്ക്കും.. എന്നാൽ അതിൽ
വലിയ പരിശ്രമം ഇല്ല. കഥാപാത്രം നമ്മുടെ കയ്യിൽ വന്നാൽ അയാളെ ഉരുട്ടിക്കൊണ്ടു പോകുക എന്നേ ഉള്ളു. അവനെക്കൊണ്ട് പുത്തനായിട്ട് ചിന്തിപ്പിയ്ക്കണം. ഞാൻ പുതുതായി ചിന്തിയ്ക്കണം. പിന്നെ ആവശ്യം പരിസരശ്രദ്ധയാണ്. നമുക്കു ചുറ്റുമുള്ള എഴുത്തൊക്കെ സശ്രദ്ധം വീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരിയ്ക്കണം.എന്റെ peer group ന്റെ പ്രായക്കാരും ചെറുപ്പക്കാരുമായിട്ടുള്ള എഴുത്തുകളെല്ലാത്തിനേയും പറ്റിയുള്ള awareness. ഇതെല്ലാം വായിയ്ക്കാൻ പറ്റിയെന്നിരിക്കില്ല. പക്ഷെ നമുക്ക് ഏതാണ്ടറിയാം, വാരികകൾ മറിച്ചു നോക്കുന്നതിലൂടെ. അവരുണ്ടാക്കി വയ്ക്കുന്ന ചതിക്കുഴി- ചതിക്കുഴി എന്നത് അതിശയോക്തിയായിട്ട് പറഞ്ഞതാണ്-യിൽ വീഴാതെ നോക്കുക. ആ കെണിയിൽ പെടാതെ നോക്കുക. ഞാൻ അതുപോലെ എഴുതാൻ ഇടയുണ്ടെന്നുള്ളത് ഒരു കെണി തന്നെ. ആ ചതിക്കുഴിയിൽ നിന്നും ചാടിക്കയറുക എന്നതാണ് അടുത്ത പോരാട്ടം. ഞാൻ സേതുവിനെപ്പോലയോ മുകുന്ദനേപ്പോലെയോ കുഞ്ഞബ്ദുള്ളയെപ്പോലെയോ ആനന്ദിനേപ്പോലെയോ ആണ് എഴുതുന്നതെങ്കിൽ പിന്നെ കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ട് കാര്യമില്ല. അല്ലെങ്കിൽ പുതിയ തലമുറയിൽ നിന്നുള്ള കെ. ആർ. മീരയെപ്പോലെയോ ബെന്യാമിനെപ്പോലെയോ ആണ് ഞാൻ എഴുതുന്നതെങ്കിൽ തീർന്നു- ഫിനിഷ് ഡ്. പിന്നെ ഒന്നു കൂടെയുള്ളത്, താങ്കൾ ചോദിച്ചതു കൊണ്ട്, എന്റെ കഥാപാത്രങ്ങൾ ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്ന മൂല്യങ്ങൾ- അതായത് പോസിറ്റീവ് ആയ കഥാപാത്രങ്ങളാണെങ്കിൽ- അവർ ഉൽ‌പ്പാദിപ്പിയ്ക്കുന്നു എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുകയാണ്. സമത്വം, ലൈംഗിക സമത്വം, മതേതരത്വം, ജനാധിപത്യം ഇവയൊക്കെ എന്റെ വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങൾക്ക് അനുസൃതമാണെന്ന്. അവയെ പരാമർശിക്കേണ്ട ആവശ്യം വന്നാൽ അവയൊക്കെ ഞാൻ സമർത്ഥിച്ചിരിക്കും., സത്യസന്ധമായിട്ട് അതു ഉറപ്പു വരുത്തണം എനിയ്ക്ക്. ഒരു സ്ത്രീയേപ്പറ്റി പരാമർശിക്കുമ്പോൾ കേരളത്തിലെ ശരാശരി പുരുഷമേധാവിത്വ പിഗ്ഗിനെപ്പോലെ ഞാനും എന്റെ കഥാപാത്രങ്ങളും സംസാരിച്ചാൽ-ഫിനിഷ് ഡ്.

കഥയെഴുതിത്തുടങ്ങുമ്പോൾ ഒരു മുൻ വിധിയ്ക്കു സാധ്യതയുണ്ടെന്നും അത് ഒഴിവാ‍ക്കുക അത്യാവശ്യമാണെന്നും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എന്തൊക്കെയാണ് ഈ മുൻ വിധി പ്രശ്നങ്ങൾ?
ഈയിടെ എഴുതിയ അല്ഫോൻസാമ്മയുടെ കഥയിൽ മുൻ വിധികളെ നേരിടേണ്ടി വന്നോ?



കഴിയുന്നതും മുൻ വിധികളില്ലാതെ ഞാനെഴുതും. കഥ എങ്ങനെ വരണം എന്നതേ ഉള്ളു. അല്ഫോൻസാമ്മയുടെ കഥ എടുത്താൽ ഏക മുൻവിധി അവർക്കു ചുറ്റും ഉണ്ടാക്കിവച്ച ആരാധനയുടേയും ഭംഗിവാക്കുകളുടേയും അതിമാനുഷികതയുടേയും പരിവേഷം ഇല്ലാതെ വേണം ആ സ്ത്രീയെ കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ എന്നതായിരുന്നു. അതൊക്കെ വച്ച് ഞാൻ അൽഫോൻസാമ്മയെക്കുറിച്ച് കഥയെഴുതിയാൽ-പോയി. തീർച്ചയായിട്ടും അങ്ങനെ അതൊക്കെ മുൻ വിധിയാണ്. അക്കാര്യങ്ങളിൽ I am absolutely sure what I am going to do.. കഥയുടെ അന്ത്യം എന്റെ കയ്യിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു അത് ഞാൻ എഴുതാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ. ഇന്ന രീതിയിൽ അവസാനിക്കണം എന്ന്. അതാണു മുൻ വിധി.


പ്രകൃതി-സ്ത്രീ-പുരുഷവിലയനം പല കഥകളിലും പ്രത്യക്ഷമായോ അപ്രത്യക്ഷമായോ കടന്നു വരുന്നുണ്ട്. “മഴ”, “കുഴിയാനകളുടെ ഉദ്യാനം‘ ഒക്കെ. ഇതൊരു ആസക്തി ആണോ?

അങ്ങനെയൊന്നും ഞാൻ കരുതിയിട്ടില്ല, ഒരു തരത്തിലും ചിന്തിച്ചിട്ടേ ഇല്ല. കഥയക്കനുസൃതമായി സ്ത്രീകൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു, പോകുന്നു. പ്രകൃതിയിൽ നടക്കുന്ന കഥയാണെങ്കിൽ പ്രകൃതി വരും. എന്നല്ലാതെ യാതൊരു ആസൂത്രണവും ഇതിലെങ്ങുമില്ല.

പക്ഷേ ‘മഴ’ യിൽ തോമാ പ്രകൃതിയും സ്ത്രീയ്മായി വിലയിക്കുക ആണല്ലൊ?

എന്റെ ആദ്യകാല കഥകളിലൊന്നാണത്. അത് എങ്ങനെ അവസാനിപ്പിക്കണമെന്ന് അന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. തോമയെ അങ്ങനെ വെള്ളത്തിൽ എടുത്തിട്ടതാണ്. (ചിരിയ്ക്കുന്നു)

പെൺകഥകൾ എന്നു തരം തിര്യ്ക്കപ്പെട്ടവയിലും മറ്റു കഥകളിലും പെണ്ണ് ശക്തിസ്വരൂപിണിയും പ്രാ‍യോഗിക ബുദ്ധിക്കാരിയുമാണ്. ചോദനകൾ വരെ മറച്ചുവച്ച് ആണിനെ നിയന്ത്രിയ്ക്കുന്ന പെണ്ണിനെ സലാം അമേരിക്കയിലും പ്രെയിസ് ദ ലോർഡിലും ‘കന്യാകുമാരി‘ യിലും ഒക്കെ കാണാം. ‘ക്രിസ്തുമസ് കഥ‘ യിലെ വേശ്യയിലും. ‘മന്ത്രവാദ’ ത്തിലെ രാമാനുജം തികച്ചും ബലഹീനൻ. മുൻപു പറഞ്ഞ ചില സത്യങ്ങളുടെ ആവർത്തനമാണോ ഇത്?

നേരത്തെ പറഞ്ഞ മാനസികപരിശീലനത്തിന്റെ ഭാഗം തന്നെ ഇതും. കേരളത്തിലെ പുരുഷമേധാവിത്തത്തിന് എതിരേയുള്ള എന്റെ മാനസിക നില, നിലപാട് ഇങ്ങനെയൊക്കെയായിരിക്കും പ്രതിഫലിച്ചു വരുന്നത്. കേരളത്തിലെ പുരുഷന്മാർ എറ്റവും വലിയ പൊങ്ങച്ചക്കാരാണ്. സ്ത്രീകൾ അതിനു വഴങ്ങിക്കൊടുക്കുന്നുമുണ്ട്. അങ്ങനെയുള്ളൊരു സമൂഹത്തിൽ ഞാനെടുത്തിര്യ്ക്കുന്ന നിലപാടിനനുസൃതമായി, മനഃപൂർവ്വമല്ലാതെ മലയാളി പുരുഷനോട് എന്റെ പ്രതികരണത്തിന്റെ ഭാഗമാണത്, അടിസ്ഥാനപരമായി.

“എനിയ്ക്കു പേടിയാകുന്നു” എന്ന് ആവർത്തിച്ചു പറയുന്നുണ്ട് “കന്യാകുമാരി” യിലെ ചെറിയാൻ തോമസ്. സെക്സ് പാപമാണെന്ന ഒരു സാദാ ക്രിസ്ത്യാനിയുടെ ഭീതി?

സെക്സ് പാപമാണെന്നാണല്ലൊ ക്രിസ്ത്യാനികളെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്. പൊതുവിൽ പുതിയ പഠനങ്ങൾ ധാരാളം നടന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും. ‘ഏദൻ മിത്ത് എന്നതിനെ വച്ചാണ് ‘ആദിമ പാപം’ എന്നു വന്നത്. അത് ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കു കിട്ടുന്ന മതപരിശീലനത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ലൈംഗിതയെക്കുറിച്ചുള്ള വിഹ്വലതകൾ. ചെറിയാൻ തോമസും ഇങ്ങനെ പല അരക്ഷിതാബോധങ്ങളുള്ള ആളാണ്. തീർച്ചയാ‍യിട്ടും.

സ്നേഹം, പ്രേമം, കാമം, ശരീരം വിവാഹം ഇവയിലെയൊക്കെ പാരസ്പര്യങ്ങളോ കുഴമറിച്ചിലുകളൊ വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളല്ലെ പല കഥകളിലും?

സ്ത്രീപുരുഷ ബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ച് എന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് പ്രതിഫലിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. പക്ഷെ അങ്ങനെ പ്രത്യേകിച്ച് ഉദ്ദേശിച്ചു എന്ന് പറയാനാവില്ല. ഒരു കഥ കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞാൽ അതിനെ എങ്ങനെ ഫലിപ്പിക്കുക, അതു മാത്രമേ ഉള്ളു. ബാക്കിയുള്ളതൊക്കെ എഴുതാനിരിയ്ക്കുമ്പോൾ താനേ വന്നു കയറിക്കോളും. പണ്ടു വായിച്ചതുകളുടെ ഓർമ്മയും ഭാഷകളും പല കഥാപാത്രങ്ങളും ഒക്കെച്ചേർന്ന് കഥാപാത്രത്തിനെ കൊണ്ടുപോകുകയാണു ചെയ്യുന്നത്. അങ്ങനെയാണ് കഥയുടെ narrative ന്നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നത്- creativity, finally. ഈ കഥ തന്നെ വേറേ തരത്തിലും എഴുതാം. ഈ ഈ തരത്തിൽ ഞാൻ എഴുതി എന്നത് എന്റെ മാനസികപരിശീലനത്തിന്റെ ഫലമായിട്ട്, എന്റെ creativity നിർമ്മിച്ചെടുത്തു എന്നേ ഉള്ളു. അതിനപ്പുറത്തേയ്ക്ക്, അതിനുള്ളിലുണ്ടായിരിക്കുന്ന structure നു വേറേ ഒരു അർത്ഥവുമില്ല. ഇപ്പറഞ്ഞ ഒന്നിനും കഥയെ പറഞ്ഞുഫലിപ്പിയ്ക്കുക എന്നതിൽ കൂടുതൽ വേറേ ഒരു ഊന്നലും ഞാൻ കൊടുത്തിട്ടില്ല. അതേ സമയം, മുൻപേ പറഞ്ഞപോലെ ഈ ബന്ധങ്ങളെപ്പറ്റിയൊക്കെ എന്റെ ചില നിലപാടുകൾ നറെറ്റീവ് നിർമ്മിയ്ക്കുമ്പോൾ യഥാസ്ഥാനത്തു വന്നു വീഴുന്നതാണ്..

പക്ഷേ വായനക്കാരന് അതിനപ്പുറത്തുള്ള ചില ഫിലോസഫികൾ വായിച്ചെടുക്കാൻ പറ്റുന്നുണ്ടല്ലോ……..

അതാണ് സാഹിതത്തിന്റെ, പൊതുവേ കലയുടെയും വിശേഷവും ഗുണവും. കഥയായാലും കവിതയായാലും ചിത്രമായാലും സംഗീതമായാലും കലാകാരൻ സൃഷ്ടിയ്ക്കുന്നതിനപ്പുറം അനുവാചകനു ലഭിയ്ക്കുക എന്നത് കലയുടെ ഉദ്ദേശവുമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് art is larger than life എന്നു പറയുന്നത്. Each person reads his meaning. അങ്ങനെ കിട്ടുന്നെങ്കിൽ എഴുത്തുകാരൻ ഒരു പരിധി വരെ വിജയിച്ചു എന്നു വേണം കരുതാൻ.

ഉദ്ധരണികൾ പലേ കഥകളുടെയും തുടക്കത്തിലുണ്ട്. ചിലത് അനുബന്ധമായും. ആത്മീയ-വേദാന്ത പ്രഹേളികകൾ കഥകളായി പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടതാണെന്ന മുന്നറിയിപ്പാണോ ഇത്? അതോ ചില മുൻ കൂർ ജാമ്യങ്ങളോ?

ഞാനെടുത്തിരിയ്ക്കുന്ന ഉദ്ധരണികൾ എല്ലാം തന്നെ alternative spirituality യുടെ ആളുകളിൽ നിന്നാണ്. സൂഫിവര്യൻമാർ മുതൽ ചട്ടമ്പി സ്വാമികൾ വരെ. നാരായണഗുരുവിന്റേയും സെൻ ബുദ്ധിസത്തിന്റേയും സൂക്തങ്ങളുമുണ്ട്. It is a declaration of my intend. ഞാനെവിടെ നിൽക്കുന്നു എന്നത് തെളിയിക്കാനാണ്. എന്റെ ചില പ്രീതികൾ. സമർപ്പണം നടത്തുന്നതു പോലെ. എന്റേതല്ലാതെ മറ്റു ചിലത്. എന്നാൽ എനിയ്ക്കു സാംഗത്യമുള്ളവ തന്നെ.

ഇന്ദുചൂഡന്റെ കേരളത്തിലെ പക്ഷികളിൽ നിന്നും എടുത്തിട്ടുണ്ട്…….

ഏറ്റവും നല്ല മലയാളം എഴുതപ്പെട്ടിട്ടുള്ള രണ്ടോ മൂന്നോ പുസ്തകങ്ങളിലൊന്നാണ് ഇന്ദുചൂഡന്റെ കേരളത്തിലെ പക്ഷികൾ എന്നു വിശ്വസിക്കുന്ന ആളാണു ഞാൻ. അതുപോലെ തന്നെ മാ‍ര്ത്താണ്ഡവർമ്മയിൽ നിന്നുള്ള കള്ളിയങ്കാ‍ട്ട് നീലിയുടേതും ചേർത്തിട്ടുണ്ട്. എന്റെ favorite narrative എന്റെ പുസ്തകത്തിന്റെ ആദ്യം ഒരു മുദ്ര പോലെ വെച്ചെന്നേ ഉള്ളു.

സൈക്കിളിൽ ഡബിൾ എടുക്കുന്ന, ഓലത്തുമ്പത്തിരുന്നൂയലാടും പാടുന്ന ആ‍ാളാണു ദൈവം.പരിമിതികളില്ലാത്ത അധോവായുവിനാണു മതപ്രഭാഷണങ്ങളെക്കാൾ ആർജ്ജവം. ദൈവസങ്കൽപ്പം ഇങ്ങനെ അതിലളിതമാക്കിയത് മൌലികവാദം കേട്ടു മടുത്തിട്ടാണോ?


മൌലികവാദം ഒക്കെ പിന്നീടാണു വന്നത്.ഞാൻ ക്രിസ്തുമതത്തിൽ നിന്നും പുറത്തുവന്നപ്പോൾ ദൈവസങ്കൽ‌പ്പം എനിയ്ക്കേതു തരത്തിലും ആക്കാവുന്നതായി.മതത്തിന്റെ പിടി ഇല്ലാതാവുമ്പോൾ ദൈവം പെട്ടെന്ന് ഒരു സ്വതന്ത്ര ഓപറേറ്റർ ആകുന്നു.അപ്പോൾ എങ്ങനെ വേണമെങ്കിലും എനിയ്ക്ക് അതു വച്ചു കളിയ്ക്കാം. ഇങ്ങനെയൊക്കെ പാട്ടും പാടി സൈക്കിളിൽ കയറിപ്പോകുന്ന ദൈവമാണ് എന്റെ കയ്യിൽ കിട്ടിയത്.ഈ കഥ ഞാൻ എഴുതിവന്നപ്പോൾ-ബാബുരാജിന്റെ “ഞാനുറങ്ങാൻ പോകും മുൻപായ്” പഠിച്ചെടുക്കുന്നുണ്ട് ഈ ദൈവം പിന്നീട്-ഇങ്ങനെ ഒരു ദൈവത്തേയും സങ്കൽ‌പ്പിച്ചെടുക്കാമല്ലൊ എന്ന തോന്നലിൽ നിന്നും വന്നതാണത്. അത്രമാത്രം.

ഉല്ലാസവാനായി ചിരിയ്ക്കുന്ന യേശുവിനെ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.യേശു വാഗ്ദാനം ചെയ്ത ദൈവരാജ്യത്തിലെത്താൻ കൊതിയ്ക്കുന്ന പിലാത്തൊസുമുണ്ട്. എന്നാലും “എന്തു ദാനമാണ് നീ കൊടുത്തത്? കുറച്ച് സ്നേഹവും അരിശവും മാത്രമേ നീ തന്നുള്ളല്ലൊ. നിന്റേത് വാക്കുകൾ കൊണ്ടുള്ള കസർത്തല്ലായിരുന്നൊ?” എന്ന് ‘അന്നമ്മ ടീച്ചർ-ഒരോർമ്മക്കുറിപ്പ്’ ഇൽ ചോദിച്ചു പോകുന്നുണ്ടല്ലോ?

യേശു ആവശ്യകമായി ഒരു ഞാണിൻ മേൽക്കളി നടത്തുകയായിരുന്നു.പഴയനിയമത്തിൽ ഹീബ്രായിക്-ജ്യൂയിഷ് പാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്നും ഭയങ്കര ഭീകരനും നാശകാരിയുമായ ദൈവത്തിൽ നിന്നും സ്നേഹവും സാഹോദര്യവും സൃഷ്ടിച്ച ആളായിട്ടാണല്ലൊ മതങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിൽ യേശുവിന്റെ സംഭാവന. ഒരു കവിളത്തടിച്ചാൽ മറ്റെ കവിൾ കാണിച്ചു കൊടുക്കണമെന്നു പറയുന്ന ആൾ. പല്ലിനു പല്ല് നഖത്തിനു നഖം എന്നു പറയുന്നതിനു പകരം. യഹൂദന്മാരുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന യഹോവയിൽ നിന്നും ചാടിപ്പോകുകയായിരുന്നു യേശുവിന്റെ ദൈവം. A landmark contribution to the history of religion. ഇതു മുഴുവൻ യേശുവിന്റെ ഒരു വാചകക്കസർത്തു പോലെ നമുക്ക് കാണാവുന്നതണ്. എല്ലാം പറഞ്ഞു ഫലിപ്പിയ്ക്കുകയായിരുന്നു. കരുണയുടെയും എല്ലാം കാര്യങ്ങൾ. സുകുമാ‍ർ അഴിക്കോടിനെപ്പോലെ ഒക്കെ ഉള്ള ആളായിരുന്നു. പ്രസംഗമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ കല. പ്രസംഗിച്ച് പ്രസംഗിച്ച് പോയി സ്വന്തം പ്രസംഗം ഗൌരവമായി എടുത്തു. കുരിശുമരണം കിട്ടി എന്നത് സത്യമാണെങ്കിൽ, then he got into trouble. അവനവനെത്തന്നെ വളരെ സീരിയസ് ആയിട്ട് എടുത്തതിനാലാണിത്. പിലാത്തോസ് ഇദ്ദേഹത്തെ രക്ഷിയ്ക്കാനായി പതിനെട്ട് അടവുകളും പ്രയോഗിയ്ക്കുന്നുണ്ട്.
ലീഡിങ് ചോദ്യങ്ങൾ ഒക്കെ ഇട്ടുകൊടുത്ത്. ബൈബിൾ നല്ല വ്യക്തമായി പറയുന്നുണ്ട് ഇത്. ജഡ്ജി തടവുകാരനെ രക്ഷിയ്ക്കാനായി സൂചനകൾ കൊടുക്കുകയാണ്. എളുപ്പസൂചനകൾ കൊടുത്തുകൊണ്ടുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ. ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ നീ രക്ഷപെടും എന്ന മട്ടിലുള്ളവ. പക്ഷേ ഈ വിദ്വാൻ അതുപോലും സമ്മതിയ്ക്കുന്നില്ല. He got trapped in his own verbal mechanism. അല്ലെങ്കിൽ അവിടുന്ന് രക്ഷപെടണമെന്നില്ലായിരിക്കും. ഒരുപക്ഷേ he did not want to live any more. ജീവിയ്ക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നിരിക്കയില്ല. അതുകൊണ്ട് മനഃപൂർവ്വം ശിക്ഷ വാങ്ങിയ്ക്കുക ആയിരുന്നു.പിലാത്തോസ് ഇട്ടുകൊടുക്കുന്ന സൂചനകളൊന്നും മനസ്സിലാകാതെ പോകുന്നവനല്ല യേശു. റോമാ സാമ്രാജ്യത്തെപ്പറ്റിയും മറ്റും ചോദിയ്ക്കുമ്പോൾ തർക്കുത്തരം പറയാൻ തുടങ്ങി. ഇങ്ങനെ സ്വന്തം വാചകങ്ങൾ തന്നെ കൊണ്ടുപോയി അന്ത്യത്തിലെത്തിച്ച ആളാണ് യേശു. ഒരുപക്ഷേ അദ്ദേഹത്തിനു അതായിരുന്നിരിയ്ക്കാം ഇഷ്ടം.

പക്ഷേ അന്നമ്മ ടീച്ചർ വീഴുമ്പോൾ സ്നേഹപൂർവ്വം താങ്ങുന്നത് യേശു തന്നെയാണ്. യേശുവിലുള്ള വിശ്വാസം അല്ലേ ഇതെഴുതിച്ചത്? സ്നേഹവും അരിശവും മാത്രമല്ലെ തന്നുള്ളു എന്നതും നിരാശയുടെ ആവലാതി അല്ലെ?

അത് അന്നമ്മ ടീച്ചറാണ്. ഞാനല്ല.

പക്ഷേ മനസ്സിൽ തട്ടി അല്ലേ ആ വാചകങ്ങൾ എഴുതിയത്?

അത് യേശുവിനെപ്പറ്റിയുള്ള ചരിത്രപരമായ വായനയുടെ പരിണിതഫലമാണ്.

*************************************************************************************
ബുദ്ധിജീവി, മതം, രാഷ്ട്രീയം, ലൌ ജിഹാദ്……..അടുത്ത ഭാഗത്തിൽ.

Friday, September 25, 2009

പൊൻ വെയിൽ മണിക്കച്ചയഴിഞ്ഞുവീണു.........

ശ്രവണസുഖത്തിന്റെ നിദർശനമായി കണക്കാക്കാവുന്നതാണ് “പൊൻ വെയിൽ മണിക്കച്ച അഴിഞ്ഞു വീണൂ സ്വർണ്ണപീതാംബരമുലഞ്ഞു വീണു…“ എന്ന യേശുദാസ് കളകണ്ഠ നിസ്വനഗാനം. ലോലവും മൃദുവുമാണ് ഗാനപരിചരണം. നൂപുരങ്ങൾ അഴിച്ചു വച്ച കാളിന്ദിയുടെ ഒഴുക്ക്. തീക്ഷ്ണപ്രണയഭാവത്തെ സ്നിഗ്ദ്ധതയിൽ നീറ്റിയെടുക്കൽ. നാദസ്വരത്തിന്റെ ഉചിത നിയോഗസാന്നിദ്ധ്യം അണയ്ക്കുന്ന പ്രത്യേകത. ഇവയോടെല്ലാം യോജിച്ചുപോകുന്ന കവിത. ആലാപനപ്രസന്നതയുടെ നറുമധുരം വിട്ടുംവച്ചു പോകുന്നത് പാട്ടിന്റെ മണിക്കച്ച ഉലഞ്ഞുവീഴുമ്പോഴുള്ള അനുഭവസായൂജ്യം.

ദക്ഷിണാമൂർത്തി-ശ്രീകുമാരൻ തമ്പി സഖ്യത്തിൽ നിന്നും ഉടലെടുത്ത നിരവധി കേൾവിക്കുളിർ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന പാട്ടുകളിലൊന്നായി കണക്കാക്കാമെങ്കിലും വളരെ പ്രത്യേകതകൾ പേറുന്നു, ‘പൊന് വെയിൽ മണിക്കച്ച …‘ ഓർകെസ്ട്രേഷനിലെ പുതുമകളും ശിൽ‌പ്പപരിചരണത്തിൽ ആവിഷ്ക്കരിയ്ക്കപ്പെട്ട വ്യത്യസ്ത സങ്കേതങ്ങളും ഈ പാട്ടിനെ ഇവരുടെ മറ്റു പാട്ടുകളേക്കാൾ ഒരുപടി മേലെ നിറുത്തുന്നു. ശങ്കരാഭരണത്തിന്റെ ഗാംഭീര്യപ്രൌഢി ഒഴിച്ചു നിറുത്തി മന്ദ്രത കുറുക്കിയെടുത്ത് പ്രണയലോലന്റെ പ്രേമപൂർത്തിയ്ക്കുള്ള അഭിലാഷയാചനങ്ങൾക്കായി ഒരുക്കിയെടുത്തിരിക്കയാണ് ഇവിടെ. ശ്രീകുമാരൻ തമ്പി ശ്രദ്ധിച്ചെഴുതിയ ഗാനത്തിൽ നാദസ്വരത്തെ ഒരു പശ്ചാത്തലം എന്നല്ലാതെ സംഗീതസമഷ്ടിയിൽ വിളക്കിച്ചേർത്ത് ഭാവസാന്ദ്രമാക്കിയതിൽ സംഗീതസംവിധായകന്റെ വിരുതും ചില്ലറയല്ല. പാശ്ചാത്യസംഗീതസങ്കേതങ്ങൾ വിദഗ്ധവും എന്നാൽ ഒട്ടും പ്രകടവുമല്ലാതെയാണ് നിബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നത്.

കണ്ണന്റെ മന്മഥലീലാവിനോദങ്ങൾ അനുകരിയ്ക്കുന്ന പ്രകൃതിയെ പ്രിയതമയിലേക്ക് ആവാഹിക്കാനുള്ള നായകന്റെ ഉദ്യമമാണ് ഗാനപ്രമേയം. രതിലീലയ്ക്കു തയാറാകാ‍ാനുള്ള ക്ഷണം പ്രകൃതിസൂചകങ്ങളിൽക്കൂടിയാണ് നായകൻ വെളിവാക്കുന്നത്. ‘പ്രകൃതി ഇതാ വിവസ്ത്രയാകുന്നു എന്തുകൊണ്ടു നീയും ഇല്ല’ എന്ന ചോദ്യം ഗാനരചയിതാവ് ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നത് അതീവപാടവത്തോടെയാണ്. പ്രണയബദ്ധരായ മൂന്നു ഇണകളാണ് ഈ ഗാനത്തിൽ. കണ്ണനും രാധയും, രാധയെപ്പോലെ രതിയ്ക്കു തയാറാകുന്ന സുന്ദരി വനറാണി, പിന്നെ കഥാനായകനും നായികയും. സമയം സന്ധ്യയാവുകയാണ്. വെയിൽ മങ്ങുന്നത് പൊൻ മണിക്കച്ച അഴിഞ്ഞുവീഴലാണ്, സ്വർണ്ണപീതാംബരം ഉലഞ്ഞു വീഴലാണ്. സന്ധ്യാവേളയിലെ സിന്ദൂരവർണ്ണം അവളുടെ മുഖം തുടുക്കലാണ്, വനറാണിയും സന്ധ്യയും കാളിന്ദിയും രതിലീലാമോഹാവേശിതരായി സ്വയംസമർപ്പണത്തിനൊരുങ്ങുകയാണ്. സന്ധ്യ ഒരു ഗോപസ്ത്രീ തന്നെ. നക്ഷത്രങ്ങൾ ഉദിച്ചത് അവളുടെ ചെന്തളിർ മേനിയിലെ നഖക്ഷതങ്ങൾ തന്നെ. നിലാവിൽ മന്ദതയാർന്ന തെല്ലു നിശബ്ദയായ കാളിന്ദിയാകട്ടെ നൂപുരങ്ങൽ അഴിച്ചു വച്ച് മയക്കത്തിലാകുന്നതാണെന്നാണ് നായികയെ ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തുന്നത്. മന്മഥലീലയ്ക്ക് അനുയോജ്യപശ്ചാത്തലമൊരുക്കുകയല്ല പ്രകൃതി, മന്മഥലീല കൊണ്ടാടുക തന്നെയാണ്. വിജൃംഭിതയായ പ്രകൃതി കാമമുണർത്താൻ പര്യാപ്തം. പ്രകൃതിയുടെ ഈ കാമസംത്രാസം പ്രണയിനിയിൽ മോഹാവേശമുണർത്തുമെന്ന്, കണ്ടു കണ്ടു കൊതി കൊണ്ടു നിൽക്കുമെന്ന് മാത്രമല്ല, മണിക്കച്ച അഴിച്ച അവൾ തന്റെ രതിവീണയാകുമെന്ന് കൂടിയാണ് പ്രത്യാശ. അവൻ സ്വയം രാജീവനയനനാകുകയും അവൾ രാധികയുമായാൽ കണ്ണന്റെ മാറിൽ വനമാലയായി പറ്റിച്ചേരാം. ശ്രീകുമാരൻ തമ്പി ബിംബ-പ്രതിബിംബങ്ങൾ മിഴിവോടെയും യുക്തിസഹമായുമാണ് വിന്യസിച്ചിട്ടുള്ളത്. സാ‍ധാരണ സിനിമാഗാനങ്ങളിൽ കാണാത്തതാണ് ഇതിലെ കാവ്യസങ്കേതനിലകൾ.

മധുരസംഗീതനിബന്ധനം കൊണ്ട് ഗാനത്തിലെ കൊഴുപ്പിച്ച കാമത്തെ, തീവ്രശൃംഗാരത്തെ ലഘൂകരിച്ചിരിയ്ക്കയാണ് ദക്ഷിണാമൂർത്തി. ഈ നേർപ്പിച്ചെടുക്കൽ പാട്ടിലുടനീളം വിളങ്ങി വിലസുകയാണ്, റൊമാൻസിന്റെ കടുപ്പച്ചായ ഒന്നയച്ചിരിക്കയാണ്. നായകന്റെ ചോദ്യം ചോദിയ്ക്കലൊക്കെ സൌമ്യതരമായാണ്. സാവധാനം അഴിഞ്ഞുവീഴുന്ന മണിക്കച്ച പോലെ ആദ്യവരിയും മെല്ലെ അഴിഞ്ഞടരുകയാണ്. “പൊൻ വെയിൽ മണിക്കച്ച അഴിഞ്ഞു വീണു” അയത്നലളിതമായ നിപാതം പോലെയാണ് ഈ ചിട്ടപ്പെടുത്തൽ. മെനഞ്ഞെടുത്ത ഗാനപരിസരം സന്ധ്യയാകയാൽ സന്ധ്യയുടെ പ്രതീതി വരുത്താൻ എതോ അമ്പലത്തിലേയെന്നപോലത്തെ നാദസ്വരാലാപനം. തുടക്കത്തിലെ നാദസ്വരബിറ്റിനു ശേഷം ഇടയ്ക്കയുമുണ്ട്. ഈ ഇടയ്ക്ക പല്ലവിയിലെ ആദ്യഭാഗത്തേയ്ക്കും സംക്രമിയ്ക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു ദീപാരാധനപ്രതീതി. നാദസ്വരത്തെ ഇത്രയം സമാകലിച്ച വേറൊരു ഗാനം ഉണ്ടോ എന്നു സംശയമാണ്. മറ്റു ഗാനങ്ങളിൽ ചരണങ്ങൾക്കിടയ്ക്കോ ഒരു പശ്ചാത്തലം എന്ന നിലയ്ക്കോ അല്ലെങ്കിൽ സിനിമാ ഗാനചിത്രീകരണത്തിൽ നാദസ്വരം വായിക്കുന്ന കഥാപാത്രം വരികയോ ചെയ്യുമ്പോൾ ആവശ്യമെന്ന നിലയ്ക്കോ ആണ് നാദസ്വരം ഉപയോഗിക്കാറ്. ‘ശിങ്കാരവേലനേ ദേവാ“ (കൊഞ്ചും ശിലങ്കൈ) “നലം താനാ“ (തില്ലാനാ മോഹനാംബാൾ) ‘അനുരാഗനർത്തനത്തിൻ“ (സപ്തസ്വരങ്ങൾ) എന്നിവയിലെപ്പോലെ നായകൻ നാദസ്വരക്കാരനാവുമ്പോൾ പാട്ടിൽ അതിനുചിതമായി നാദസ്വരാലാപനം ഇഴചേർക്കുന്നതിൽ യുക്തിയുണ്ട്. കല്യാണഘോഷത്തെയോ ഉത്സവത്തെയോ ധ്വനിപ്പിക്കാൻ നാദസ്വരം ഉപയോഗിക്കപ്പെടാറുണ്ട്. (ദക്ഷിണാമൂർത്തിയുടെ തന്നെ “നാദസ്വരത്തിന്റെ നാദം കേൾക്കുമ്പോൾ“). എന്നാൽ ഇവയിലൊക്കെ നാദസ്വരം പാട്ടിനെ പിന്തുടരുകയോ പാട്ടിന്റെ വരികൾ ആവർത്തിക്കാനുള്ള ധർമ്മം എറ്റെടുക്കുകയോ ആണ്. ദക്ഷിണാമൂർത്തി-ശ്രീകുമാരൻ തമ്പി സഖ്യത്തിന്റെ തന്നെ “ഗോപീചന്ദനക്കുറിയണിഞ്ഞു” യിലും നാദസ്വരം ഇടയ്ക്ക് ഉണ്ടെങ്കിലും ഒരു ഫില്ലർ പോലെയേ ഉള്ളു. പാട്ടിന്റെ വരികളെ പിന്തുടരുക മാത്രം. ‘പൊൻ വെയിൽ മണിക്കച്ച ’യിൽ നാദസ്വരമാണ് ഭാവോന്മീലനത്തിനും ശിൽ‌പ്പചാരുതയ്ക്കും നിദാനം. ചരണങ്ങൾക്കിടയ്ക്ക് അത്യുത്സാഹം ദ്യോതിപ്പിക്കുന്ന സ്വരസംഘാതങ്ങൾ ഒരു ട്യൂൺ തന്നെ നിർമ്മിച്ചെടുക്കുന്നു. ചരണവരികളുടെ ആവർത്തനത്തിലും വോക്കലിനു പിന്നിലായി മന്ദ്രമായി ചില നാദസ്വര സ്വരസഞ്ചാരങ്ങൾ. അതിവിദൂരതയിൽ നിന്നും ഒഴുകിയെത്തുന്ന പോലെയാണ് ഇത് മൂളിവരുന്നത്. ദൂരെ നടക്കുന്ന ഒരു കല്യാണാഘോഷത്തേയോ ഉത്സവത്തിന്റെ പ്രതീതിയൊ ഈ ബിറ്റ് തോന്നിപ്പിയ്ക്കുന്നു എന്നു മാത്രമല്ല ആവർത്തിയ്ക്കപ്പെടുന്ന വരികൾ പുനർപ്രബലമാകുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ഡിജിറ്റൽ റെകോറ്ഡിങ് ഇല്ലാത്ത കാലത്ത് എളുപ്പമായിരുന്നിരിക്കില്ല ഈ സാങ്കേതികത ഉൾച്ചേർക്കൽ.

ഹാർമണൈസിങ് വിദ്യകൾ

ഒരു മെലഡിയ്ക്ക് അനുപൂരകമായി അതിലെ ശ്രുതിയുടെ മേലായോ കീഴായോ മറ്റൊരു മെലഡി (counter melody)ചേർക്കുന്നതും ഒരേ മെലഡി മേലോ കീഴോ ആയി കൂടെപ്പാടി ഹാര്ര്മണൈസിങ് വരുത്തുന്നതും പാശ്ചാത്യസംഗീതത്തിലെ സങ്കേതങ്ങളാണ്. സംഘഗാനങ്ങളിൽ പലപ്പോഴും ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട് ഇത്, പ്രത്യേകിച്ചും സലിൽ ചൌധരിയുടെ ചില ഗാനങ്ങളിൽ. ‘നദി’യിലെ ‘നിത്യവിശുദ്ധയാം കന്യാമറിയമേ’ യിലും ഹാർമണൈസിങ്ങ് പരിചയപ്പെടുത്തിയ ഉദാഹരണങ്ങൾ കാണാം. 1972 ഇൽ “പൊൻവെയിൽ“ കമ്പോസ് ചെയ്യുമ്പോൾ ഇങ്ങനെ വളരെ അപൂർവ്വമായേ ഹാർമണൈസിങ് മലയാളം പാട്ടുകളിൽ നിബന്ധിയ്ക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളു. കൌണ്ടർമെലഡിയും ഇത്ര കൃത്യമായും പ്രത്യക്ഷമായും പ്രയോഗിക്കപ്പെട്ടതും വിരളം. പിന്നീട് തികച്ചും സങ്കീർണ്ണമായിത്തന്നെ ഹാർമണൈസിങ്ങ് ഉപയോഗിയ്ക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത് 1981 ഇൽ എസ്. ജാനകി പാടിയ “കൌമാരസ്വപ്നങ്ങൾ പീലി വിടർത്തിയ” (ചിത്രം ആരതി, എം. ബി ശ്രീനിവാസൻ സംഗീതം) എന്ന പാട്ടിലാണ്. ദക്ഷിണാമൂർത്തി ഈ പാശ്ചാത്യസംഗീതവിദ്യയെ സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നത് അപൂർവ്വമാണ്. പൊൻ വെയിൽ മണിക്കച്ചയിലെ രണ്ടു ചരണങ്ങളിലും ഹാർമണൈസിങ്ങിന്റെ ഒരു വേറിട്ട ഉപയോഗം കാണാം. മെലഡിയും ഹാർമണൈസിങ് മെലഡിയും ഒന്നിച്ചാകാതെ വേർപെട്ടാണിവിടെ പ്രത്യക്ഷമാകുന്നത്. “സന്ധ്യയാം ഗോപസ്ത്രീ തൻ മുഖം തുടുത്തു” എന്ന വരിയുടെ അതേ ട്യൂണാണ് “ചെന്തളിർ മെയ്യിൽ താരനഖമമർന്നൂ’ എന്ന വരിയ്ക്ക് പക്ഷേ ശ്രുതി ഒന്നുയർത്തിയാണ്. കാ‍ഞ്ചന നൂപുരങ്ങൾ അഴിച്ചു വച്ചൂ’ എന്ന വരിയുടെ സംഗീതം തന്നെ ‘കാളിന്ദി പൂനിലാവിൽ മയക്കമായി’ എന്ന വരിപാടുമ്പോൾ. രണ്ടുപേർ ഇത് ഒന്നിച്ചു പാടിയാൽ ഒന്നിന്റെ ഹാർമണൈസെഡ് മെലഡിയാകും മറ്റൊന്ന്. ഹിന്ദി പാട്ടുകളിൽ ഇത്തരം പ്രയോഗങ്ങൾ പണ്ടേ കാണാറുണ്ട്. ‘ഗൈഡ്' (Guide-1965 സംഗീതം എസ്. ഡി. ബർമ്മൻ) ഇലെ പ്രസിദ്ധ പാട്ടായ “പിയാ തോസെ നൈനാ ലാഗെ രേ’ (http://www.youtube.com/watch?v=S_gzVisz0XI) യിൽ ഇതേ വിദ്യ ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ചരണങ്ങളിൽ ഒന്നായ “ഭോർ കി ബേലാ സുഹാനീ നദിയാ കേ തീരേ’ (3മി. 34 സെ.) തന്നെ യാണ് “ഭർ കേ ഗാഗര് ജിസ് ഘഡി മേ…”യുടെ റ്റ്യൂണും. മറ്റൊരു ചരണമായ “രാത് കൊ ജബ് ചാന്ദ് ചമ്‌കേ ജൽ ഉഢീ മൻ മോരാ’ (7മി. 46 സെ.) ധുൻ തന്നെയാണ് പിന്നെ വരുന്ന “മേ കഹൂ മത് കരൊ ചന്ദാ..’യുടേതും. പക്ഷേ സ്ഥായി ഒന്നു മുകളിൽ. മലയാളത്തിൽ പിന്നീട് പലപാട്ടുകളിലും ഇത് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. 1977 ഇൽ ശ്യാം സംഗീതം നൽകിയ “ സന്ധ്യ തന്നമ്പലത്തിൽ” എന്ന പാട്ടിൽ ചരണങ്ങളുടെ ആദ്യവരി ആവർത്തിയ്ക്കുന്നതും ഇതേ സങ്കേതത്തിൽ തന്നെ. “മാഘമുകിൽ മാലികകൾ വന്നു തൊഴുതു“ തന്നെയാണ് മേത്സ്ഥായിയിൽ “രാഗമധുരാഞ്ജലികൾ വീണു തൊഴുതൂ“. അതുപോലെ “മാളികയിൽ നിന്റെ നിഴൽ….ന്റെ ഹാർമണൈസ്ഡ് മെലഡിയാണ് “പാദസരം പാടുമെന്നു കാത്തു സഖി ഞാൻ“. 1972 ഇൽ ദക്ഷിണാമൂർത്തി ‘പൊൻ വെയിൽ മണിക്കച്ച ..….’ ആവിഷക്കരിയ്ക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ തന്നെ സംഗീതപ്പുതുമയായിരുന്നു. ചരണങ്ങൾ ആവർത്തിയ്ക്കുമ്പോൾ നാദസ്വരാലാപനം കൊണ്ട് വ്യത്യസ്തമായ കൌണ്ടർ മെലഡി തിളങ്ങിത്തെളിയുന്നുണ്ട്. ‘സന്ധ്യയാം ഗോപസ്ത്രീതൻ …..‘ ഉം ‘കാഞ്ചന നൂപുരങ്ങൾ’ ഉം രണ്ടാമതു പാടുമ്പോൾ വോക്കലിനു പിന്നിലായി മറ്റൊരു ശ്രുതിയിൽ മന്ദ്രമായ നാദസ്വരം കേൾക്കാം. പാട്ടിന്റെ ട്യൂണിൽ നിന്നും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണിത്, അതിന്റേതായ ആരോഹണാവരോഹണക്രമങ്ങളുമുണ്ട്. തബല വിട്ട് തകിൽ ആകുന്നു താളാനുസാരി. ഈ ചമൽക്കാരങ്ങൾ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്ന ചരണത്തിനു താരള്യം നൽകുന്നു, ആശയത്തിനു പ്രബലതയും. നാദസ്വരം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഈ ഭാവപ്രചുരിമ ഒന്നു വേറെതന്നെ. ചരണങ്ങൾക്കിടയ്ക്കു വരുന്ന നാദസ്വരം അത്യുത്സാഹപ്രകമ്പനം അനുഭവഭേദ്യമാക്കുന്നെങ്കിൽ ചരണങ്ങളോടൊപ്പം കൌണ്ടർ മെലഡി സൃഷ്ടിയ്ക്കുന്ന നാദസ്വരം സ്നിഗ്ദ്ധതക്കുളിർ തൊട്ടുപുരട്ടുന്നു.


യേശുദാസിന്റെ മന്ദ്രമായ ആലാപനം നായകന്റെ മോഹാവേശിത പ്രലാപത്തെ പ്രേമാനന്ദമിഴിനീരിൽ മുക്കി തോറ്റിയെടുത്തിരിയ്ക്കയാണ്. ശങ്കരാഭരണത്തിൽ തന്നെ ചിട്ടപ്പെടുത്തിയ, പ്രണയിനിയോടുള്ള മറ്റൊരു നായകാപേക്ഷയായ “മാണിക്യ വീണയുമായെൻ..” താരതമ്യേന ലളിതമാണ് ആവിഷ്കാരത്തിലും ശില്പരൂപത്തിലും. ഗമകങ്ങൾ വളരെ കുറവാണ് ഇതിൽ. ഈ ലാളിത്യമായിരിക്കണം ആ പാട്ടിന്റെ പ്രചാരത്തിനു പിന്നിൽ. “നിന്റെ വേദന എന്നോടു ചൊല്ലുകില്ലെ? മുഖത്തു മറഞ്ഞ പുഞ്ചിരി എന്നിനി കാണും“ എന്നും മറ്റും ആശങ്കാകുലമാകുന്ന ഭാവത്തിലുള്ള പാട്ടിൽ തോരണങ്ങൾ അധികം ചാർത്തേണ്ടെന്ന് ദേവരാജൻ കരുതാനും മതി. എന്നാൽ ‘പൊൻ വെയിൽ…...’ ഇൽ രാധികേ, കാമിനീ സംബോധനകളൊക്കെ ഗമകങ്ങളാൽ സുഭിക്ഷം. “നഖമമർന്നൂ” “മയക്കമായി” എന്നിവിടങ്ങളിലെ അവസാന അക്ഷരം തീർത്തെടുക്കുന്നതിൽ സൂക്ഷ്മ സ്വരനിബന്ധനകൾ. “മയക്കമായീ“ എന്നിടത്ത് ആലസ്യഭാവം നൽകാൻ യേശുദാസ് വളരെ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുമുണ്ട്.

ഓർകെസ്ട്രേഷനിൽ ലാളിത്യഭംഗി വിരചിയ്ക്ക്യ്ക്കുന്നതാണു ദക്ഷിണാമൂർത്തിക്കു ശീലമെങ്കിലും ചില വേറിട്ടവഴികളുമാവാമെന്നാണിവിടെ.ഇടയ്ക്കയും തകിലും ഭാവചാരുതയ്ക്കു ചേരും പടിയേ ചേർത്തിട്ടുള്ളു. പല്ലവിയിലെ അക്ഷരവിന്യാസക്രമത്തിനനുസരിച്ച് നടകൾ തീർക്കുന്ന തബല ചരണങ്ങളിൽ കാലം മുറുക്കിയെടുക്കുന്നു, പല സിനിമാഗാനങ്ങളിലേയും പോലെ. പക്ഷെ ചരണത്തിനു ശേഷം പല്ലവി ആവർത്തിയ്ക്കുമ്പോൾ ഇരട്ടിച്ച താളത്തിൽനിന്നും തിരിച്ചു സംക്രമിയ്ക്കുമ്പോൾ പല്ലവിയിലെ ഓരോ അക്ഷരത്തിന്മേലും വന്നു പതിയ്ക്കുന്ന തബല ബീറ്റ്സ് വളരെ ആകർഷകമാണ്.

Sunday, September 13, 2009

അത്യന്താധുനികത ശാസ്ത്രത്തിൽ- ആർത്തവരക്തം, വിത്തുകോശങ്ങൾ

അത്യന്താധുനികരുടേത് മാത്രമല്ല ആർത്തവരക്തം.

അത്യന്താധുനികർക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട വാക്കാണ് ആർത്തവരക്തം. സ്ത്രീലൈംഗികപ്രാപ്തിയെ സൂചിപ്പിക്കാനോ ബാല്യനഷ്ടത്തിനു ആലങ്കാരികമായി ഭാവുകത്വമണയ്ക്കാനോ എടുത്തുപയോഗിച്ച ഈ വാക്ക് ഭാഷയുടേയും ചിന്താഗതിയുടേയും പുരോഗതിസൂചകമാണെന്നു ധരിച്ചു വശായി എഴുത്തുകാർ.ജീവന്റേയും ആത്മാവിന്റേയും പ്രതിരൂപവും ലക്ഷണവുമായി പണ്ടേയ്ക്കുപണ്ടേ കരുതപ്പെടുന്ന രക്തത്തെ ലൈംഗികതയുമായി യോജിപ്പിക്കുന്നതിൽ കണ്ടെത്തിയ പുതുമ ആകർഷകമായി മാറിയതിൽ യുക്തിയുണ്ടു താനും.അൽ‌പ്പവിഭവന്മാർക്കും ശുഷ്കഭാവനാശാലികൾക്കും വായനക്കാരെ ഇക്കിളിപ്പെടുത്താൻ എളുപ്പവഴി. എന്നാൽ ജീവനൈര്യന്തരത്തിനു ആർത്തവരക്തം ചില ഉപായങ്ങൾ നൽകുകയാണെന്ന പരീക്ഷണശാലയിലെ കണ്ടുപിടിത്തം ആർത്തവരക്തത്തിനു എങ്ങാനുമില്ലാതിരുന്ന പ്രാധാന്യം കൈവന്നിരിക്കുന്നു. വിത്തുകോശങ്ങൾ (stem cells) ഉടെ അക്ഷയ ഖനിയാൺ മ്ലേച്ഛവും നികൃഷ്ടവും ആണെന്നു കരുതി ഒളിപ്പിച്ചു മാറ്റിക്കളയുന്ന ഈ ശരീരസ്രാവം.

രോഗബാധിതമായ കോശങ്ങൾക്ക് പകരം വയ്ക്കുന്ന പുതു കോശങ്ങളാണു സ്റ്റെം സെല്സ്. ഭ്രൂണവളർച്ചാകാലത്ത് ഹൃദയമോ കരളോ തലച്ചോറോ മസിലുകളോ ഒക്കെ ആയി മാറി സ്വന്തം വഴി തിരഞ്ഞെടുത്ത ഇവ നമ്മുടെ ശരീരത്തിൽ അധികമില്ല. ക്ഷതം ബാധിച്ച പോയ അവയങ്ങൾക്ക് അറ്റകുറ്റപ്പണികൾ വന്നുതീരണമെങ്കിൽ വിഘടിച്ച് ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാൻ സ്റ്റെം സെല്സ് ഈ അവയവങ്ങളിൽ ഇല്ല. ഭ്ര്രൂണവളർച്ചാസമയത്ത് വിഭേദീകരണ (differentiation) ത്തിനു മുൻപ് എല്ലാ കോശങ്ങളും ഏകദേശം നിരവധി അദ്ധ്യായങ്ങളുള്ള ഒരു പുസ്തകം പോലെയാണ്. ഒരു ന്യൂറോണോ പേശീകോശ(muscle cell) മോ ത്വക്കുകോശമോ ആയിത്തീരുമ്പോൾ ഈ പുസ്തകത്തിലെ അതാതു അദ്ധ്യായങ്ങൾ മാത്രം തുറക്കപ്പെടുകയാണ്. മറ്റ് അദ്ധ്യായങ്ങൾ എന്നെന്നേക്കുമായി അടയുകയും അവയിലെ എഴുത്ത് വായിക്കാൻ പറ്റാത്ത വിധത്തിലാവുകയും ചെയ്യും. അദ്ധ്യായങ്ങൾ ഇനിയും തുറക്കപ്പെടാത്തവയാണ് വിത്തുകോശങ്ങൾ. സ്വന്തം വഴി ഇനിയും തിരഞ്ഞെടുക്കാത്തവർ. അത്യാവശ്യം വേണ്ട നിർദ്ദേശങ്ങൾ കിട്ടിയാൽ ഇവ ചില അദ്ധ്യായങ്ങൾ തുറക്കാൻ സന്നദ്ധരായി പ്രത്യേക അവയവകോശങ്ങളായി മാറിയേക്കും. കോശാരോപം (cell transplantation) വഴി ജീവരക്ഷയ്ക്ക് അത്യാവശ്യമായ ഉപായം നൽകാൻ ഇന്ന് വിത്തുകോശങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. പൊക്കിൾക്കൊടി (umbilical cord) യിലും അസ്ഥിയുടെ മജ്ജ (bone marrow) യിലും ആണ് വിത്തുകോശങ്ങൾ ധാരാളമായി കാണപ്പെടുന്നത്. കോശാരോപത്തിനു ഇവയാണ് ഉപയോഗിച്ചു വരുന്നതും. എന്നാൽ ഇനി തീണ്ടാരിച്ചോരയിലെ കുഞ്ഞു ജീവത്തുടിപ്പുകൾ ഇവയ്ക്കൊക്കെ പകരം വയ്ക്കാനാകും എന്നാണ് ശാസ്ത്രത്തിലെ അത്യന്താധുനികർ പറയുന്നത്..

ആർത്തവസമയത്ത് ഗർഭാശയഭിത്തിയിലെ ഒരു പാളി മുഴുവനുമാണ് ഇളകിപ്പോകുന്നത്. എന്നാൽ ഉടൻ രക്തക്കുഴലുകൾ ഉൾപ്പടെ 5 മില്ലിമീറ്റർ കട്ടിയുള്ള ഈ പാളി പുനർനിർമ്മിക്കപ്പെടും, വെറും ഏഴു ദിവസം കൊണ്ട്. കോടിക്കണക്കിനു വിത്തുകോശങ്ങളാണ് പുനർനിർമ്മാണത്തിൽ പങ്കാളികളാകുന്നത്. ഗർഭാശയഭിത്തി (uterine wall) ക്ക് ധാരാളം വിത്തുകോശങ്ങളെ തയാറാക്കി നിറുത്തേണ്ടതുകൊണ്ട് ഇത്തരം കോശങ്ങളുടെ ഖനി തന്നെയാണ് ഇവിടം. ആർത്തവസമയത്ത് ഇളകിവരുന്ന ഈ കോശങ്ങളിൽ വിത്തുകോശങ്ങൾ ധാരാളമായിക്കാണുന്നത് ന്യായം. പരീക്ഷണശാലയിലെ പ്ലാസ്റ്റിക് പിഞ്ഞാണങ്ങളിൽ എളുപ്പം വളരുന്നു ഇവ-20 മണിക്കൂറിൽ ഒരു വിഘടനം എന്ന കണക്കിൽ. അസ്ഥി, ന്യൂറോൺ, ഹൃദയ കോശങ്ങളുൾ‌പ്പെടെ ഒൻപതു തരം കോശങ്ങളായി വിഭേദീകരിക്കാൻ ത്രാ‍ണിയുമുണ്ടിവയ്ക്ക്. വിത്തുകോശങ്ങൾ എവിടുന്നൊക്കെ ശേഖരിക്കാം എന്നന്വേഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞർക്ക് അനുഗ്രഹമായിരിക്കയാണ് ഈ ‘അശുദ്ധ” രക്തം. കുട്ടികളുടെ കൊഴിയുന്ന പല്ലിനടിയിലും ലൈപൊസക്ഷൻ (liposuction) വഴി നീക്കുന്ന കൊഴുപ്പിനുള്ളിലും അലസിക്കപ്പെടുന്ന ഭ്രൂണത്തിലും വിത്തുകോശങ്ങൾ തേടി നടന്നവർക്ക് നിനച്ചിരിയാതെ കിട്ടിയ ഹിതലാഭം.

വിത്തുകോശസംഭരണത്തിനു നിലവിലുള്ള പ്രയോഗങ്ങളേക്കാൾ എന്തുകൊണ്ടും ഔന്നത്യവും പ്രഗതിയും അർഹിക്കുന്നു ഈ പുതിയ കണ്ടുപിടിത്തം. മജ്ജയിൽ നിന്നും ശേഖരിക്കപ്പെടുന്ന പോലുള്ള അതിക്രമിച്ചു കടക്കലൊന്നും ഇല്ല. പൊക്കിൾക്കൊടി മുറിച്ച് കൊശങ്ങൽ ശേഖരിക്കുന്നതിലെ കാര്യപ്രണാലികളൊന്നുമില്ല. ഏറ്റവും പുരോഗമനപരമായ കാര്യം പൊക്കിൾക്കൊടി ഭ്രൂണം ഇവയിൽ നിന്നൊക്കെ കോശങ്ങൾ എടുക്കുന്ന ഉപയോഗത്തിന്മേലുള്ള ധാർമ്മികപ്രശ്നങ്ങൾ മുഴുവനായും ഒഴിവാക്കപ്പെടുന്നു എന്നതാണ്. ഭ്രൂണങ്ങൾ വിൽ‌പ്പനച്ചരക്കാകുന്നുവെന്ന മുറവിളികൾക്ക് മറുപടിയും മറുകൃതിയും. മാത്രമല്ല ഒരിക്കൽമാത്രമേ ശേഖരിക്കപ്പെടാവവൂ എന്ന നിയന്ത്രണപരിമിതികളില്ല താനും. പന്ത്രണ്ടു വയസ്സു മുതൽ ഏകദേശം നാൽ‌പ്പത്തേഴു വയസ്സുവരെ അനുസ്യൂതമായി വന്നുചേരുന്നവയാണല്ലൊ ഈ കോശങ്ങൾ. അതും അതിധാരാളമായി. പൊക്കിൽക്കൊടി രക്തത്തിൽ നിന്നും കിട്ടുന്നപോലല്ല ഈ ചെറുതുള്ളികളിൽ ഉള്ളത്. കോടിക്കോടിക്കണക്കിനാണ്. പ്രതിരോധതന്ത്രങ്ങൾ (immune system) ശരീരത്തിൽ ചേർക്കപ്പെടുന്ന കോശങ്ങളെ ഒഴിവാക്കാൻ കളിയ്ക്കുന്ന കളികൾക്ക് എതിരെ നിൽക്കാനും ഈ ആർത്തവകോശക്കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് ശക്തിയുണ്ടത്രെ.

ജീവന്മരണപോരാട്ടസമയത്ത് വിത്തുകോശങ്ങളുമായി വരുവാൻ സ്ത്രീകൾക്കു മാത്രമേ അവകാശമുള്ളു എന്നു ധരിച്ച് ആണുങ്ങൾ ബേജാറാവേണ്ട. ആണുങ്ങൾക്കും മടിയ്ക്കാതെ മുന്നോട്ടു വരാം, ഇതിൽ പങ്കെടുക്കാം. അവരുടെ വൃഷണങ്ങൾ (testis) വിത്തുകോശങ്ങളുടെ കലവറ കൂടിയാണെന്നാണ് കണ്ടു പിടിത്തം. ബീജങ്ങളാവാൻ തയാറെടുത്തുനിൽക്കുന്ന, തലയും വാലുമൊക്കെ വച്ചുതുടങ്ങാത്ത spermatogonia സംഭരിച്ച് ചില സൂത്രവിദ്യകളാൽ ബഹുപ്രബലകാരികളായ വിത്തുകോശങ്ങളാക്കി മാറ്റാം. പക്ഷേ സൂചിയും സിറിഞ്ചുമൊക്കെക്കൂടിയുള്ള ചില പ്രയോഗങ്ങൾ വേണ്ടിവരും ഇവയെ സ്വായത്തമാക്കാൻ. ലാബിലെ സ്ഫടികപ്പാത്രത്തിലെ ഒന്നുരണ്ട് ആഴ്ച സുഖവാസത്തിനു ശേഷംഈ ബീജജനിക്കുട്ടികൾ വിത്തുകോശങ്ങളായി മാറും. ശീതീകരണിയിൽ സൂക്ഷിയ്ക്കുക- അത്യാവശ്യം വരുന്ന സമയത്ത് ക്യാൻസറോ പ്രമേഹമോ തളർവാതന്മോ അങ്ങനെ അസ്കിതകൾ വരുമ്പോൾ എടുത്തുപയോഗിക്കാം.

ജൈവ ഇൻഷ്വറൻസ് (Bio insurance)

സമ്പത്തുകാലത്തു വിത്തുകൾ എടുത്തു സൂക്ഷിച്ചാൽ ആപത്തുകാലത്ത് നട്ടുനനച്ച് വിളവെടുത്ത് ശോഷിയ്ക്കുന്ന പത്തായങ്ങൾ നിറയ്ക്കാം എന്ന മാതിരിയുള്ള മുൻ‌കാഴ്ച്ചാപദ്ധതിപ്പഴഞ്ചൊല്ലുകൾ ഇവിടെയും ബാധകം. സ്വന്തം വിത്തുകോശങ്ങൾ സൂക്ഷിച്ചു വയ്ക്കുക, അനാ‍ാരോഗ്യകാലത്ത് ക്ഷയിക്കുന്ന അവയവങ്ങളിൽ തട്ടിപ്പൊത്തി വയ്ക്കാൻ. ജീവിതത്തിനു സംരക്ഷണയേകുന്ന ഇൻഷ്വറൻസ് പദ്ധതി തന്നെ ഇത്. ജൈവ ഇൻഷ്വറൻസ് (Bio insurance) എന്നൊരു പുതിയ വ്യവസ്ഥ ഇങ്ങനെ നടപ്പിലായി വരികയാണ് വിത്തുകോശങ്ങൾ വ്യക്തിഗതമായ ഏർപ്പാടായി മാറുന്നതിനാൽ. അവനവനു തന്നെയൊ ബന്ധുക്കാർക്കു വേണ്ടിയോ ആപത്തു കാലത്ത് എടുത്തുപയോഗിക്കാൻ സഞ്ചിത നിക്ഷേപപദ്ധതിയിൽ സൂക്ഷിച്ചു വയ്ക്കാം ഈ ആപൽബാന്ധവന്മാരെ.. സ്വന്തം കോശങ്ങൾ- ആർത്തവരക്തത്തിൽ നിന്നോ ബീജാണുക്കളോ- ആയതിനാൽ ശീതീകരണിയിൽ സൂക്ഷിക്കേണ്ടതിന്റെ ചിലവു മാത്രമേ വരികയുള്ളു. ജനിതകവൈകല്യങ്ങൾക്ക് സാദ്ധ്യതയേറുന്ന കുടുംബങ്ങളിൽ കുട്ടികൾ ഉണ്ടാകുമ്പോഴേ പൊക്കിൾക്കൊടിവിത്തുകോശങ്ങൾ എടുത്തു സൂക്ഷിയ്ക്കുന്ന പ്രവണത ഇപ്പോൾ തന്നെയുണ്ട്. ആർത്തവരക്തംശേഖരിയ്ക്കാനും തപാൽ വഴി അയയ്ക്കാനും ഉള്ള കിറ്റുകൾ വിപണിയിൽ ഇറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. കൊഴിഞ്ഞപല്ലിലെ വിത്തുകോശങ്ങൾക്ക് ബയൊഈഡൻ, മജ്ജയിലെ കോശങ്ങൾക്ക് നിയോസ്റ്റെം, ആർത്തവരക്തകോശങ്ങൾക്ക് C’elle എന്നിങ്ങനെ പോകുന്നു ഈ വിപണിയിലെ കമ്പനികൾ.

രക്തബാ‍ങ്കു പോലെ വിത്തുകോശബാങ്കും തുടങ്ങാൻ എഴുപ്പവഴികളാണ് തുറക്കപ്പെടുന്നത്. കോശങ്ങളുടെ ചേർച്ച അനുസരിച്ച് സ്വീകാര്യത വിപുലപ്പെടാം. ഈ ബാങ്കുകളിൽ ശേഖരിക്കപ്പെടുന്ന വിത്തുകോശങ്ങളുടെ ബാഹുല്യവും വൈവിദ്ധ്യവും അനുസരിച്ച് സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നവരുടെ എണ്ണം അതിബ്രഹുത്തായിരിക്കും. ഹൃദയസംബന്ധിയായ പല അസുഖങ്ങൾക്കും വിത്തുകോശങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കപ്പെടാം എന്ന പുതിയ അറിവ് വിപ്ലവാത്മകമായ മാറ്റങ്ങളാണ് വരുത്തിത്തീർക്കുന്നത്. ഹൃദയ കല (tissue) പുനർനവീകരണത്തിനു (regeneration) വശംവദമാകുമെന്ന അറിവ് നൂതനമാണ്. ഹൃദയത്തിന്റെ വേണ്ട ഭാഗത്ത് നിക്ഷേപിക്കപ്പെട്ട വിത്തുകോശങ്ങൾ മരാമത്തിലും അറ്റകുറ്റപ്പണികളിലും പങ്കെടുക്കുമെന്ന അറിവ് പുതിയ പരീക്ഷണങ്ങൾക്ക് വഴി തെളിയിച്ചിരിക്കയാണ്. കാർഡിയോളജി ക്ലിനിക്കുകൾ വൻപൻ മാറ്റങ്ങൾക്കു വിധേയമാകുമെന്നാണു സൂചന. സാഹിത്യത്തിൽ ആർത്തവരക്തം ലൈംഗികതാ സൂചനയാണെങ്കിൽ ഹൃദയം പ്രണയസംബന്ധിയുമാണെങ്കിൽ ഇവ രണ്ടും കൂട്ടിയൊജിപ്പിക്കുന്നത് ക്ലിനിക്കുകളിൽ ആയിരിക്കും. പ്രണയിനിയുടെ വിത്തുകോശങ്ങൾ കൊണ്ട് പ്രണേതാവിന്റെ ഹൃദയമുറിവുകൾ ഉണക്കിയെടുക്കുന്ന ഭാവുകത്വം സത്യമായിത്തീരാൻ സാദ്ധ്യത.

Friday, September 4, 2009

മാവേലി, കുട....... കുപ്പി........

മാദ്ധ്യമങ്ങൾ കൊണ്ടാടുന്ന മഹോത്സവത്തിലേക്കു ഒരു നാടൻ ഉത്സാഹം ഒലിച്ചുപോയതിന്റെ ദൃഷ്ടാന്തം ഓണം പോലെ മറ്റൊന്നില്ല.

ടെലിവിഷൻ വ്യാപകമാകുന്നതിനു മുൻപേ ഓണ മോടിഫുകൾ മാദ്ധ്യമങ്ങളിൽ തെളിഞ്ഞു വിളങ്ങിയിരുന്നു. പൂക്കളവും ചുണ്ടൻ വള്ളവുമാണ് ഓണാഘോഷമെന്ന് ആദ്യം പ്രസ്താവിച്ചത് അച്ചടി മാദ്ധ്യമങ്ങളാണ്. ഓലക്കുടയും ചൂടി വലിയ വയറുള്ള മഹാബലി വന്നു കയറിയത് പിന്നീട്. മാവേലിയുടെ വരവിന്റെ ഉത്സവം കൂടിയാണ് ഓണം എന്നു നാടൻ പാട്ടുകൾ ചൊല്ലി സ്ഥിരീകരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അത് പ്രത്യക്ഷത്തിൽ സ്വാംശീകരിച്ചില്ല മലയാളി. പൂവിടലും സദ്യയും ഓണക്കോടിയും പ്രധാന അനുഷ്ഠാനങ്ങൾ എന്നപോലെയാണ് രൂപഘടന.. ഓണത്തപ്പനെ കളിമണ്ണു കുഴച്ച് പ്രതിഷ്ഠിയ്ക്കുന്നതും ഇതിന്റെ ഒരു ഭാഗമായി നില നിന്നു. തൃക്കാരയപ്പാ പടിയ്ക്കലും വായോ ഞാനിട്ട പൂക്കളം കാണാനും വായോ..എന്നതിൽ ദൈവീകാംശപ്രാർത്ഥന അത്ര പ്രകടമല്ല താനും
.
മാവേലി ആര്? കാൽക്കരൈ നാട്ടുരാജാവായ മഹാബലിപ്പെരുമാൾ എർപ്പെടുത്തിയ ഉത്സവാഘോഷത്തിലെ നായകനോ? മാനുഷരെല്ലാരുമൊന്നുപോലെ ചരിച്ചിരുന്ന ഒരുകാലത്തെ പ്രജാവത്സലനായ, ചേരരാജാവായ നെടും ചേരലാതനോ? തൃക്കാക്കരക്ഷേത്രത്തിലെ മഹാദേവനോ? വിഷ്ണുക്ഷേത്രമായി അത് മാറ്റിയെടുത്തപ്പോഴുള്ള ശൈവ-വൈഷ്ണവസംഘർഷത്തെ പുരാണവുമായി കൂട്ടിയിണക്കിയതായിരിക്കുമോ? ബുദ്ധമതത്തിലെ മൈത്രേയനും മാവേലിരൂപവും തമ്മിൽ സാദൃശ്യമില്ലേ? കേസരി ബാലകൃഷ്ണപിള്ള വ്യാഖ്യാനിച്ചതുപോലെ ബാബിലോണിയ-ഇറാൻ പ്രദേശത്തെ കുലീവ് രാജവംശത്തിലെ ‘മാബെൽ’ അല്ലെ മഹാബലി? ഇവരുടെ പിരമിഡ് ആകൃതിയിലുള്ള ശിൽ‌പ്പവ്യവസ്ഥയല്ലെ ആ രൂപത്തിൽ ഓണത്തപ്പനെ ഉണ്ടാക്കുന്നതിന്റെ പ്രാക്ചരിത്രം എന്ന് ആനന്ദും സംശയിച്ചില്ലെ?. മാവേലിയുടെ ആവിർഭാവത്തിന്റെ വേരുകൾ തേടാൻ ഇന്നും ചരിത്രസ്ഥലികൾ വെട്ടിത്തെളിയ്ക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഏതായാലും വാമനനാൽ ചവിട്ടിതാഴ്ത്തപ്പെട്ട മഹാബലി എന്ന പുരാണപുരുഷനല്ല കേരളം കാണാൻ മാത്രം വിരുന്ന വരുന്ന മാവേലി എന്ന യുക്താനുശീലത്തിനു ഗവേഷണപ്രതിഭയൊന്നും ആവശ്യമില്ല.

എന്നാൽ നിർവ്വചിക്കപ്പെട്ട രൂപഭാവങ്ങളോടെ മാവേലി ഒരു ഓണ മോടിഫ് ആയി രംഗത്തിറങ്ങിയിട്ട് നൂറ്റാണ്ടുകളൊന്നും ആയിട്ടില്ല. അൻപതുകളോടെയാണ് അച്ചടിമാദ്ധ്യമങ്ങളിലെ പരസ്യങ്ങളിൽ മാവേലി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടുതുടങ്ങിയത്. അതും ഒരു പ്രൌഢരാജാവിന്റെ വേഷഭൂഷകളൊന്നും ഇല്ലാതെ ഒരു കാരിക്കേച്ചർ എന്ന നിലയ്ക്കാണ് മലയാളിയുടെ ഈ അഭീഷ്ടദായകൻ ജനങ്ങളിലേക്ക് തിരുവെഴുന്നെള്ളത്ത് നടത്തിയത്.. കുടവയറുള്ള ബൃഹദാകാരൻ ഓലക്കുടയും ചൂടി കൊമ്പൻ മീശയും പിരിച്ചുവച്ച് നടന്നു വരുന്ന ഏറെക്കുറെ കാർടൂൺ ചിത്രമെന്നു തോന്നിയ്ക്കുന്ന ഈ സ്കെച്ച്പ്രയോഗം പ്രഛന്നവേഷമത്സരക്കാരനെ വരയ്ക്കുന്ന ഉദാസീനതയോടെയും ലാഘവത്തോടെയും ആയിരിക്കണം വരക്കാരൻ വരഞ്ഞത്.. ചിത്രകാരൻമാരെ സ്വാധീനിച്ചത് രവിവർമ്മ പെയിന്റിംഗുകളുടെ രൂപസവിധാനം സ്വാംശീകരിച്ച് ഹിന്ദി-തമിഴ് സിനിമകളിൽ ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ട രാജാവിന്റെ സ്വരൂപം ആയിരുന്നിരിക്കണം. കേരളത്തിലെ രാജാക്കന്മാരുടെ ലളിതവേഷങ്ങളൊന്നും പുരാണപ്രതിപുരുഷനെ വരച്ചുണ്ടാക്കുമ്പോൾ സ്വാധീനിക്കരുതെന്നുള്ള നിർബ്ബന്ധവും ഈ കാരിക്കെചറിസ്റ്റുകൾക്ക് തോന്നിക്കാണണം.

ഓണം ഒരു സാംസ്കാരികവിപണനച്ചരക്ക് ആയത് 60 കളോടു കൂടിയാണ്. അത്തപ്പൂക്കളമത്സരം പൊതുസംഘടനകൾ എറ്റെടുത്തതോടു കൂടി. മറ്റ് എതു മലയാളി വിശേഷാവസരവും പോലെ വ്യക്തി/കുടുംബത്തിൽ ഒതുങ്ങി നിന്നിരുന്ന ഓണം എന്ന അനുഭവത്തെ പൊതു ഇടങ്ങളിലേക്ക് പറിച്ചു നടലിനു വിത്തെറിയുകയാണ് ഈ പരസ്യപൂക്കളക്കലവി ചെയ്തത്. വിപണി മൂല്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ സർക്കാരും അധികം താമസിയാതെ ഈ പൂത്തയ്യിനു വെള്ളം കോരി നനച്ചു, എളുപ്പത്തിൽ അത് വളർന്നു പൊങ്ങി. കുടുംബത്തിൽ നിന്നും ഇറക്കിയെടുത്ത ഓണത്തെ വിറ്റുകാശാക്കാൻ വിപണികൾ മത്സരിച്ചു. ഓണത്തിനു ഐക്കണുകൾ വന്നു ചേരേണ്ടത് അത്യാവശ്യമായി വന്നു, ആശയത്തിലോ സങ്കൽ‌പ്പത്തിലൊ നിറഞ്ഞു വിലസിയ മാവേലി ഒരു ചിത്രകഥാനായകനായി ജനങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് എഴുന്നെള്ളി. ആഴ്ച്ചപ്പതിപ്പുകളിലെ പരസ്യങ്ങളിൽ എലെക്ട്രിക് ഉപകരണം , സോപ്പ് മുതൽ സിമെന്റു കട്ട വരെ മാവേലി പൊക്കിപ്പിടിച്ച് വിറ്റുതുടങ്ങി. റ്റെലിവിഷൻ പരസ്യങ്ങൾ കൂടുതൽ വിശ്വാസയോഗ്യത നേടിയതോടെ മാവേലി വീട്ടുപകരണങ്ങൾ, കിടക്ക ഉൾപ്പെടെ വിൽക്കാനുള്ള എജെന്റായി മാറി. ഇക്കൂടെ എളുപ്പത്തിൽ കെട്ടുകാഴച്ചയ്ക്കായി എത്തിയത് കഥകളി വേഷം ആണ്. ഓണവും കഥകളിയും തമ്മിൽ എന്തോ ബന്ധമുണ്ടെന്ന് കുട്ടികളിൽ വരെ വിശ്വാസം ജനിപ്പിക്കാൻ പ്രാപ്തമായി ഓണത്തിന്റെ ഐകൊണോഗ്രാഫി പടർന്നു പരന്നു.


ഒരു അഭീഷ്ടദായകനെ സ്വീകരിച്ചിരുത്താൻ വെമ്പൽ കൊണ്ടിരുന്ന മലയാളിക്ക് ഈ രാജപുരുഷൻ തെല്ലല്ല ആശ്വാസം കൊണ്ടു വന്നത്. മരുമക്കത്തായത്തിനു ശേഷം അണുകുടംബത്തിൽ പെട്ടുപോയവന് സാന്ത്വനമേകുന്ന ഒരു കാരണവരുടെ മുഴുനീള ആഢ്യവേഷം നിറവേറാതെ കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മക്കത്തായക്രമത്തിലെ ശക്തനായ പിതൃബിംബവും സമൂഹത്തിൽ വന്നു ചേരേണ്ടിയിരുന്നു താനും. ലളിതമനസ്സോടെ ചിത്രകാരമാർ സൌജന്യമരുളിയ കാരണവർ പ്രതിച്ഛായ ഉൾക്കൊണ്ട മാവേലി ഇക്കാര്യം എളുപ്പത്തിൽ സാധിച്ചെടുക്കുകയാണുണ്ടായത്. ഫ്യൂഡൽ പാരമ്പര്യം വിടാൻ മനസ്സില്ലാത്ത മലയാളിയ്ക്ക് രാജഭക്തി പരോക്ഷമായി പ്രകടിപ്പിക്കനുള്ള ഉപാധിയും കൂടി ആയി ഈ മാവേലിമന്നക്കാഴ്ച്ച. രാജഭക്തി രാഷ്ട്രീയ നേതാവിലേക്ക് ആരോപണം ചെയ്യപ്പെട്ടുവെങ്കിലും അതിലൊരു തരി തമാശിന്റെ ഉപ്പുകൂട്ടിയേ മലയാളിക്ക് ഈ നവപ്രത്യയശാസ്ത്രം വിഴുങ്ങാൻ പറ്റൂ എന്നും ആയി. ഈ പ്രതിരൂപങ്ങൾ ആവോളം സമാഹരിക്കപ്പെട്ട മാവേലിവേഷം അവന്റെ പൂജാ‍ബിംബം ആയതിൽ അദ്ഭുതമില്ല. കൊല്ലത്തിലൊരിക്കൽ സമൃദ്ധിയുടെ വിളംബരവുമായി വന്നുചേരുന്ന പ്രവാസിപ്രതിരൂപവും ഇതിനകം മലയാളി മനസ്സിൽ വച്ചുറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പ്രവാസി യുടെ വിയർപ്പ് തൂശനിലയിൽ പഞ്ചസാരകലർത്തി വിളമ്പിയത് ആവോളം വാരിക്കുടിച്ചിട്ട് ഈ സമൃദ്ധിദായകനെ ഒരു പ്രഹസന നാടോടിമന്നനെന്നവണ്ണം വീക്ഷിച്ച് എലിപ്പത്തായനായകനായി ഞെളിയാൻ മലയാളി പഠിച്ചതോ എളുപ്പത്തിൽ.. മാവേലിയെ വിടാൻ മനസ്സില്ലാതെ വന്നത് ഇത്തരം മോഹസ്വരൂപങ്ങളുടെ സമ്മിളിത നിറവേറൽ മലയാളി സൈക്ക് സൌഭാഗ്യാനുഭൂതിനിർവൃതിയൊടെ നൊട്ടിനുണച്ച് അയവിറക്കിയതിന്റെ പരിണതി തന്നെ. സമത്വസുന്ദരസാഹോദര്യം നിറഞ്ഞ പൈതൃകവും ചരിത്രവും യാഥാർത്ഥ്യമല്ലെന്നും ഇത് സമയം തെറ്റിയ ഫലിതം പോലെ വെറും കെട്ടുകഥകളിൽ ഒതുക്കുകയാണു ഭേദം എന്നും അവൻ മുൻകൂട്ടിക്കണ്ടതും മാവേലിയ്ക്ക് ഒരു ഹാസ്യകഥാപാത്രത്തിന്റെ റോൾ നൽകാൻ വഴി വച്ചു. കൂടുതൽ കെട്ടുകാഴ്ച്ചകൾക്കു മാവേലി നിന്നു കൊടുക്കേണ്ടി വന്നത് മിക്കവാറും കേരളത്തിനു പുറത്താണ്. ഓണാഘോഷങ്ങൾ ഒരു ദിവസത്തേയ്ക്ക് ഒതുക്കേണ്ടി വരുന്ന പ്രവാ‍സികൾക്ക് ദൃശ്യപരത മുറ്റിനിൽക്കുന്ന ഒരു മോടിഫ് അത്യാവശ്യമായപ്പോൾ മാവേലി സ്വരൂപം എളുപ്പമായ കണ്ടുപിടിത്തമായി. വിദേശങ്ങളിലെ ഓഡിറ്റോറിയങ്ങളിൽ വിവിധ വെറൈറ്റി മാവേലിമാർ ഇപ്പോഴും സ്ഥലകാലസമാകലനങ്ങളെ വെല്ലുവിളിച്ച് അപഹാസ്യമാം വിധം ഓണത്തിനു നിർവചനം ചമയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരിക്കണം ഇതാ ഇപ്പോൾത്തന്നെ.

മാവേലിയ്ക്കു കൽ‌പ്പിച്ചു നൽകപ്പെട്ട സ്വരൂപം നിരവധി സങ്കൽ‌പ്പങ്ങളുടെ മേളനവും സംശ്ലിഷ്ടവുമാണെന്നാണു പറഞ്ഞുവന്നത്. വാമനനാൽ ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തപ്പെട്ട അസുരചക്രവർത്തിയെ തെളിഞ്ഞു ദർശിക്കാം പലേ ചിത്രങ്ങളിലും കെട്ടുകാഴ്ച്ചകളിലും. ഓണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചരിത്ര-സാമൂഹ്യ ഗവേഷണങ്ങളുടെ പാടെയുള്ള നിരാകരണമാണ് പുരാണത്തിലെ മഹാബലിയെ കേരളത്തിന്റെ രാജാവായി നാമനിർദ്ദേശം ചെയ്യുത്. ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ മകന്റെ മകനായി അവതാരകഥകളിൽ വിളങ്ങിയ രാജാവിനെ ഓണത്തിനു എഴുന്നെള്ളുന്ന മാവേലി യാക്കി മാറ്റിയത് ബ്രാഹ്മണവൽക്കരണത്തിന്റെ ഭാഗമായാണ്. അതിഹൈന്ദവത കാപട്യം പൂശി വഴിനടക്കുന്ന ഇക്കാലത്ത് ഈ അവതാരകഥാ‍വില്ലൻ മാവേലി അനുയോജ്യം തന്നെ. ഭാരതം മുഴുവനും പ്രചാരത്തിലുള്ള അവതാര കഥയെ കേരളത്തിൽ മാത്രമായി ഒതുക്കാനുള്ള വിഫലശ്രമം. ആഘോഷങ്ങൾക്ക് കാലാനുസൃതമായി ദൈവീക പരിവേഷം നൽകപ്പെടുന്നത് ചരിത്രം സമൂഹത്തിനു മേൽ കളിയ്ക്കുന്ന കളിയാണ്. വിഷുവിലേക്ക് ശ്രീകൃഷ്ണൻ കടന്നു വന്നിട്ട് അധികം നാളായില്ല. ശതപഥബ്രാഹ്മണത്തിൽ വിസ്തരിച്ചിരിക്കുന്ന വാമനാവതാര കഥ കേരളത്തിൽ മാത്രം നടന്നതാണെന്ന അസംബന്ധാലോചന ഇനി മായ്ക്കപ്പെടാനും എളുപ്പമല്ല. പക്ഷെ ശതപഥബ്രാഹ്മണത്തിലും വാമനൻ അസുരന്മാരെ മാത്രമേ ജയിക്കുന്നുള്ളു, മഹാബലിയെന്ന പരാമർശം ഇല്ല. മത്സ്യപുരാണം, അഗ്നിപുരാണം, വിഷ്ണു ധർമ്മോത്തരം, വൈഖാനസാഗമം, രൂപമണ്ഡനം, ശിൽ‌പ്പരത്നം ഇവയിലൊക്കെക്കൂടിയാണ് ഈ കഥ വളർന്നത്. പരിപൂർണമായി വികസിച്ച കഥാപാത്രങ്ങളും ഘടനയൊത്ത കഥയും ഭാഗവതപുരാണത്തിലാണ് തെളിയുന്നത്. മാവേലിയെ വരച്ചുണ്ടാക്കിയവർ പക്ഷെ ഒരു അതിസാധാരണന്റെ ഓലക്കുടയാണ് ഈ മഹാരാജാവിനു വച്ചുകൊടുത്തതെന്നുള്ളത് ശ്രദ്ധേയം തന്നെ. വാമനാവതാരവുമായി കണ്ണി കോർത്ത് പുരാണമഹാബലിയെ ഓണമാവേലിയിൽ ചേർത്തു ബാധ കയറ്റാനുള്ള ഉൾപ്രേരണയായിരിക്കണം വെൺകൊറ്റക്കുട ചൂടാൻ യോഗ്യനായ ചക്രവർത്തിതിരുമനസ്സിനെ വെറും ഓലക്കുട ചൂടിപ്പിച്ചത്. മഹാബലിയെ ചവിട്ടി താഴ്ത്തുന്ന രംഗം ഭാരതത്തിൽ ഉടനീളം ദൃശ്യവൽക്കരിച്ചിട്ടുള്ളത് ശിൽ‌പ്പങ്ങളിലാണ്: ശിലകളിൽ, ലോഹത്തിൽ, ദാരുവിൽ കൊത്തിവച്ചവ. മൂന്നുലോകവും കീഴടക്കിയ ത്രിവിക്രമൻ അതിഗാംഭീര്യത്തോടെ പ്രതാപവാനായി വിലസുന്നതായാണ് മഹാബലിപുരത്തും കാഞ്ചീപുരത്തും നാമക്കലും എല്ലോറയിലും രാജസ്ഥാനിലെ അബനേരിയിലും ഒറീസയിലെ ഉദയഗിരിയിലും മറ്റും ആലേഖനം ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. ഇതിൽ എല്ലാ ശിൽ‌പ്പങ്ങളിലും കുടയുണ്ടെങ്കിൽ അത് വാമനൻ മാത്രമാണ് ചൂടുന്നത്. മഹാബലിയ്ക് കുടയില്ല. രൂപമണ്ഡനയും ശിൽ‌പ്പരത്നവും വാമനന് കുട നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. എന്നാൽ കേരളത്തിൽ വാമനാവതാതരത്തിന്റെ ചിത്രീകരണമോ ശിൽ‌പ്പങ്ങളോ ഇല്ലെന്നുള്ളത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. തിരുവനന്തപുരത്തടുത്ത് ത്രിവിക്രമമംഗലം എന്നൊരു ക്ഷേത്രമുണ്ടെങ്കിലും വാമനനോ മഹാബലിയോ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നില്ല. കോട്ടയം ജില്ലയിലും പാലക്കാട് ജില്ലയിലെ വാവന്നൂരിലും ഉള്ള വാമനക്ഷേത്രങ്ങലിലും വാമനനോ മഹാബലിയൊ കല്ലിലോ ദാരുവിലോ കൊത്തിവയ്ക്കപ്പെടുകയോ ചുവർചിത്രങ്ങളായി പ്രത്യക്ഷീഭവിയ്ക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല.. വാമന-മഹാബലി കഥയും മാവേലിയുമായി കണ്ണി ചേർത്തത് പിൽക്കാലത്താണെന്നതിന്റെ തെളിവാണ് തൃക്കാക്കര അമ്പലത്തിലും ഇവരുടെ നാടകാവിഷ്ക്കാരം തെളിയുന്നില്ല എന്നത്. വാമനനുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന കൃത്യം അബോധമനസ്സിലെങ്കിലും ആദ്യകാല കാരിക്കേച്ചറിസ്റ്റുകളിൽ വെളിപാടുണർത്തിച്ചത് വാമനന്റെ ഓലക്കുട മാവേലിയിലേക്ക് വച്ചുമാറ്റാൻ വഴിവച്ചു എന്നതായിരിക്കണം സത്യം. മലബാർ ഭാഗത്ത് പതിവുണ്ടായിരുന്ന ‘ഓണപ്പൊട്ടൻ’ ഓലക്കുടയുമായാണ് ഓണത്തിനു വീടുവീടാന്തരം കയറി ഇറങ്ങാറ്. ഓണപ്പൊട്ടന്റെ ഈ കുടയും മാവേലിയെ വരച്ചുണ്ടാക്കിയവർക്ക് ആശയപ്രദാനം നൽകിയിട്ടുണ്ടാവണം. പാണപ്പാട്ടുകളിൽ കുടയും പിടിച്ച് ഓണം കൊള്ളാൻ എഴുന്നെള്ളുന്ന മാതേവപരാമർശം മനസ്സിലെവിടെയൊ ഉടക്കിയിരുന്നതാകാനും മതി. ആഗമശാസ്ത്രങ്ങളേയും ശിൽ‌പ്പനിബന്ധനകളേയും പുരാണങ്ങളേയും മറികടന്ന് മലയാളി സ്വന്തം മോഹങ്ങളുടെ പരിപൂർത്തി നിറവേറ്റാൻ പലേ രക്ഷാരൂപന്മാരേയും സഫലബിംബങ്ങളേയും സമാഹരിയ്ക്കുകയാണ് മാവേലി വേഷനിർമ്മിതിയിൽക്കൂടി. പുരാണരാജാപ്പാർട്ടിനെ മലയാളീകരിയ്ക്കുന്ന സൌജന്യസൌഭാഗ്യവും ഓലക്കുടസമ്മാനത്തിൽക്കൂടെ നേടിയെടുത്തു..

ഭാരതീയോത്സവങ്ങളൂടെ വേരുകൾ സൂര്യ-നക്ഷത്രങ്ങളുടെ രാശിപ്പകർച്ചകൾ, കാർഷികം, ഋതുഭേദങ്ങൾ, പുരാണപുണ്യസ്മൃതികൾ, പ്രകൃതിക്ഷോഭ- പകർചവ്യാധികളിൽ നിന്നുള്ള വിടുതൽ ഇവയിലൊക്കെയാണ് പടർന്നു കിടക്കുന്നത്. ഇക്കാരണം കൊണ്ടു തന്നെ ചരിത്രപരമായ ലക്ഷണങ്ങളോ കാരണങ്ങളോ കുഴിമാന്തിയെടുക്കാൻ പ്രയാസവുമാണ്. കാലാനുസൃതമായി ഇവയിൽ ഒന്നു വേറൊന്നോട് കെട്ടുപിണയുകയും സംശ്ലേഷണ-വിശ്ലേഷണങ്ങൾ സംഭവിയ്ക്കുകയും അതോടെ കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമാവുകയും ചെയ്യും. ആഘോഷങ്ങളേയും ഉത്സവങ്ങളേയും വിപണി കയ്യടക്കുമ്പോൾ സാംസ്കാരികത്തനിമ നഷ്ടപ്പെടുകയും വിപണിമൂല്യാധിഷ്ഠിതമായ അങ്കനങ്ങൾ പ്രാമുഖ്യം നേടുകയും ചെയ്യും. ഓണം ഈ സന്നിഗ്ധാവസ്ഥയിൽ എത്തിപ്പെട്ടപ്പോൾ മാവേലിയും കഥകളിരൂപവും ചുണ്ടൻ വള്ളവും പൂക്കളവും വിറ്റഴിയ്ക്കപ്പെടനുള്ള മോടിഫുകൾ മാത്രമാവുകയാണ്.


ആഘോഷങ്ങളേയും ഉത്സവങ്ങളേയും കൺസ്യൂമെറിസം ഹൈജാക്ക് ചെയ്യുമ്പോൾ സമ്പദ്ഘടന അഴിച്ചു പണിയപ്പെടുകയാണ് ഓണത്തിനിടയ്ക്ക് പൂട്ടുകച്ചവടം എന്ന ഹാസ്യം കലർന്ന സാമ്പത്തികവീക്ഷണം അറം പറ്റിയപോലായിട്ടുണ്ട് ഇന്ന്. വർദ്ധിച്ചു വന്ന മദ്യപാനാസക്തി യെ മുതലെടുത്ത് മദ്യലോബികൾ വലിയ കൊയ്ത്താണു ഓണത്തിനു കൊയ്യ്തെടുക്കുന്നത്. കഴിഞ്ഞ ഓണത്തിനു 126 കോടിയുടെ മദ്യമാണ് മലയാളികൾ കുടിച്ചു തീർത്തത്. ഇക്കൊല്ലം അതിലും കൂടി കുടിയുടെ വിളവ്. ഓണം കയ്യടക്കിയ സർക്കാരും ഉദ്ദിഷ്ടകാര്യസാദ്ധ്യത്തിനു ഉപകാരസ്മരണയാൽ നിർവൃതിയടയുന്നു. ഖജനാവു നിറയുന്ന ഐശ്വര്യയവേള. ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ദയനീയമായ വീഴ്ച വിറ്റുകാശാക്കി അതേ സമൂഹത്തിനു സദ്യ ഒരുക്കുന്ന പ്രതിഭാസം. സർക്കാർ പത്തായത്തിൽ സമൃദ്ധിയുടെ പുന്നെല്ലു നിറയ്ക്കാൻ മാവേലി വന്നെത്തുകയാണ്. അദ്ദേഹം ഇടുക്കിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന വലിയ മദ്യക്കുപ്പി കാണാതെ കാണുകയാണു നമ്മൾ.

Thursday, July 23, 2009

സിമിത്തേരിക്കപ്പുറം, കാട്ടിൽ മരത്തിനു കീഴെ....

ഫ്യൂണറൽ ഹോമിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയപ്പോൾ അപ്പച്ചൻ സിമിത്തേരിയിലേക്ക് ഒന്നു കൂടെ പോയി. അതിനു പുറകിലുള്ള കാട് കുറേ നേരം നോക്കി നിന്നു. “എലിക്കുളത്തെ പാപ്പച്ചന്റെ റബർതോട്ടം പോലെ തന്നെയാ” എന്നു പറഞ്ഞതുകേട്ട് സ്റ്റാൻലി ചിരിച്ചു. “അപ്പച്ചാ ഈ നീളമുള്ള മരങ്ങൾ ഇവിടെയെല്ലാം ഉണ്ട്. ദേ ഇവിടുന്ന് പടിഞ്ഞാട്ടു പോയാൽ ഒരു സ്ഥലം മുണ്ടക്കയം മാതിരി തോന്നും”
“അതേ പിറ്റ്സ്ബർഗിലെ മുണ്ടക്കയം” അപ്പച്ചനും ചിരിച്ചു.


കാറെടുത്തു വളവു തിരിയുമ്പോൾ അപ്പച്ചൻ ചെറിയ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു. “ഇവിടെയാണോടാ എന്നേം അടക്കുന്നത്”?

“ഈ അപ്പച്ചൻ എന്നാ ഭാവിച്ചോണ്ടാ. ഇന്നലെയല്ലെ ഷുഗറൂം ഒക്കെ ചെക്ക് ചെയ്തത്? വല്യ കൊഴപ്പമില്ലെന്നല്ലെ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത്?” പിന്നെ അപ്പച്ചൻ ഒടനേ എങ്ങും പോകുന്ന ലക്ഷണമില്ല. ചാച്ചന്മാർ മൂന്നുപേര് നല്ല പയറുമണി പോലെയാ ഇരിക്കുന്നെ. പിന്നെയെങ്ങനെയാ അപ്പച്ചന്റെ ചാൻസു വരുന്നേ’

“എടാ എന്നാലും ഇവിടെ വന്നേപ്പിന്നെ എനിക്കൊരു ശ്വാസം മുട്ടലാ. “
സ്വരം താഴ്ത്തി-“ അന്നക്കുട്ടിയെ അടക്കിയതിന്റെ അടുത്തു മതി എന്നേം അടക്കാൻ”

“അപ്പച്ചനെ ഈ ഫ്യൂണറലിനൊന്നും കൊണ്ടു വരേണ്ടാരുന്നു“ റോസ്മേരിയ്ക് സ്വൽപ്പം നീരസം. “ ഞങ്ങടേം കൂടെ മനസ്സു വിഷമിപ്പിയ്ക്കുകയാ”

“സിമിത്തേരിയുടെ പൊറകിലെ ആ കാടൊണ്ടല്ലൊ അത് ശരിക്കും നമ്മടെ പള്ളി സിമിത്തേരിയ്ക്ക്കു പുറകിലുള്ള റബർ തോട്ടം പോലെയാ” അപ്പച്ചൻ നെടുവീർപ്പിട്ടു.

അന്നക്കുട്ടിയെ അടക്കിയ സിമിത്തെരിയ്ക്കു പിന്നിലെ റബർതോട്ടത്തിലേക്ക് അപ്പച്ചന്റെ മനസ്സ് തെന്നി നീങ്ങി. അവരെ അടക്കിയതിന്റെ മൂന്നാം ദിവസം തന്നെ ആ റബർ തോട്ടത്തിൽ ചുറ്റിപ്പറ്റി നടക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരു മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലിരുന്ന് അവരുടെ കല്ലറ വെറുതെ നോക്കിയിരിക്കും.

ആ നിമിഷം തന്നെ നാട്ടിലത്താൻ ഉൽക്കടമായ ഒരു ആഗ്രഹം അപ്പച്ചനിൽ മിന്നൽപ്പിണർ പോലെ പാഞ്ഞു. നാട്ടിലെത്തിയാലോ? അന്നക്കുട്ടിയുടെ കല്ലറ നോക്കിയിരിക്കുമോ? അന്നക്കുട്ടിയുടെ കല്ലറയ്ക്കടുത്തു തന്നെ തൂമ്പാകൾ ഉയർന്നു താഴുന്ന ദൃശ്യം അപ്പച്ചന് ഒരു നിമിഷം മനസ്സിൽ മിന്നി. മരിയ്ക്കാനുള്ള ആശ ഒരു ചെറിയ നടുക്കം പോലുമില്ലാതെ സ്വമേധയാ വന്നുകയറിയതിൽ അപ്പച്ചൻ ഒന്നു വിഭ്രാന്തിപ്പെട്ടു. തന്നെ അടക്കാൻ നാട്ടിലേക്കു കൊണ്ടുപോകാൻ സ്റ്റാൻലി തയാറാവുമോ? സ്റ്റാൻലിക്കു താൽപ്പര്യം ഉണ്ടെങ്കിലും റോസ്മേരി സമ്മതിയ്ക്കുമോ?

ഗ്രീൻ കാർഡിന്റെ കടലാസുകൾ ശരിയായി സ്റ്റാൻലി ടിക്കറ്റും അയച്ചപ്പോഴേ അപ്പച്ചനു സ്വല്പം പരിഭ്രാന്തി ആയതാണ്. അപ്പച്ചൻ ഇനി അമേരിക്കയിൽ സുഖവാസത്തിനല്ലേ പോകുന്നെ ഇനിയെന്നാ വെപ്രാളം എന്നു
എൽസി ചോദിച്ചത് കേട്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു. അന്നക്കുട്ടിയുടെ ഒരു ഫോട്ടൊ തപ്പിയെടുത്ത് സ്റ്റുഡിയൊയിൽ കൊടുത്ത് എൻലാർജ് ചെയ്തെടുപ്പിച്ചു. സ്റ്റുഡിയോക്കാരൻ തെളിയാത്തഭാഗങ്ങളിൽ കരവിരുത് കാണിച്ച് അന്നക്കുട്ടിയുടെ സ്വതവേ വിഷണ്ണഭാവം മറ്റൊന്നാക്കി വികൃതിത്തരം ചെയ്തുകൂട്ടി. ദേഷ്യമാണോ സങ്കടമാണൊ മുഖത്ത് എന്നു പറയാൻ പറ്റാത്തവണ്ണം അന്നക്കുട്ടി ഫോട്ടോ നോക്കുന്നവരെ തെല്ലു അലോസരപ്പെടുത്തി. “ഫോടോ എടുക്കാൻ നേരത്തും കഴുവേറ്ട മകൾക്കൊന്നു ചിരിക്കാൻ തോന്നിയില്ല” എന്ന് അപ്പച്ചൻ ആ പടത്തോട് കയർത്തു. “അമ്മച്ചിയ്ക്ക് അല്ലേലും ഒണ്ടാരുന്നു ഒരു മൊകം കൂർപ്പിയ്ക്കല്“ എന്നു എൽസി. ശ്രീയേശുവിന്റെ രണ്ടു ചിത്രങ്ങൾക്കു നടുവിലാണ് സന്തോഷ് ഫോട്ടൊ വയ്ക്കാൻ സ്ഥലം കണ്ടുപിടിച്ചത്. ആണിയടിച്ചു തൂക്കിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ യേശുവിന്റ് മുഖത്തേക്കാളും സ്വൽപ്പം മുകളിലായി അന്നക്കുട്ടിയുടെ മുഖം. “തമ്പുരാൻ കർത്താവിന്റെ ഒപ്പം ഇരിയ്ക്കുന്നോടീ നീയ്’ എന്നു പറഞ്ഞ് അപ്പച്ചൻ തന്നെ സ്റ്റൂളിൽ കയറി ഫോട്ടോ ഇളക്കൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ എൽസി വന്നു തടയിട്ടു. “അപ്പച്ചനെന്തിനാ ഇപ്പൊ അതൊക്കെ ചെയ്യുന്നത്. സന്തോഷ് ചെയ്യുകേലേ അതൊക്കെ” എന്നവൾ. സന്തോഷ് വന്നു ഫോട്ടോ ഇളക്കിപ്രതിഷ്ഠിച്ചപ്പോഴെ അപ്പച്ചന് ഇരിക്കപ്പൊറുതി വന്നുള്ളു.

പിറ്റ്സ്ബർഗിലേക്ക് തിരിക്കുന്നതിന്റെ തലേന്ന് അന്നക്കുട്ടിയുടെ യാത്രയ്ക്കുവേണ്ടി പ്രത്യേകം കരുതിവാങ്ങിച്ച നേര്യത് കവണി അപ്പച്ചൻ തന്നെ എടുത്തുകൊണ്ടു വന്നു. നീളത്തിൽ ഞൊറിഞ്ഞ് പടത്തിന്റെ മുകളിൽ ഒരു നൂൽക്കമ്പി കെട്ടി ഉറപ്പിച്ച് ഫ്രെയിമിനു രണ്ടു വശത്തേയ്ക്കും ഒതുക്കിയിട്ടു. എൽസി നോക്കിനിന്നു കരയാനായപ്പോൽ “ഇതെന്തിനാ എന്റെ പെട്ടിയിൽ ഇനിയും വയ്ക്കുന്നേ ഇവിടെയാരിക്കും ഭംഗി” എന്നൊക്കെ ചാതുര്യം പറയാൻ ശ്രമിച്ചു അപ്പച്ചൻ. നെടുമ്പാശ്ശേരിയിലേക്കു പോകാൻ സന്തോഷ് കാറുമായി എത്തിയപ്പോഴും അപ്പച്ചൻ കവണിയുടെ ഞൊറിവുകൾ ഒന്നു കൂടി അടുക്കിയിട്ടേ ഇറങ്ങിയുള്ളു.

പിറ്റ്സ്ബർഗിലെ തണുത്തകാറ്റിൽ അപ്പച്ചന്റെ ദീർഘനിശ്വാസങ്ങൾ അലിഞ്ഞുപരന്നു. രാത്രിയിൽ ‘ഏഷ്യാനെറ്റ് കാണണ്ടെ അപ്പച്ചാ’ എന്നോ “അപ്പച്ചനു ഒരു ഡ്രിങ്ക് തരട്ടെ“ എന്നൊക്കെയോ സ്റ്റാൻലി ചോദിച്ചത് ഒഴിവാക്കിയ മട്ടായിരുന്നു അപ്പച്ചന്. ബെഡ്രൂമിൽ ജനലിൽ കൂടെ ഏറെ നേരം പുറത്തേയ്ക്കു നോക്കി നിൽക്കുന്നത് റോസ്മേരി ഒന്നു ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.

പാതിരാ കഴിഞ്ഞു നേരം കുറെ ആയിക്കാണും അപ്പച്ചൻ ബെഡ് റൂമിനു പുറത്ത് നേരിയ ഒരു കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ടു. കഞ്ഞിമുക്കി ഉണങ്ങിയ മുണ്ടിന്റെ കശകശ ശബ്ദം. ചാരിയിട്ടിരുന്ന വാതിൽ തുറന്നു. അന്നക്കുട്ടിയാണ്. അലക്കിത്തേച്ച മുണ്ടിന്റേയും ചട്ടയുടേയും വെളുപ്പ് കണ്ണഞ്ചിയ്ക്കുന്നു. ഫോട്ടോയിൽ താൻ ചാർത്തിയ കസവു കവണി ചുറ്റിയിരിക്കുന്നു.

“വന്നേ“ അന്നക്കുട്ടി അപ്പച്ചന്റെ കയ് പിടിച്ചു സാവധാനം മുന്നോട്ടാഞ്ഞു.
ഒരു സ്കൂൾകുട്ടി മാതിരി അപ്പച്ചൻ അനുസരിച്ചു. താഴേയ്ക്കുള്ള പടികളിറങ്ങി.

പുറത്തേയ്ക്കുള്ള വാതിൽ അന്നക്കുട്ടി തന്നെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ തുറന്നു. അത്യാഹ്ലാദത്തോടെ അപ്പച്ചൻ പിന്തുടർന്നു. “എങ്ങോട്ടാടീ ഈ രാത്രിയില്” എന്നു ചോദിക്കാനാഞ്ഞെങ്കിലും വേണ്ടെന്നു വച്ചു. എന്നും തനിയെ നടക്കാൻ പോകുന്ന വഴികൾ. ഇന്ന് അന്നക്കുട്ടി കൂടെ. അപ്പച്ചന് ഉത്സാഹമായി.

“ഞാൻ നേരത്തെ വരാത്തതിന് എന്നോട് കെറുവൊണ്ടോ?’ അന്നക്കുട്ടി നടത്തത്തിനു വേഗത കുറച്ചില്ല.

“നീ വരുമെന്നു പോലും ഞാൻ വിചാരിച്ചില്ല” അപ്പച്ചന്റെ വാക്കുകളിൽ സന്തോഷം തിളങ്ങി. “അതെങ്ങനെയാ ഗ്രീൻ കാർഡു കിട്ടുന്നതിനു മുൻപു തന്നെ നിന്നെയങ്ങോട്ടു കെട്ടിയെടുത്തു”.

“ഗ്രീൻ കാർഡ്! ഹ ഹ ...” അന്നക്കുട്ടിയുടെ ചിരി സ്വൽപ്പം മുഴക്കത്തിലായിപ്പോയി.

ബ്രൂക് ഡെയിൽ റോഡും ഹിന്റെർലോങ് അവെന്യുവും കൂടിച്ചേരുന്നിടത്ത് അവർ ഒന്നു നിന്നു. ഇനിയുള്ള വഴികൾ അപ്പച്ചനു പരിചയമില്ല. അന്നക്കുട്ടി നിശ്ചയദാർഢ്യത്തോടെ റോഡു മുറിച്ച് നാലുവരിപ്പാതയായ ബ്രൂക്ഡെയിലിൽ കൂടെ നടന്നു തുടങ്ങി.

“നിനക്കീ വഴിയൊക്കെ അറിയാവോടീ? സ്റ്റാൻലി എപ്പഴും കാറിൽ ഒരു യന്ത്രം വച്ചാ വഴി കണ്ടു പിടിയ്ക്കുന്നത്. എന്നിട്ടും അവനു ചിലപ്പം വഴി തെറ്റും”

‘ അതോ എവിടെയാ എത്തേണ്ടത് എന്നൊരു തോന്നൽ അങ്ങു വന്നാൽ പിന്നെ ആ നേരേ അങ്ങോട്ടു നടന്നോണ്ടാൽ മതി” അന്നക്കുട്ടി നാടൻ യുക്തി നിരത്തി. “ഇച്ചിരൂടെ പെട്ടെന്നു നടക്ക് എന്റെ ഇച്ചായാ”

പാർക് അവെന്യുവും വുഡ്ലോൺ അവെന്യുവും കോട്ടേജ് ഗ്രൊവും പിന്നിട്ട് ഓക്കു മരങ്ങളും മേപ്പിൾ മരങ്ങളും ഇരുട്ടിനുമേൽ പിന്നെയും നീട്ടിയിട്ട നിഴലുകൾക്കിടയിലൂടെ തിടുക്കത്തിൽ അവർ നീങ്ങി. വല്ലപ്പൊഴും ഓടി മറയുന്ന കാറകൾക്ക് വഴി കൊടുക്കാൻ ഒരു ഒരു ജങ്ക്ഷനിൽ അവർ തെല്ലിട നിന്നു. കുസൃതിത്തം തൊട്ടുതേച്ച അന്നക്കുട്ടിയുടെ മൂക്കിനു വശത്തെ മറുക് ഇരുട്ടത്തും തിളങ്ങിയത് അപ്പച്ചൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവരെ പൂണ്ടടടക്കം കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അന്നക്കുട്ടി അതിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടി നിന്നു. കാപ്പിപ്പൂവിന്റെ സുഗന്ധം അപ്പച്ചൻ ശ്വാസം വലിച്ച് ഉൾക്കൊണ്ടപ്പോൾ തെല്ല് ഉന്മത്തനായി. ആവേശം ഏറെച്ചെന്ന രാത്രിയുടെ ക്ഷീണത്തിനു വഴി മാറി. അന്നക്കുട്ടിയുടെ കയ്യും പിടിച്ച് നടത്തം തുടർന്നു.

സിമിത്തേരിയ്ക്കപ്പുറം കാട്ടിൽ കടന്നതോടെ അപ്പച്ചൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു “അമ്പടീ നിന്റെ ഒരു സാമർത്യം! ഇങ്ങോട്ടു തന്നെ നീ കൊണ്ടുവന്നു” ഉറക്കെ ചിരിക്കാൻ അന്നക്കുട്ടി സമ്മതിച്ചില്ല. “ഒരു ചെത്തോം ഇല്ലാത്ത സ്തലമാ. ഇത്രേം ഒച്ച വേണ്ട.”

“ഇത്രേം നടന്നതല്ലെ എനിയ്ക്ക് ഇരിയ്ക്കണം” അപ്പച്ചൻ അന്നക്കുട്ടിയുടെ തോളിലേക്കു ചാഞ്ഞു.

“ദേ ഇവിടെത്തന്നെ” അന്നക്കുട്ടി ഒരു മരത്തിന്റെ കീഴെ കരിയിലകൾ മാറ്റി സ്ഥലം വെടിപ്പാക്കി. കാലുകൾ നീട്ടിയിരുന്നു. അൽപ്പം നനവുള്ളതെങ്കിലും നിലത്ത് അപ്പച്ചൻ ചുരുണ്ടു കൂടിക്കിടന്നു. അവർ അപ്പച്ചന്റെ തല സാവധാനം മടിയിൽ എടുത്തു വച്ചു.

“ഇച്ചിരെ തണുക്കുന്നുണ്ട്” അപ്പച്ചനിൽ ഒരു കുളിർ പാഞ്ഞു.

“ദേണ്ടെ പൊതപ്പിക്കാം.” അന്നക്കുട്ടി കസവു കവണി അഴിച്ച് ആകെ പുതപ്പിച്ചു. അപ്പച്ചൻ ഒരു നിർവൃതിയിലെന്നപോലെ മെല്ലെ കണ്ണുകളടച്ചു.

പിറ്റേന്ന് പോലീസും ചില സന്നദ്ധസേവാംഗങ്ങളും ഒരുപാടു മലയാളികളും വ്യാപകമായി തെരഞ്ഞതിനു ശേഷമാണ് അപ്പച്ചന്റെ ദേഹം കണ്ടുകിട്ടിയത്. സിമിത്തേരിയ്ക്കപ്പുറം കാട്ടിലെ മരത്തിനു കീഴെ പിണച്ചകൈകളീൽ തല വച്ച് ഉറങ്ങുന്ന മട്ടിൽ. മോർച്ചറിയിൽ വച്ച് പോലീസ് കസവു കവണി മടക്കി കൊടുത്തപ്പോൾ സ്റ്റാൻലിയും റോസ്മേരിയും പരസ്പരം നോക്കി, ഒരു ഞെട്ടൽ ഉള്ളിലൂടെ പാഞ്ഞു. കവണിയുടെ നടുക്ക് നൂൽക്കമ്പി കെട്ടിയിടത്തെ തുരുമ്പ് പുതുതായിത്തന്നെ അതിലുണ്ടായിരുന്നു.

തലേ ദിവസം പെട്ടെന്നു കവണി കാണാതെ പോയത്തിൽ ഒരു വെപ്രാളത്തിൽ ആയിരുന്നു എൽസി. സ്റ്റാൻലി വിളിച്ച് മരണവിവരം പറഞ്ഞപ്പോൾ കവണിയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞതുമില്ല.

പക്ഷേ എൽസി വേറൊരു കാര്യം സ്റ്റാൻലിയോടും പറഞ്ഞില്ല. തലേന്നു രാത്രി കവണി കെട്ടിവച്ചിരുന്ന നൂൽക്കമ്പി അഴിഞ്ഞും കിടക്കുന്നല്ലൊ എന്നു കണ്ട് ഫോട്ടൊ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയപ്പോൽ അവൾക്ക് തല ചുറ്റിപ്പോയി.

അമ്മച്ചി ഫോട്ടോയിൽ അതിമനോഹരമായി ചിരിക്കുന്നു.

Thursday, July 16, 2009

ഭഗവദ് ഗീത വീഴുമ്പോൾ

“വിളക്കു കൊളുത്തിയല്ലൊ ഇല്ലേ? എന്നാൽ ഭഗവദ് ഗീത വായിക്കാം”
അയാൾ ബാൽക്കണിയിലെ ചൂരൽ കസേരയിൽ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു.  ഭാര്യ നേരേ മുൻപിൽ മറ്റൊരു കസേരയിൽ ഇരുന്നു. മഴപെയ്യാൻ പോകുന്നതിനു മുൻപായി വീശിയകാറ്റിലും അവർ വിയർത്തിരുന്നു. പെട്ടെന്നു വർദ്ധിച്ച ചങ്കിടിപ്പ് അവഗണിയ്ക്കണോ എന്നറിയാതെ  കുഴങ്ങി.

അടയാളം വച്ച പേജ് തുറന്നു, അയാൾ.
“അഥ കേന പ്രയുക്തോ യം പാപം ചരതി പൂരുഷഃ
അനിച്ഛന്നപി വാർഷ്ണേയ ബലാദിവ നിയോജിതഃ”

“മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടോ നിനക്ക്” അയാൾ ഭാര്യയുടെ മേൽ ചോദ്യമെറിഞ്ഞ് പ്രൌഢി നടിച്ചു.

“എന്നു വച്ചാൽ , അർജ്ജുനൻ ചോദിച്ചു, വാർഷ്ണേയ, എന്തിനാലാണ് ഒരാൾ തനിയ്ക്കിഷ്ടമില്ലെങ്കിൽ‌പ്പോലും ബലാൽക്കാരേണയെന്നപോലെ പാപം ചെയ്യാൻ പ്രേരിതനാകുന്നത് എന്നാണ്.“
 പുറത്ത് ഇരുട്ടു കനത്തിരുന്നു. മങ്ങിയ ബാൽക്കണി വെളിച്ചത്തിലും അയാളുടെ നെറ്റിയിലെ ചന്ദനം ഒട്ടൊന്നു തിളങ്ങിയത് ഒരിളിഭ്യച്ചിരി പോലെ അവരിൽ വന്നു തറച്ചു.

മനസ്സിലായോ ഇല്ലയോ എന്നൊനും വെളിവാക്കാതെ നിശ്ചലയായി ഇരുന്നു അവർ.

അകത്ത് കിടപ്പുമുറിയിൽ  നിന്നും മകളുടെ നേർത്ത ഞരക്കം പോലും കേൾക്കുന്നില്ല എന്ന വിചാരം അമ്മ യിൽ വീണ്ടും ഒരു നടുക്കം സൃഷ്ടിച്ചു.  നേർമുകളിലെ സീലിങ്ങിലെ അദൃശ്യബിന്ദുവിൽ കണ്ണും നട്ട് മകൾ കിടന്നു. .  അടിവയറ്റിനും താഴെയുള്ള നീറ്റൽ ഇല്ലെന്നു സ്വയം ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചില്ല അവൾ. എട്ടാം ക്ലാസ് പാഠപ്പുസ്തകങ്ങളിലൊന്നും അച്ഛനു സമീപം മകൾ മകളല്ലാതെയാവുന്നതിന്റെ ശാ‍സ്ത്രമോ സാമൂഹ്യപാഠമോ ഹോം സയൻസ് വിദ്യകളോ ഇല്ലെന്നു അവൾ അറിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. ആ സമയങ്ങൾക്ക് എന്ത് ആപേക്ഷികതയാണ് സിദ്ധാന്തങ്ങൾ കണ്ടുപിടിച്ചു തരുന്നത് എന്നു  പഠിയ്ക്കാനുള്ള പ്രായവും ആയിട്ടില്ല അവൾക്ക് എന്ന് മുന്നേ അറിവുണ്ടായിരുന്നു. വെറുതേ സീലിങ്ങിലുള്ള വെളുപ്പിൽ നോക്കി അവൾ കിടന്നു.

അയാൾ വായന  തുടർന്നു.
‘ധൂമേനാവ്രിയതേ വഹ്നിർ യഥാദർശോ മലേന ച
യഥോൽബേനാവൃതോ ഗർഭസ്തഥാ തേനേദമാവൃതം”

“പുക തീയിനെ എന്ന പോലെയും പൊടി കണ്ണാടിയെയെന്നപോലെയും ഗർഭാശയം ഭ്രൂണത്തെയെന്നപോലെയും ജീവാത്മാവിനെ വ്യത്യസ്തമായ അളവുകളിലുള്ള കാമം ആവരണം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.”
“ഹ ഹ ഹ... ഈ മനുഷ്യരുടെ ഒരു കാര്യമേ. ആസക്തി വെടിഞ്ഞിട്ട് ഒരു കാര്യമുണ്ടോ?  പിന്നെ മലയാളികൾക്കിടയിൽ കൺസ്യൂമെറിസം കൂടുതലാണത്രെ. നീ അറിയുന്നുണ്ടായിരിക്കുമല്ലൊ.ഭഗവാൻ ശിക്ഷിക്കാതിരിക്കുമോ ഇവറ്റകളെയൊക്കെ? നാമം ജപം ഉള്ള എത്ര വീടുകളുണ്ട്? ഭഗവദ് ഗീത നമ്മളെപ്പോലെ കുറച്ചുപേർ മാത്രം വായിക്കുന്നതേ കാണുകയുള്ളു..” ഭക്തിപാരവശ്യങ്ങൾക്കിടയിൽ ചില യുക്തികളും കയറ്റാനായി അയാളുടെ ശ്രമം.


അവർ ഒരു നിമിഷം അയാളുടെ മുഖത്തു തന്നെ  കണ്ണു നട്ടു. പെട്ടെന്ന് ബാൽക്കണിയിലെ ബൾബണച്ചു. നേരെ ചെന്ന് അയാളുടെ കയ്യിലെ ഭഗവദ് ഗീത ഒറ്റ വലിയ്ക്കു പിടിച്ച് കയ്യിലാക്കി.

ഒരു ചെറിയ ബലപ്രയോഗത്തോടെ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നും താഴേക്ക് ഇട്ടു.

ഒരു പുസ്തകത്തിന്റേതല്ല,  ഭാരമുള്ള എന്തോ  വീണ ശബ്ദം ഏറ്റവും താഴത്തെ ഫ്ലാറ്റിലുള്ളവർ കേട്ടു. ഒരു നിലവിളിയും കേട്ടതായി ചിലർക്കു തോന്നി.

Friday, July 10, 2009

ഡെൽഹിയിൽ നിന്നും വന്ന മകൻ

ബലിക്കല്പുരയിൽ അവരെ കണ്ടപ്പോൾ ശാന്തിക്കാരൻ തെല്ലൊന്ന് വിസ്മയിച്ചു. ”ഇത്ര രാവിലെ എങ്ങനെയെത്തി? നടന്നു വരാൻ വഴിയില്ല”
"ഹേയ് നടന്നൊന്നുമല്ല.  ഈ കാലും വച്ച് എങ്ങനെ നടക്കാൻ.  ഡ്രൈവർ കൂടെയുണ്ട്” അവർ പറഞ്ഞു.

“അല്ലെങ്കിലും അന്നേൽ‌പ്പിന്നെ ഡ്രൈവ് ചെയ്യുകേലെന്ന് എനിക്കറിയാം” ശാന്തിക്കാരന്റെ ഈ പ്രസ്താവനയിൽ അവർ ഒന്നു പതറി. കേട്ടില്ലെന്നു മട്ടിൽ ശ്രീകോവിലിനു നേരെ തിരിഞ്ഞ് കണ്ണടച്ചു.  ഒരു നിമിഷത്തിനു ശേഷം സ്വരം ദൃഢീകരിച്ചു.
“മകൻ വന്നത് കണ്ടില്ലെ. ഇന്നലെ വന്നതേ ഉള്ളൂ. പിറന്നാളിനു തന്നെ എത്തി. ദേ ഞാൻ നിർബ്ബന്ധിച്ചാ അമ്പലത്തിലേക്കു കൊണ്ടു വന്നത്” അവർ ഒന്നു ചിരിക്കാനും  ശ്രമിച്ചു.

“അതു പിന്നെ എനിയ്ക്കറിയാൻ മേലേ. തൃക്കേട്ട. മീനമാസത്തിൽ. വഴിപാട് പതിവുള്ളതാണല്ലോ" അവർ സ്വൽ‌പ്പം മോടിയിൽ വസ്ത്രമണിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്ന് ശാന്തിക്കാരൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

രഹസ്യം പറയുന്നപോലെ അവർ ശാന്തിക്കാരനൊട് അടുത്ത് നിന്നു പറഞ്ഞു. “ഇത്തവണ കല്യാണം ഉണ്ടുകേട്ടോ. ഇവൻ ഇങ്ങനെ നടന്നാൽ പോരല്ലൊ. പെണ്ണുകാണലിനു സമ്മതിച്ചിട്ടുണ്ട്. അമ്മയെ ഒന്നന്വേഷിക്കൽ ഉണ്ടൊ ഇവന്? അത്പോട്ടെ സ്വന്തം കാര്യം നോക്കുന്നുണ്ടോ? “

പിന്നെ പുറകോട്ട് തിരിഞ്ഞ് ചെറുതായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട്  ഇത്രയും. “ജോലിയാണത്രെ ജോലി! ഇങ്ങനെയുമുണ്ടോ ഒരു ജോലി? ഡെൽഹിയിൽ എല്ലാരും ഇങ്ങനെയൊന്നുമല്ലെന്നേ“.

ശാന്തിക്കാരൻ മ്ലാനമായ മുഖം മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ധിറുതിഭാവിച്ച് അകത്തേയ്ക്കു പോയി.


     അടുത്ത അമ്പലത്തിലേക്കു പോകുന്ന വഴി പാലം കടന്നപ്പോൾ ഡ്രൈവർ ശ്രദ്ധിച്ചു. പാലത്തിന്റെ കൈവരി പൊളിഞ്ഞത് ഇനിയും അറ്റകുറ്റപ്പണി ചെയ്തിട്ടില്ല. പൊളിഞ്ഞ കോൺക്രീറ്റിൽ നിന്നും കമ്പികൾ വളഞ്ഞും തിരിഞ്ഞും എഴുന്നു നിൽക്കുന്നു. പുറകിലത്തെ സീറ്റിൽ അവർ സന്തോഷവതിയായിട്ടാണ് ഇരിപ്പ്. ഇങ്ങനെ ഈയിടെ എങ്ങും കണ്ടിട്ടില്ല.

    ഗണപതിയമ്പലത്തിലും ശാന്തിക്കാരൻ അവരെ കണ്ടതോടെ മകന്റെ പിറന്നാൾ ദിവസമാണെന്ന് ഓർമ്മിച്ചെടുത്തു. അവർക്ക് ഉത്സാഹം കൂടി. “ഇന്നു തന്നെ എല്ലാ അമ്പലങ്ങളിലും പോകണമെന്നു പറഞ്ഞ് രാവിലെ നിർബ്ബന്ധിച്ചാ ഇവനെ എഴുനേൽ‌പ്പിച്ചത്. ഡെൽഹിയിലാണെങ്കിൽ അത്ര നേരത്തെ ഉണർന്നെണീയ്ക്കുകേലെന്ന്!   ഇവിടെ വന്നാൽപിന്നെ ഞാൻ പറയുന്ന പോലെ കേൾക്കാതിരിക്കാൻ പറ്റുവൊ?. ഒന്നും പറയാതെ എന്റെ കൂടെ ഇങ്ങു പോന്നു.”

ശാന്തിക്കാരന് ഒന്നും പറയാനുണ്ടായിരുന്നില്ല.

“അല്ലെങ്കിലും മിണ്ടാട്ടം വളരെ കുറവാ ഈയിടെ അവന്” അവർ തന്നോടു തന്നെ പറഞ്ഞു.

ശാസ്താമ്പലത്തിൽ കൊച്ചുതിരുമേനിയെ കണ്ടതോടെ അവർക്ക് നിയന്തണം വിട്ടു. “കേട്ടൊ മധുക്കുഞ്ഞേ ഇവനോട് ഒന്നു പറയണേ. നിങ്ങളു ഒന്നിച്ചു പഠിച്ചവർ. വല്യ കൂട്ടുകാർ അല്ലാരുന്നോ? മധുക്കുഞ്ഞിനു മൂന്നുവയസ്സായ കുഞ്ഞു വരെ ആയി. ഇവനെ ഒന്നു കാണാൻ കിട്ടുന്നുണ്ടോ? അവന്റെ ഒരു ഡെൽഹിയും ജോലിയും. ഇങ്ങനെ വല്ലപ്പോഴും വരും. കല്യാണക്കാര്യം പറയുമ്പോൾ ഒന്നും മിണ്ടുകേം ഇല്ല. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ എന്നോട് വല്ലതും മിണ്ടുകേം പറയുകേം ചെയ്യുമോ ഇവൻ? ഇനി ഡെൽഹിയിൽ പരിചയക്കാരി ഉണ്ടെങ്കിൽ അതും ആയിക്കോട്ടെ.  എനിക്കു വിരോധമൊന്നും ഇല്ലെന്നേ. മധുക്കുഞ്ഞ് ഒന്നു ചോദിച്ചു നോക്കിയേ.“

പ്രസാദം നിറച്ച ഇലക്കീറ്‌ കൊടുത്തപ്പോൾ കൊച്ചുതിരുമേനി അവരുടെ കയ്യുകൾ അടക്കിപ്പിടിച്ചു. കണ്ണുകളിൽ തന്നെ നോക്കി. കരച്ചിൽ അടക്കാൻ വയ്യാതെ കൊച്ചുതിരുമേനി വശത്തേയ്ക്കു മുഖം തിരിച്ചു.

     പുറത്ത് കാത്തുനിന്ന ഡ്രൈവറോട് ഉച്ചത്തിൽ തന്നെ അവർ പറഞ്ഞു. “വേഗം പോകാം. സുബ്രഹ്മണ്യന്റെ അമ്പലത്തിൽ ഉച്ചപ്പൂജ കഴിയുന്നതിനു മുൻപു തന്നെ എത്തണം. വിഷ്ണുത്തിരുമേനിയ്ക്ക് അറിയാം ഞാനും മോനും ഇന്ന് എത്തുമെന്ന്. എന്നാലും വേഗം ചെല്ലണം”

“തിരുമേനിയേ ഞങ്ങളിങ്ങെത്തി കേട്ടൊ” ഉറക്കെപ്പറഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് അകത്തെത്തിയത്. അകത്തു നിന്നും ഇറങ്ങിവന്ന പുതിയ ശാന്തിക്കാരൻ തന്നെ പരിചയമുള്ള ആരെങ്കിലുമായിരിക്കും എന്നു കരുതി  ചെറിയ ഒരു ചിരി വരുത്തി.

പുതിയ ശാന്തിക്കാരനെ കണ്ടിട്ടും അവർ ദൃഢത വിടാതെ പറഞ്ഞു “ തിരുമേനി പുതിയ ആളാ ഇവിടെ അല്ലേ? ഈ ദിവസം ഞങ്ങൾ എത്തുമെന്ന് വല്യതിരുമേനിക്ക് ആണെങ്കിൽ ശരിക്കും അറിയാം കേട്ടൊ. മോന്റെ പിറന്നാളാ ഇന്ന്. ദാ അവനാ കൂടെ. ഡെൽഹിയിൽ നിന്ന് ഇന്നലെ എത്തിയതേ ഉള്ളു. ഇങ്ങോട്ടു മാറി നിക്കടാ. തിരുമേനി നിന്നെ കണ്ടിട്ടേ ഇല്ലല്ലൊ”

     ശാന്തിക്കാരൻ ശരിക്കും അന്ധാളിച്ചു. ‘ ആരുടെ കാര്യമാ നിങ്ങൾ പറയുന്നത്? കൂടെ ആരുണ്ടെന്ന്?’ അയാളുടെ നോട്ടം അവരുടെ പുറകിലെ ശൂന്യത കടന്ന് പഴകിദ്രവിച്ച തിടപ്പള്ളിയുടെ പലകകൾ വരെ ചെന്നെത്തി.

അവർ ശരിക്കും പകച്ചു.  തുറിച്ചുപോയ കണ്ണുകൾ ശാന്തിക്കാരന്റെ മുഖത്തിനും അപ്പുറം പാഞ്ഞു. പെട്ടെന്നു പുറം തിരിഞ്ഞു. ഒരു ഓട്ടത്തിന്റെ വേഗതയിൽ പുറത്തെത്തി.

പാലം കടന്നപ്പോൾ അവിടെ നിറുത്താൻ ഡ്രൈവറോട് പറഞ്ഞു. പൊളിഞ്ഞ കയ്‌വരി ചേർന്ന് അവർ കണ്ണടച്ച് നിന്നു.  കയ്യിലെ ഇലക്കീറുകൾ മടക്കു നിവർത്തി താഴേയ്ക്ക് കുടഞ്ഞു.

താഴെ മണലിൽ അവിടവിടെയായി പൊന്തി നിന്ന ഒരു കാറിന്റെ തുരുമ്പിച്ച ലോഹക്കഷണങ്ങളിൽ ശർക്കരപുരണ്ട തേങ്ങാപ്പൂളും അതിന്മേൽ പറ്റിയ തുളസിയിലകളും ചെന്നു പതിച്ചു.

Thursday, July 2, 2009

ഇദം ന മമ

പൊളിഞ്ഞുതുടങ്ങിയ വീടിന്റെ പുറംകോണിലെ ചെടികൾക്കു പിന്നിൽ അവൻ ബൈക്ക് നിറുത്തി. പുറകിൽ നിന്നും അവളാണ് ആദ്യം ഇറങ്ങിയത്.
“ഒരു ഹോട്ടൽ മുറി കിട്ടാഞ്ഞിട്ടാണോ” അവൾക്ക് നീരസം.
‘ഇവിടെയാകുമ്പം ആരും അത്ര അറിയുകേലല്ലൊ“. അവൻ തോന്നിയ യുക്തി പ്രയോഗിച്ചു. പോക്കറ്റിലെ നോട്ടുകളിൽ തടവിയത് ഇരുട്ടത്തും അവൾ കാണുന്നുണ്ടെന്നു വിചാരിച്ചു.

അകത്ത് ഒരു മുറിയേ കുറച്ചു ഭേദമുള്ളു. ബാക്കിയൊക്കെ നനഞ്ഞൊലിച്ച് വൃത്തികേടായി കിടക്കുന്നു.
ചാരിക്കിടന്ന വാതിൽ തുറന്ന്‌ അവനും പിന്നാലെ അവളും.
“ഇവിടെ ഒരു കട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്നല്ലൊ” അവൾ പിറുപിറുത്തു.
“ഇവിടെ വന്നിട്ടുണ്ട് അല്ലെ” കട്ടിലില്ലാത്തത് കുറവെന്ന ജാള്യത മറയ്ക്കാൻ അവൻ മറുചോദ്യമെറിഞ്ഞു.

“ഇവിടുന്ന് എടുത്തോണ്ടു പോകാൻ അതേ ബാക്കി ഒള്ളാരുന്നാരിക്കും.” അവൻ മെഴുകുതിരി കൊളുത്തി ഒരുകോണിൽ വച്ചു.

“എന്റെ ബാഗിൽ ഒരു ഷീറ്റ് ഉണ്ട്. അതു വിരിയ്ക്കാം” അവൾക്ക് സമ്മതമാകുമെന്ന ആശ അവന്.

“ഈ വൃത്തികെട്ട നിലത്ത്? ഒരു ഷീറ്റിന്മേൽ കിടക്കാനോ? എനിയ്ക്കു വയ്യ.‘ അവൾ എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ നോക്കി.
അവൻ ചുറ്റിനും ഒന്നു പരതി. ഒരു കോണിൽ കൂമ്പാരം കൂട്ടിയിരിക്കുന ഓലക്കെട്ടുകളിൽ നോട്ടം തറച്ചു. അതിബുദ്ധിമാനാണെന്ന തോന്നലിൽ ആഹ്ലാദം കൊണ്ടു. താളിയോലകളാണ്. ഈർപം കൊണ്ട് സ്വൽ‌പ്പം പതം വന്നിട്ടിട്ടുണ്ട്. വാരി മുറിയ്ക്കു നടുക്ക് ഇട്ടിട്ട് ഓരോന്നായി നിലത്ത് അടുപ്പിച്ച് നിരത്തി. നാലഞ്ചു വരികളായി.

ജനലിൽ കൂടെ വന്ന അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ താളിയോലകളിലെ അക്ഷരങ്ങൾ ഒന്നു കണ്ണുചിമ്മിത്തുറന്നു.

അവൻ ബാഗിൽ നിന്നും ഷീറ്റ് എടുത്ത് ഓലനിരയുടെ മേൽ വിരിച്ചു. ഉടുപ്പഴിച്ച് മാറ്റി അതി്ൻമ്മേൽ ഇരുന്നു. ഒന്നു സംശയിച്ചു നിന്നിട്ട് അവൾ അടുത്തു വന്നു കിടന്നു.
“കുഴപ്പമില്ല. ഒരു മെത്തപ്പായയുടെ ഫീലിങ് ഉണ്ട്’ അവൾക്ക് സ്വൽ‌പ്പം ആശ്വാസം. അവൻ മെഴുകുതിരി ഊതിക്കെടുത്തി.

താഴെ താളിയോലകൾ ഞെരിഞ്ഞു, വിതിർന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് ഒരു താളിയോല മറ്റൊരു താളിയോലയോട് സുഖാലസ്യസ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു:
“എപ്പോഴും അത് തന്നെ ഉരുവിട്ടോണ്ടിരിക്കേണ്ടായിരുന്നു”.

“ഏത്?”

“അതേയ്. ഇദം ന മമ.”

Tuesday, June 23, 2009

ബിഗ് ഫിഷ് സ്മാൾ ഫിഷ്

അച്ഛൻ ഗോവണിയിറങ്ങി വന്നതോടെ രാജൻ ചായ ഡൈനിങ് മേശയിൽ എടുത്തു വച്ചു. “ജെറ്റ് ലാഗ് മാറാൻ ഒരാഴ്ചയെങ്കിലും എടുക്കും”
“ഞാൻ നാലുമണ്യ്ക്കേ ഉണർന്നതാ. നിന്നെ ഉണർത്തെണ്ട എന്നു കരുതി” അമ്മ അടുക്കളയിൽ നിന്നും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.രാജൻ അച്ഛന്റെ പാദങ്ങൾ കസേരയിൽ കയറ്റി വച്ചു. “നീര് ഇപ്പഴും ഉണ്ട് കുറച്ച്”

“ഷൂസ് ഇട്ടതുകൊണ്ടാ നീരു വന്നതെന്നാ നിന്റെ അച്ഛൻ പറയുന്നെ” അമ്മയുടെ സ്വരത്തിൽ കളിയാക്കൽ ധ്വനി ഉണ്ടോ എന്ന് അച്ഛൻ സംശയിച്ചു കഴിഞ്ഞു.“പിന്നെ ഞാൻ നാട്ടിൽ ഷൂസുമിട്ടല്ലെ നടന്നിട്ടുള്ളത്. ഈ പാന്റു തന്നെ കഷ്ടിച്ചാ വലിച്ചിട്ടോണ്ടു നടക്കുന്നേ”

അച്ഛൻ സ്വരം കടുപ്പിച്ചെന്നു കരുതി അമ്മ അകത്തേക്കു വലിഞ്ഞു. സ്വകാര്യം മാതിരി ശബ്ദം മയത്തിലാക്കി. ‘‘മോനേ, വിസാ കിട്ടിയ അന്നുമുതൽ എനും ബ്ലഡ് ഷുഗർ ചെക്കു ചെയ്തു തുടങ്ങിയതാ അച്ഛൻ. കാലു മുറിഞ്ഞാൽ ഭേദമാകുമോ എന്ന പേടിയുമായിട്ടു നടക്കുകാ ആളിപ്പോ”.

“ഇന്ന് ഷൂസ് ഇട്ടേ പറ്റുകയുള്ളു. ലാബിൽ സേഫ്റ്റി നിയമങ്ങൾ അനുസരിക്കണം. നിർബ്ബന്ധമാണ്.”രാജൻ ശ്രദ്ധിച്ചത് അച്ഛൻ പുരികം ചുളിച്ച് നെറ്റിയിൽ മടക്കുകകളുണ്ടാക്കി സ്ഥിരം ചോദ്യഭാവം കൈക്കൊള്ളുന്നുണ്ടോ എന്നാണ്.

“ഓ ഇട്ടേക്കാം. അതിന്റെ പേരിൽ നാണക്കേടു വേണ്ട”. മകന്റെ മേൽനോട്ടത്തിലുള്ള കെമിക്കൽ ലാബ് കാണാൻ അച്ഛന്റെ ഉത്സാഹം തെളിഞ്ഞുവന്നു. പേരുകേട്ട ഫാർമസ്യൂടിക്കൽ കമ്പനിയല്ലെ.

“അച്ഛനു ചട്ണി ഞാനുണ്ടാക്കാം. ഇന്ദു ഉണ്ടാക്കിയത് വേറെ വയ്ക്കാം. സ്വൽ‌പ്പം ഇഞ്ചിയും കൂടെ അരച്ചതാ അച്ഛനിഷ്ടം. എനിയ്ക്കറിയാം. കടുകു വറക്കുമ്പോൽ ചുവന്നുള്ളിയും മൂപ്പിക്കണം“. രാജൻ അടുക്കളയിലേക്കു നീങ്ങി. അമ്മ ചുണ്ടിൽ വന്ന ചിരി ഒതുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.തന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൽ എന്നും വാശി പോലെ കൊണ്ടു നടന്നത് ഓർത്ത് അച്ഛൻ താഴേക്ക് നോക്കി ഇരുന്നു.

കൊച്ചുമോൻ പുസ്തകവുമായി എത്തി. “മുത്തച്ഛൻ വായിച്ചു തരട്ടെ മോന്?” “വേണ്ട, അച്ചൻ വായിച്ചാ മതി’ അവൻ കൊഞ്ചി.
“ഇവിടെ അച്ഛനും മോനും ഒരു സെറ്റാ. ഞാൻ വെറും കാഴ്ചക്കാരി “ ഇന്ദു ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

മുൻപിൽ നിരന്ന ഇഡ്ഡലിയും ചട്ണിയും അച്ഛൻ ഒരു നിമിഷം നോക്കിയിരുന്നു. കടുകുമണികൾ എണ്ണമയത്തിൽ തിളങ്ങുന്നതതും മൂപ്പിച്ച കരിവേപ്പിലമടക്കുകളിൽ അവ ഒഴുകി നീങ്ങുന്നതും മൊരിഞ്ഞ ചുവന്നമുളക് നിശ്ചലം അടങ്ങിക്കിടക്കുന്നതും അച്ഛൻ വെറുതെ കണ്ടിരുന്നു. കൊച്ചുമോനെ മടിയിലിരുത്തി രാജൻ ഇഡ്ഡലി പൊട്ടിച്ചു കൊടുക്കുന്നു. കൊച്ചുമോൻ ചട്ണിയിൽ കഷണം മുക്കി വായിൽ വച്ച് “ശ്ശ്…” എന്ന് എരിവ് അഭിനയിക്കുന്നു. “ഇനി അച്ചൻ” രാജനും ഇഡ്ഡലികഷണം ചട്ണിയിൽ മുക്കി വായിൽ വച്ച് എരിവ് അഭിനയിച്ചു. “ശ്ശ്”..വീണ്ടും. ഒരൊ ‘ശ്ശ്’നും കൊച്ചുമോന്റെ കുടുകുടെ ചിരി.

അച്ഛൻ അതു മാത്രം കണ്ണിമയ്കാതെ നോക്കിയിരുന്നു. ചട്ണിയുടെ സ്വാദ് കൃത്യമായിരിക്കും എന്നു കണക്കുകൂട്ടി. തികട്ടിവന്ന വിമ്മിഷ്ടം എവിടെ ഒളിക്കെണമെന്നറിയാതെ ….

കൊച്ചുമോൻ താഴെയിട്ട പുസ്തകം എടുക്കാൻ രാജൻ കുനിഞ്ഞപ്പോഴാൺ അച്ഛൻ അതു ശ്രദ്ധിച്ചത്.ഇടതുകാലിന്റെ പുറകിൽ കണ്ണ മുതൽ മുട്ടിനു പുറകു വരെ നീണ്ട പാട്. അതെ അതു തന്നെ. ഒരു നീണ്ട മണ്ണിര കടിച്ചുകിടക്കുന്നതു പോലെ വികൃതമായത്. ഇത്രനാൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും മാഞ്ഞില്ല?

രാജൻ കണ്ടു അച്ഛന്റെ കണ്ണുകൾ തന്റെ ആ മുറിപ്പാടിൽ ഉടക്കിയത്. പെട്ടെന്നു മുഖം തിരിച്ചു. മോന്റെ പുസ്തകത്തിൽ നോക്കുന്നെന്നു ഭാവിച്ചെങ്കിലും അതിശക്തമായി ഒരു ഒരു ശ്വാസം മുട്ടൽൽ വന്നതു പോലെ അറിഞ്ഞു. ഇരമ്പിവന്ന ഒരു ഉൾക്കാറ്റ് ദിശാബോധമില്ലാതെ അവിടെയും ഇവിടെയും തല്ലിയാർക്കുന്നത്ത് അടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. കൊച്ചുമോന്റെ പുസ്തകത്തിലെ പേജ് നോക്കി വായിക്കുന്നെന്ന തോന്നൽ വരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു.

ബിഗ് ഫിഷ് സ്മാൾ ഫിഷ്
One fish, Two fish, Red fish, Blue fish
Black fish, Blue fish, Old fish, New fish
Some are old and some are new
Some are sad and some are glad
And some are very very bad
Why are they sad and glad and bad?
I do not know, go ask your dad.

ബിഗ് ഫിഷ് സ്മാൾ ഫിഷ്………
ബിഗ് ഫിഷ്....... സ്മാൾ ഫിഷ്..........

ബി. എസ്. സി ഫൈനൽ പരീക്ഷ എഴുതിയ രാജശേഖർ എസ്. മുഖത്തു സദാ ചോദ്യഭാവം മാത്രം കൊണ്ടുനടക്കുന്ന അച്ഛന്റെ മുൻപിൽ പരുങ്ങി നിന്നു. പുരികങ്ങൽ ചുരുക്കി നെറ്റിയിൽ ചുളിവുകൾ വരുത്തി തറച്ചു നോക്കുന്നത് രാജൻ സ്ഥിരം കാണുന്നതാണ്. എങ്കിലും ഒന്നു പതറി. തിയറി നന്നായിടെഴുതിയിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ ധൈര്യവുമുണ്ട്. ഇനി പ്രാക്റ്റിക്കൽ ഈ ആഴ്ച ഒരു ദിവസം.

പെട്ടെന്നാണ് അച്ഛന്റെ പോലീസുമുറ ചോദ്യം.

“എന്നാടാ പ്രാക്റ്റിക്കൽ പരീക്ഷ?”
കസേരയിൽ കയറി നിന്നു ബൾബു തിരിച്ച് എന്തോ അറ്റകുറ്റപ്പണി ചെയ്യുന്നു അച്ഛൻ. ചുറ്റിലും ഇലക്ട്രിക് വയറുകൾ വീണു കിടക്കുന്നു.
രാജൻ ഒരിക്കലും നേരിടേണ്ടതില്ലെന്നു കരുതിയ ചോദ്യം. ഈ ആഴ്ച എന്നോ ഒരു ദിവസമാണ്. അടുത്തയാഴ്ച ഹോസ്റ്റലിലെ കൂട്ടുകാരൊക്കെ പോയ് മറയുകയാണ്. എന്നും രാവിലെ പത്തുമണിയോടു കൂടി കോളേജിലെത്തുക, ടൌണിൽ കറങ്ങുക, കാശുണ്ടെങ്കിൽ ഹോട്ടലിൽ കയറുക, അല്ലെങ്കിൽ ഹോസ്റ്റലിൽ കൂട്ടുകാർ ഊണ് തരപ്പെടുത്തുക ഇങ്ങനെ പോകുന്നു അവസാന ദിവസങ്ങൾ. എന്നും രാത്രി പ്രാക്റ്റിക്കലിനുവേണ്ടി പഠിയ്ക്കുന്നതു കൊണ്ട് വേവലാതി ഇല്ല. ഹാ‍ൾ ടിക്കറ്റ് വിനോദിന്റെ മുറിയിൽ വച്ചിട്ടുണ്ട്. അതെയോ ബാബുരാജിന്റെ? ശ്രീധർ ബാലന്റെ മുറിയിൽ? പ്രാക്റ്റിക്കൽ പന്ത്രണ്ടു മണിക്കാണു തുടങ്ങുന്നതെന്നറിയാം. അവിടെയെത്തുമ്പോൾ കൂട്ടുകാർ പറയുമല്ലൊ. നേരേ കെമിസ്ട്രി ലാബിലെത്തിയാൽ മതി.

“നിന്നോടാ ചോദിച്ചത്. എന്നാ പ്രാക്റ്റിക്കൽ?”

ഈ ആഴ്ച ഒരു ദിവസം എന്ന സത്യം പറയേണ്ടി വന്നു.

“ഹാൾ ടിക്കറ്റ് എവിടെടാ?”

“ഹാൾ ടിക്കറ്റ് എവിടയാണെന്നാ ചോയിച്ചേ”
കലി ആവേശിച്ചു കഴിഞ്ഞു അച്ഛന്.

ബാക്കി സത്യവും പുറത്തു വന്നു.

“ഹാൾ ടിക്കറ്റ് വല്ലവന്റേം കയ്യിൽ കൊടുത്തിട്ട് നീ ഇവിടെ എന്നാ ചെയ്യുകാണെടാ.”. ഭ്രാന്തനായ അച്ഛൻ തന്റെ രണ്ടു തോളും പിടിച്ച് കുലുക്കി. “ഹാൾ ടിക്കറ്റ് കയ്യിലില്ലേടാ പട്ടിക്കഴുവേറീ” പിന്നെ കൊടും തെറി വാക്കുകൾ. ബാധ കയറി വിറയ്ക്കുന്ന അച്ഛന്റെ മുൻപിൽ ഒരിക്കൽ കൂടി രാജൻ പകച്ചു നിന്നു. അച്ഛന് കയ്യിൽ കിട്ടിയത് ഇലക്ട്രിക് വയറാണ്. അതു മടക്കിയെടുത്ത് ആഞ്ഞടിച്ചു. പലതവണ. ഒരു തവണ വള്ളി കാലിൽ ചുറ്റിപ്പിണഞ്ഞു ഊക്കോടെ വലിച്ചെടുത്തപ്പോൾ തൊലി പിളർന്നു കൊണ്ട്ടാണ് വള്ളി പാഞ്ഞത്. ഇടതുകാലിൽ കണ്ണ മുതൽ മുട്ടിനു പുറകുവരെ ഏങ്കോണിച്ച് നീണ്ട ഒരു മുറിവ്. പിന്നത്തെ അടിയൊക്കെ ചോരത്തുള്ളികൽ തെറിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്. ഇറയത്തിന്റെ കോണിൽ കിടന്നതോർമ്മയുണ്ട്. രാത്രിയിൽ മുറിവു തുന്നിക്കെട്ടേണ്ടതല്ലെ എന്നൊക്കെയുള്ള അമ്മവിലാപങ്ങൾ എവിടെയുമെത്താതെ അലഞ്ഞു.

“ഞാനും വരുന്നുണ്ട് അച്ചാ അച്ചന്റെ ആപ്പീസിൽ” കൊച്ചുമോൻ കാലിൽ കെട്ടിപ്പിടിയ്ക്കുന്നു. പെട്ടെന്നു പുസ്തകം മടക്കി അവനുകൊടുത്തു.

“ഉടനെ ഇറങ്ങുകയായ്ണോ മോനേ?” അമ്മ ചോദിക്കുന്നു.
“അതേ. റെഡി ആയിക്കോളുക, പെട്ടെന്ന്. ഒരു മണിക്കൂറോളം ഡ്രൈവ് ഉണ്ട്.“

ഭിത്തിയ്ക്കു പകരം ചില്ലുകൾ കൊണ്ട് പണിതിട്ട കമ്പനിക്കെട്ടിടത്തിനു സുതാര്യതയല്ലെ കൂടുതൽ എന്ന് അച്ഛൻ വിസ്മയിച്ചു. അകത്ത് മകന്റെ ഡിപാർറ്റ്മെന്റിൽ ഡോക്ടർ രാജശേഖർ എസ്. ഡയറക്റ്റർ റിസേർച ആൻഡ് ഡെവലപ്മെന്റ് എന്നു കോറിയിട്ട പിച്ചളഫലകത്തിന്റെ മഞ്ഞപ്രകാശം നെറ്റിയിലെ രേഖകളിലെ ആഴങ്ങൾ നിറച്ചുമാച്ചു.

പ്രൊഡക്ഷൻ പ്ലാന്റ് എല്ലാം ചുറ്റിക്കണ്ട ആലസ്യം അച്ചനിൽ ഒരു മന്ദതകോരിയിട്ടു. പുറത്ത് നടകൾക്കു മുകളിൽ അച്ഛനും അമ്മയും പാർകിങ് ലോടിൽ നിന്നും രാജൻ കാറ് എടുത്തുകൊണ്ടുവരുന്നത് കാത്തു നിന്നു. ഒരു കോണിൽ മനോഹരമായ വെള്ളിക്കമ്പിവലപ്പെട്ടിയിൽ കമ്പനി വക പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾ അടുക്കിവച്ചിരിക്കുന്നതിൽ ൽ അച്ചന്റെ നോട്ടം ചെന്നു പെട്ടു. തന്റെ പേര് പുറം കവറിൽ തന്നെ വലുതായി അച്ചടിച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ട് വിശ്വസിക്കാനാവാതെ എടുത്തു. ഇതെങ്ങനെ? നിവർത്തി നോക്കി. മകന്റെ പേർ വിസ്തരിച്ച് എഴുതിയിരിക്കയാണ് അവസാന ഇനിഷ്യൽ മുഴുവനാക്കുമ്പോൾ തന്റെ പേരു തന്നെ. മകനെ Employee of the Year ആയി പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന വാർത്തയാണ്. കാര്യക്ഷമതയ്ക്കുള്ള ഈ അവാർഡു വാങ്ങുന്ന ഏറ്റവും പ്രായം കുറഞ്ഞ ഗവേഷകൻ. പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ കടലാസുകൾ ചെറുതായി വിറച്ചു. അക്ഷരങ്ങൽ ഓടിക്കളിക്കുന്നെന്നതോന്നൽ വിഭ്രാന്തിയോ? ഇടതുകാലിലെ ഷൂസ് ചെറുതായി ഇളകി മാറി. ഒരു പടിയുടെ വക്കിൽ കാൽ തെന്നി കയ്‌വരിയിൽ പിടിച്ചിട്ടും താഴെ നടയുടെ കോണിൽ വീണു കഴിഞ്ഞു അച്ഛൻ. വശത്തുള്ള പൂച്ചെടികളുടെ മേലെ ചെരിഞ്ഞു കിടന്നു പോയ അച്ഛനെ പിടിച്ചെഴുനേൽ‌പ്പിക്കേണ്ടി വന്നു.

കാറിൽ വച്ചു അമ്മയാണു കണ്ടത്. മുട്ടിനു താഴെ പാന്റ് ചോരകൊണ്ടു നനയുന്നു. രാജൻ കാറു നിറുത്തി. ഇടതുകാലിൽ കണ്ണ മുതൽ മുട്ടിനു പുറകു വരെ ഏങ്കോണിച്ച് തൊലി നന്നായി കീറിയിരിക്കുന്നു. പൂച്ചെടി താങ്ങിനിറുത്താൻ നാട്ടിയ കമ്പി കൊണ്ടതാകണം.

കട്ടിലിൽ തലയിണകളിൽ ചാരിയിരിക്കുന്ന അച്ഛന്റെ മുറിവിൽ രാജൻ ആന്റിബയോടിക് ക്രീം പുരട്ടി. തന്റെ കണ്ണുകളിൽ തന്നെ പെട്ടുപോയ നോട്ടത്തിനു നനവുണ്ടായിരുന്നത് നീറ്റൽ കൊണ്ടല്ല എന്ന തോന്നൽ അച്ഛനുണ്ടെന്നു രാജനും അറിഞ്ഞു. കൊച്ചുമോൻ ഓടിവന്ന് കട്ടിലിൽ കയറാൻ ശ്രമിച്ചു.

“മോനെ മുത്തച്ഛനു ഉവ്വാവൂ ആണ്. ബുദ്ധിമുട്ടിയ്ക്കാതെ”

“അവൻ ഇവിടെ ഇരുന്നോട്ടെ സാരമില്ല” നീറ്റൽ സഹിക്കാതെ അച്ഛന്റെ സ്വരം കലമ്പിച്ചു.

“ഇവിടെയാണോ മുത്തച്ഛന്റെ ഉവ്വാവൂ?” അവൻ മുറിവിനുമുകളിൽ തൊട്ടു. അച്ഛൻ കൊച്ചുമോനെ വാരിയെടുത്ത് ചേർത്തു കിടത്തി.

കതകുചാരാൻ തിരിഞ്ഞ രാജൻ ഒരു നിമിഷം മുഖം തിരിച്ചു അച്ഛനെ നോക്കി.

അച്ഛൻ വ്യക്തമായി കണ്ടു.

രാജന്റെ കാലിലെ മുറിപ്പാട് അവിടെയില്ല.

Wednesday, June 3, 2009

വാമൊഴിത്തെറ്റിനു വരമൊഴി പരിഹാരം-‘അറ്റോണ്‍മെന്റ്‘ (Atonement) കണ്ടപ്പോൾ

അറ്റോൺമെന്റ് (Atonement)  എന്ന സിനിമ വീണ്ടും കണ്ടപ്പോൾ...


               പ്രണയം, യുദ്ധം വിധി, കുറ്റബോധം ഇവയെല്ലാം ഇണക്കിയ ധാരാളം ക്ലാസിക്കുകളുണ്ട്, പ്രശസ്ത സിനിമകളുമുണ്ട്. പ്രണയകാലത്തെ യുദ്ധം, യുദ്ധകാലത്തെ പ്രണയം എന്നിങ്ങനെ പോകുന്നു ക്രമചയ സംഹതികള്‍ എന്നാല്‍ ഇവയെയെല്ലാം പശ്ചാത്തലത്തിലാക്കി കുറ്റബോധവും പാപപരിഹാരവും എഴുത്തിന്റെ ശക്തിയും പ്രകടമാക്കി അവതരിക്കപ്പെട്ട, 2007ൽ ഏറെ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ട സിനിമയാണ് അറ്റോൺ മെന്റ്. നിരവധി ഓസ്കാര്‍ നോമിനേഷനുകള്‍, ഗോൾഡൻ ഗ്ലോബ്, ബാഫ്റ്റ ‍ പുരസ്കാരങ്ങൾ അങ്ങനെ സ്വീകാര്യതാനിദർശനങ്ങൾ ഏറെ. നവകൌമാരക്കാരിയുടെ അസൂയകലർന്ന ചാപല്യത്താല്‍ വന്നുഭവിക്കുന്ന ജീവിതനഷ്ടങ്ങളുടെ പരിഹാരം എഴുത്തിലൂടെ കൈവരുത്താനുള്ള ഉദ്യമം കണ് തെളിയിച്ച ഇയന്‍ മക്‌ ഇവന്റെ ഇതേ പേരിലുള്ള നോവലിന്റെ ആവിഷ്കാരമായിരുന്നു ഇത്.   പ്രണയം, കുടുംബബന്ധങ്ങള്‍, യുദ്ധം കുറ്റബോധം പാപപരിഹാരം എന്നിവയെല്ലാം പ്രമേയമാക്കിയ ഈ പ്രശസ്ത  നോവലിന്റെ ആവിഷ്കാരം അർത്ഥപൂർണമായി വെള്ളിത്തിരയില്‍ എത്തിച്ചു എന്നതിന്‍് സംവിധായകന്‍ ജോ റൈറ്റ് പ്രശംസ നേടിയിരുന്നു. വായനയില്‍ക്കൂടിമാത്രം കെട്ടിപ്പടുക്കാവുന്ന അനുഭൂതികൾ സമ്പന്നമായ ദൃശ്യങ്ങള്‍ കൊണ്ട് എങ്ങനെ സാര്‍ത്ഥകമാക്കാം എന്നതിന്റെ ദൃഷ്ടാന്തം കൂടിയാണ് ഈ സിനിമ. 1935 മുതല്‍ ഇന്നു വരെയുള്ള കാലഘട്ടവും ഇതിന്റെ പശ്ചാത്തലമാക്കിയിട്ടുണ്ടെന്നുള്ളതും പ്രത്യേകത.

             കഥ ദൃശ്യങ്ങളാക്കി ആവിഷ്കരിക്കുക മാത്രമല്ല സിനിമ എന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നതാണ് അറ്റോണ്മെന്റിലെ  ആഖ്യാനരീതി.  ഒരു കഥാകാരിയെക്കുറിച്ചുള്ള കഥയായതിനാൽ അവളുടെ വീക്ഷണങ്ങ്ങളാൽ എങ്ങനെ കഥ രൂപപ്പെട്ടു വരുന്നു എന്നതിന്റെ ദൃശ്യത്തെളിവു നൽകല്യം കൂടിയാണ്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ കഥയും ജീവിതവും കെട്ടുപിണയുകയാണ്. കഥയ്ക്കുള്ളിൽ കഥ വിടരുന്നു. സത്യമേത് മിഥ്യയേത് ഭാവനയേത് എന്ന വിഭ്രാന്തിയും. കഥാഭാഗങ്ങൾക്കും കഥാപാത്രമനോഭാവത്തിനും സാംഗത്യമണയ്ക്കാൻ കഥ ചിലപ്പോൾ പിന്നോട്ടു പായും. ജീവിതത്തിൽ നിന്നും കഥ പിടിച്ചെടുക്കാൻ കഥകാരി ആയാസപ്പെടുമ്പോൽ ഒരേ സംഭവത്തിനും വ്യത്യസ്ത പാഠാന്തരങ്ങൾ സാദ്ധ്യമാവുന്നു.   ഒരു കഥയിൽ രണ്ടു കഥ എന്ന പോലത്തെ സ്ഥിതി വിശേഷം. കഥയെഴുത്തിൽക്കൂടി പ്രായശ്ചിത്തവും പാപപരിഹാരവും തേടുമ്പോൾ കഥാകാരിയ്ക്ക് ഭാവനയേക്കാൾ വിഭ്രാന്തി ആവശ്യം തന്നെ. അതിവിദഗ്ധമായ എഡിറ്റിങിലൂടെയാൺ ഇതിന്റെ കൺപാർക്കൽ അനുഭവഭേദ്യമാക്കുന്നത്.

                      കഥയ്ക്കുള്ളിൽ  കഥാപാത്രങ്ങൾ കഥമെനയുന്ന ‘മെറ്റാഫിക്ഷൻ’ എന്ന ആഖ്യാനരീതിയാൺ മക് ഇവൻ തന്റെ നോവൽ രചനയ്ക്ക് സ്വീകരിച്ചിട്ടുള്ളത്.  തീർന്നു പോയ ജീവിതം തിരിച്ചു പിടിയ്ക്കാനാവില്ലെന്നും  ജീവിതത്തിൽ നിന്നും കഥ പിടിച്ചെടുക്കാനാവുമെന്നും  ഏറ്റുപറച്ചിലിന്റെ സങ്കീർത്തനം രചിച്ച് വാമൊഴിയാൽ ചെയ്ത തെറ്റിനു  വരമൊഴിയിലൂടെ പാപപരിഹാരം തേടാനാകുമെന്നും എഴുതിത്തെളിയിക്കാനാൺ നോവലിസ്റ്റ് ശ്രമിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ആഖ്യാനവും ജീവിതവും രണ്ടായിത്തീരുന്നതിനാൽ ഒന്നാക്കാനുള്ള യത്നവുമാൺ നോവലിലെ കഥാകാരി മനസ്സറിഞ്ഞു ചെയ്യുന്നത്.തെറ്റുകളുടെ പരിണതി ദുരന്തഹേതുവും തിരിച്ചുവരവ് ഇല്ലാത്തതുമാൺ, ഭാവനയിൽ ഒഴിച്ച്. എന്നാൽ ഈ ഭാവന എഴുത്തിന്റെ ശക്തി കൊണ്ട് പ്രായശ്ചിത്തത്തിന്റെ സുഖശാന്തി നൽകുമെങ്കിലും അതിനു പരിമിതികൾ ഏറെ. ഭാവനയുടെ വ്യത്യസ്ത സാദ്ധ്യതകൾ സ്പർശിക്കാനും എഴുത്തുകാരനു താൽ‌പ്പര്യം. നശീകരണം അതിലൊന്നാണെങ്കിൽ ജീവിതസഫലീകരണം മറ്റൊന്നാണ്. രണ്ടും വിഭ്രാത്മകമായി ആണ് നോവലിസ്റ്റ് നേരിടുന്നത്.സംവിധായകൻ ജോ റൈറ്റ് ഇത്തരം അപഗ്രഥനവിശേഷങ്ങൽ സിനിമാപ്രയോഗത്തിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചതിലുള്ള വിജയമാണ് സിനിമയെ ശ്രദ്ധേയമാക്കിയത്. ദൃശ്യങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ള സമീകരണമാണ് ആഖ്യാനത്തെ അർത്ഥവത്താക്കുന്നത്.  1935 മുതൽ 1999 വരെയുള്ള കാലഘട്ടം ദൃശ്യങ്ങളിലൊതുക്കുക, കഥയ്കുള്ളിൽ കഥ കോർക്കുക, പ്രണയവും ദുരന്തവും പ്രായശ്ചിത്തവും മിഴിവോടെ ദൃശ്യവൽക്കരിക്കുക ഇതൊക്കെ  നോവലിന്റെ കാതലാണ്,  ഇത് ചോർചവരാതെ കാണികളിലേക്കു പകരുക ഒക്കെ സംവിധായകന്റെ ക്ലിഷ്ടതകൾ എങ്കിലും വിജയം. വിക്ടോറിയൻ സദാചാരകാപട്യങ്ങൾ, കുടുംബമഹിമയുടെ പാഴ്ഗർവ്വ്, സമൂഹശ്രേണിയിലെ താഴേക്കിടയിലുള്ളവരുടെ സഹനങ്ങൽ, നിഷ്കളങ്കതയുടെ നഷ്ടം, സ്നേഹരാഹിത്യം   ഇവയൊക്കെ നോവലിൽ നിന്നും സിനിമയിലേക്കു നിഷ്പാദനം ചെയ്തിരിക്കുന്നത് സംവിധായകന്റെ ചാതുര്യവിലാസം കൊണ്ട്.   ചരിത്രഭൂമികയുടെ പശ്ചാത്തൽത്തിൽ മെനഞ്ഞ പ്രേമകഥ യുക്തിഭംഗം വരാതെ പ്രമേയത്തിൽ ഇണക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതും കഥയുടെ വഴിത്തിരിവുകൾ നിർണ്ണയിക്കുന്നതും സിനിമയ്ക്കുമാത്രം അവകാശപ്പെട്ട   ചില കുറുക്കുവിദ്യകളാൽ തന്നെ.. ഒരോ ഫ്രെയിമും നിർമ്മിച്ചെടുക്കുന്നതിലെ സൂക്ഷ്മതകൊണ്ടും ലോഭമെന്യേ വാരിവിതറിയിരിക്കുന്ന ദൃശ്യങ്ങളാലും ആണ് സംവിധായകൻ ഇതൊക്കെ സാദ്ധ്യമാക്കിയിരിക്കുന്നത്.  ക്രിസ്റ്റൊഫെർ ഹാമ്പ്റ്റൺ (Dangerous Laisions ന്റെ തിരക്കഥാകൃത്ത്) ന്റെ തിരക്കഥ സംവിധായകനെ ഒട്ടൊന്നുമല്ല സഹായിച്ചിട്ടുളത്. നായികാനായകരുടെ പ്രണയദുരന്തത്തിനു യുദ്ധം ഒരു കാരണമാകുന്നെന്നു പറഞ്ഞു വയ്ക്കുകയല്ല യുദ്ധത്തിന്റെ ഭീകരത, ആ‍ത്യന്തികമായി സ്നേഹരാഹിത്യത്തിൽ നിന്നും ഉടലെടുക്കുന്നതാണെന്നു നേരേയും ഒളിച്ചും പാത്തും ൽബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു ഈ ചിത്രം. സംവിധായകൻ ജോ റൈറ്റിനു  ബ്രിടീഷ് പീരീഡ് സിനിമ പരിചയമാണ്. നേരത്തെ ആയിരത്തിയെഴുനൂറിന്റെ അവസാനത്തിൽ വ്യാപരിക്കുന്ന കഥയായ ജെയിൻ ഓസ്റ്റിന്റെ  Pride and Prejudice  കന്നിസ്സംവിധായകനെന്ന നിലയ്ക്കുള്ള പാരിതോഷികങ്ങൾ വാരിയെടുത്തതാണ്.  പ്രധാന കഥാപാത്രത്തിന്റെ വേഷമണിഞ്ഞ കെയ്‌ര നൈറ്റ്ലി യെ അറ്റോണ്മെന്റിലും നായിക സെസിലിയയായി അവതരിപ്പിക്കാൻ ജോ റൈറ്റ് തീർമാനിച്ചതിൽ ഔചിത്യമുണ്ട്.  നായകവേഷത്തിലെത്തുന്ന പ്രഗൽഭൻ ജെയിംസ് മക് അവോയ് ഉം കെയ്‌ര നൈറ്റ്ലിയും തമ്മിൽ ചില രാസവിദ്യാപൂർത്തിയുമുണ്ട്..  സെസിലിയയുടെ അനുജത്തി 13 കാരി ബ്രയനിയായി വേഷമിട്ട സീർഷാ റോനൻ  നിരവധി അംഗീകരങ്ങൾ നേടി, സഹനടിയ്ക്കുള്ള ഓസ്കാർ  നോമിനേഷൻ വരെ.

                രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിനു മുൻപുള്ള പ്രക്ഷുബ്ധവും സ്ഫോടനാത്മകവുമായ പശ്ചാത്തലത്തിലാണു കഥയുടെ നിർണായകമായ സംഭവങ്ങൾ ഉടലെടുക്കുന്നത്. റ്റാലിസ് കുടുംബത്തിൽ ബന്ധുക്കൾ വന്നു ചേർന്നിരിക്കുന്നു, കൌമാരക്കാരി ബ്രയനി എഴുത്തു സപര്യ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ചുറ്റും നടക്കുന്ന സംഭവങ്ങൾക്ക് അതിവായനയുടേയോ അതിഭാവനയുടേയോ പരിവേഷം കൌമാരചാപല്യങ്ങളോടൊപ്പം വന്നു ചേരുകയാണ്. ചേച്ചി സെസിലിയയും ഇഷ്ടതോഴൻ റോബിയും അവളുടെ അസൂയകലർന്ന ഭാവനയ്ക്ക് വശംവദരാവുകയാണ്. പൊട്ടിപ്പോയ പൂപ്പാത്രത്തിന്റെ കഷണം തേടി, മേൽവസ്ത്രമൂരി ജലധാരായന്ത്രത്തിനു കീഴെ മുങ്ങി നിവർന്ന ചേച്ചി യെ ബ്രിറ്റനി കാണുന്നത്ത് ഒരു കാമപ്രകടനം മാത്രമായാണ്. റോബി തന്റെ പ്രണയവിളംബരത്തിനു അതിലൈംഗികത കലർത്തി എഴുതി മാറ്റിവച്ച കുറിപ്പു  അറിയാതെ സെസിലിയയ്ക്കു കൊടുക്കാൻ ബ്രയനിയെ തന്നെ ഏൽ‌പ്പിച്ചതും ഇയാ‍ൽ ഒരു രതിക്രിയാജ്വരബാധിതനാണെന്ന മുൻ വിധി നിർണ്ണയിക്കാനും എളുപ്പമായി. ലൈബ്രറിയിലെ ഇണചേരൽ കണ്ണാൽ കണ്ടതോടെ  പരിപക്വലൈംഗിതയെക്കുറിച്ച് അറിവൊന്നുമില്ലാത്ത ഈ കൌമാരക്കാരി തീവ്രമായ കാലുഷ്യത്തിലും വീണുപോകയാണ്.അന്നു രാത്രിയിൽ ബന്ധുവായ പതിനാറുകാരി ലോലയെ ഇരുട്ടിൽ പ്രാപിക്കുന്നത് റോബി തന്നെയാണെന്ന് അവൾ വിധിയെഴുതുന്നതിലും കാപട്യവും അസൂയയും ഉണ്ട്.  വീട്ടിൽ അന്നു വിരുന്നുവന്ന സുഹൃത്താൺ പ്രതിയെന്ന കാര്യം അവൾ മനപൂർവ്വം മറച്ചു വയ്ക്കുകയാണ്. താൻ എഴുതിവരുന്ന Trials of Arabella എന്ന നാടകത്തിലെ കഥാപാത്രങ്ങളുമായി ചുറ്റിലുമുള്ളവരെ താദാത്മ്യം പ്രാപിപ്പിക്കാനുള്ള ഗൂഢോദ്ദേശവുമുണ്ട് ബ്രയനിയ്ക്ക്. ഈ ചിന്താപദ്ധതിയുടെ പരിണതി റോബി പോലീസ് കസ്റ്റഡിയിൽ ആകുന്നതു വരെ എത്തി. വീട്ടുകാര്യസ്ഥന്റെ മകൻ മാത്രമായ റോബിയെ പ്രതിസ്ഥാ‍നത്തു നിറുത്താൻ ആഢ്യകുടുംബത്തിനു തെല്ലും മടിയുമില്ല. ജലധാരായന്ത്രത്തിനു മുൻപിലുള്ള രംഗങ്ങളും അബദ്ധത്തിൽ മാറി  നൽകപ്പെട്ട എഴുത്തിന്റെ സത്യം വിശദീകരിക്കുന്ന രംഗങ്ങളും ബ്രയനിയുടെ ഭാവനയിലുള്ളതും യഥാതഥമായതും ആയ രണ്ടു വ്യത്യസ്ഥ ദൃശ്യപാഠാന്തരങ്ങളാലാണു വെളിവാക്കപ്പെടുന്നത്. കൽ‌പ്പിതകഥ രചിയ്ക്കുന്നവളുടെ വിഹ്വലതകൾ സത്യത്തിൽ നിന്നും എത്ര അകലെയാൺ എന്ന് നിജപ്പെടുത്താനുള്ള സംവിധായകതന്ത്രമാണിത്.

          ഒരു രാതിർയിലെ സംഭവങ്ങൾ പൊടുന്നനവേ മൂന്നുപേരുടെ ജീവിതമാൺ എന്നെന്നേയ്ക്കുമായി മാറ്റിമറിച്ചത്. റോബി-സെസിലിയമാരുടെ വിദൂരപ്രണയവും യുദ്ധദുരന്തങ്ങളും സമന്വയിപ്പിച്ചാണ് കഥാഖ്യാനം നീങ്ങുന്നത്. കേംബ്രിഡ്ജിലെ പഠനം നിറുത്തി പട്ടാളക്യാമ്പിൽ മുറിവേറ്റവരെ ശുശ്രൂഷിയ്ക്കുന്ന ജോലി സ്വയമേവ ഏറ്റെടുത്തിരിക്കയാണ് ബ്രയനി. സെസിലിയയും യുദ്ധരംഗത്ത് നേഴ്സായി എത്തിയിരിക്കുന്നു. മെഡിക്കൽ കോളെജിൽ പോവേണ്ടിയിരുന്ന റോബി ജയിൽ ശിക്ഷയിൽ നിന്നും മറ്റൊരു ശിക്ഷയായ പട്ടാളസേവനത്തിൽ.  പ്രണയാതുരനും  സമസൃഷ്ടിസ്നേഹിയുമായ റോബിയുടെ തീവ്രാനുഭവങ്ങളിൽക്കൂടി യുദ്ധത്തിന്റെ കെടുതിയും നിഷ്ഠൂരതയും സ്നേഹവിപരീതയുക്തികളും ദൃശ്യങ്ങളാക്കുകയാണ് സിനിമ ഇവിടെ.  ജയിലിൽ നിന്നും പട്ടാളത്തിലേക്കു മാറ്റിപ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ട തടവിലാക്കപ്പെട്ട മനസ്സിനു ഒരിയ്ക്കൽ മാത്രം കണ്ടു മുട്ടിയ സെസിലിയ നൽകിയ ,കടൽത്തീരത്തെ ചെറുവീടിന്റെ ഫോടൊ മാത്രമാണ് ആശ്വാസം. അത് ഒരു സ്വപ്നം മാത്രമാണെങ്കിലും.  നിർദ്ദാക്ഷിണ്യകൊലപാതങ്ങൽക്കു മുൻപിൽ വിങ്ങിപ്പൊട്ടിക്കരയുന്ന പട്ടാളക്കാരൻ അമ്മയെ ഓർത്ത് മാഴ്കുന്ന പട്ടാളക്കാരൻ വലിയ സിനിമാ സ്ക്രീനിൽ പ്രണയമിഥുനങ്ങൽ ഉമ്മ വയ്ക്കുന്ന രംഗം വെറും വിരോധാഭാസമെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞ് നിശബ്ദവിലാപത്തിൽ പൊട്ടിപ്പോകുന്ന കരളിനെ കഷ്ടിച്ചു നിയന്ത്രിക്കുന്ന പട്ടാളക്കാരൻ എന്നിങ്ങനെ അതിസാധാരണമനസിനെ യുദ്ധത്തിന്റെ ക്രൌര്യം ഞെരിച്ചുടയ്ക്കുന്നത്  മുഴുവൻ വെളിവാക്കാൻ സംവിധായകൻ ശ്രമിക്കുന്നത് റോബിയുടെ നിസ്സഹായവസ്ഥയും മനോവ്യാപരങ്ങളും ചിത്രീകരിയ്ക്കുക വഴിയാണ്.  ചെയ്ത തെറ്റ് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് മുറിവേറ്റ പട്ടാളക്കാരെ ശ്രൂഷിക്കുക വഴി പാപപരിഹാരം സ്വകീയമാക്കുകയാണ് ബ്രയനി.  പരിസരബോധം സ്വല്പം കുറഞ്ഞ മാതിരി ക്യാമെറയെ/ നമ്മളെ തറച്ചു നോക്കി നിൽക്കുന്ന പതിനെട്ടുകാരി ബ്രയനിയെ ആൺ സംവിധായകൻ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.  ചേച്ചിയുടേയും റോബിയുടേയും പ്രണയത്തിന്റെ നിജസ്ഥിതി സ്വാംശീകരിച്ച് “ജലധാരായന്ത്രത്തിനടുത്ത് രണ്ടുപേർ’ എന്ന കഥ എഴുതിത്തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട് അവൾ. കഥയുടേയും കാലപ്പനികതയുടേതും ലോകത്തിന് സ്വന്തം സ്വത്വം അടിയറവു വയ്ക്കേണ്ടത് കുറ്റബോധം ഏൽ‌പ്പിച്ചു കൊടുത്ത ബാദ്ധ്യതയാണവൾക്ക്. “ബ്രയനി  ഇല്ല” (There is no Briony) എന്ന് അവൾ സ്വയമേവ മന്ത്രിക്കുന്നത് കണ്ണാടിയിലെ പ്രതിബിംബം ആയിത്തീർന്നെന്ന   സൂചനയിലൂടെയാണ്.  യുദ്ധരംഗത്ത് എത്തിയിരിക്കുന്നത് സെസിലിയയേയും റോബിയേയും   ഒരുമിച്ച് കണ്ട് മാപ്പുപറയാമെന്ന ആശയിലുമാണ്. മരണാസന്നനായ അജ്ഞാത ഫ്രെഞ്ച് പട്ടാളക്കാരന്റെ അവസാനനിമിഷങ്ങളിൽ അയാളുടെ ജീവിതവും അവളുടെ തദ്സദൃശ ജീവിതവും ഒന്നാക്കാൻ അറിയാതെ നുണ പറഞ്ഞുപോവുന്നുണ്ട് അവൾ. എല്ലാ കഥകളും നുണകളാണെന്നും നുണകളൊക്കെയാണ് കഥകളാകുന്നതെന്നും തെര്യപ്പെടുത്തുന്നു ഈ ദൃശ്യങ്ങൾ.  തലച്ചോറു പുറത്തു കാണുംവിധം പൊളിഞ്ഞ തല  അവൾക്കു കാണേണ്ടി വരുന്നതും അയാളുടെ നിരാലംബവിലാപങ്ങളും അവൾ ചെയ്ത കുറ്റം എത്രയും കഠിനതരമായിരുന്നു എന്ന് ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തുകയാണ്. സത്യം പലപ്പോഴും ഭാവന മാത്രമല്ലെ എന്ന ശങ്കയ്ക്കും അവൾ വശംവദയാവുകയാണ്.അത് റോബി തന്നെയല്ലെ എന്ന് നിമിഷനേരം അവൾ ശങ്കിച്ചു പോവുന്നുമുണ്ട്.

             യുദ്ധദൈന്യത ഹൃദയത്തിലും അതിനു പുറത്തും ഏൽ‌പ്പിച്ച മുറിവുകളുമായി റോബി കടൽത്തീരത്തെ വീട് എന്ന സ്വപ്നത്തിലാണ് നിതാന്തചര്യ. സുന്ദരവനസ്ഥലിയിലാണ് പൊടുന്നനവേ നാസികളാൽ വധിക്കപ്പെട്ട പെൺകുട്ടികളെ കാണുന്നത്. ഒരു പിക്നിക്കിന്റെ അവസാനം അലസമായി ഉറങ്ങുന്നപോലെയാണ് ഈ ഭീകരദൃശ്യം വെളിവാക്കിയിരിക്കുന്നത്. നിഷ്കളങ്കതയുടെ ക്രൂരോന്മീലനം അയാളെ പൊട്ടിക്കരയിക്കുകയാണ്. റോബിയുടെ വേഷം ചെയ്യുന്ന   ജെയിംസ് മക് അവോയ്   ഈ സീനിൽ അറിയാതെ കരഞ്ഞുപോയെന്ന് സംവിധായകൻ. അടുത്ത സീനിൽ ബ്രയനിയുടെ നിഷ്കളങ്കചാപല്യം  റോബിയ്ക്ക് ഓർമ്മ വരുന്നതിലേക്ക് നേർപരിച്ഛേദം ചെയ്യപ്പെടുകയാണ്.  കടൽ ദൂരെക്കണ്ട് നടന്നടുത്ത റോബി അതിഭീകരമായ യുദ്ധക്കളത്തിൽ എത്തിച്ചേരുകയാണ്.-ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ഡങ്കിർക് പിന്മാറ്റം. . ആ‍യിരക്കണക്കിനു എക്സ്ട്രാകളെ നിരത്തി എപിക് ബൈബിൾ സിനിമാദൃശ്യം പോലൊന്നാണ് സംവിധായകൻ ഒരുക്കിയെടുത്തിരിക്കുന്നത്., നിറങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ.  പിടിച്ചെടുത്തിരിക്കുന്നത് യുദ്ധത്തിന്റെ ഭീകരപ്രലാപവും  ഇനിയൊന്നും നഷ്ടപ്പെടുവാനില്ലാത്തവരുടെ ഉന്മാദങ്ങളും. അമ്മയുടെ സ്നേഹമസൃണപരിലാളന ലഭിയ്ക്കുന്നുണ്ടെന്ന വിഭ്രാന്തിയിൽ  വരെ എത്തുന്നു റോബിയുടെ മാനസിക നില. ലോലയെ പീഡിപ്പിച്ച ആൾ,  കേസിലെ യഥാർത്ഥ പ്രതി തന്നെ അവളെ കല്യാണം കഴിയ്ക്കുമ്പോൾ പള്ളിയിൽ തന്റെ തെറ്റിന്റെ ആഴം അനുഭവിച്ചറിയുന്ന ബ്രയനി ഉണ്ട്.  സെസിലയിൽ നിന്നും റോബിയിൽ നിന്നും കൊടിയ ഭർസനം അനുഭവിക്കുക തന്നെ അവൾക്കു സ്വയംശിക്ഷയുടെ  പോം വഴി.  അവരെ കണ്ടുപിടിച്ച് ക്ഷമ ചോദിക്കുമ്പോൾ അവർ ഒന്നിച്ചായതിന്റെ ആഹ്ലാദം ഗൂഢമായി അവൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നുണ്ട്. അവിടെ ഇണ ചേർന്നതിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ കാണുന്നത് അവൾക്ക് തീർത്തും ആശ്വാസകരം.  ശൂന്യതയിൽ കണ്ണുംനട്ടു നിൽക്കുന്ന ബ്രയനിയുടെ നേർമുകളിൽ ജനാലയ്ക്കത്ത് ആലിംഗനചുംബനനിബദ്ധരായി നിൽക്കുന്ന സെസിലയേയും റോബിയേയും വെളിപ്പെടുത്തുന്ന ഫ്രെയിം കഥയുടെ ചുരുക്കം തന്നെ.  പിന്നിൽ മാറിമറിയുന്ന ഇരുൾ വെളിച്ചത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ബ്രയനിയുടെ ജീവിതം മുന്നോട്ടോടുന്നു, ഇനത്തെ ഹൈ ടെക് മീഡിയയിൽ  അഭിമുഖത്തിനിരിക്കുന്ന  പ്രശസ്ത നോവലിസ്റ്റിന്റെ രൂപത്തിൽ. കാസ്റ്റിങ്ങിലെ വൻ തിരിമറിവിലൂടെ ഈ രംഗം പ്രൌഢമാകുകയാണ്. അതിപ്രശസ്തയായ വനെസ്സ റെഡ്ഗ്രേവിനെയാണ് സംവിധായകൻ ഈ ചെറിയ വേഷത്തിനു വേണ്ടി നിയോഗിച്ചിട്ടുളത്. മരണാസന്നയായ ബ്രയനിക്ക് അവസാനത്തെ നോവലിലൂടെ പാപപരിഹാരം ലഭിക്കുമെന്ന വ്യർത്ഥപ്രത്യാശ ഉണ്ട്. ജീവിതസത്യങ്ങളുടേയും കഥയുടേയും സങ്കീർണ്ണപാരസ്പര്യം വെളിവാക്കപ്പെടുന്നത് സ്തോഭജനകം തന്നെ. അനുവാചകനു തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതവും

        പാപപരിഹാരത്തിന്റേയും പ്രായശ്ചിത്തത്തിന്റേയും ദൃശ്യവൽക്കരണത്തിനു ബൈബിൾ മോടിഫുകൾ ധാരാളം വിന്യസിച്ചിരിക്കുന്നു സംവിധായകൻ.  പ്രതിപാദനത്തിനു ഋജുത്വം നൽകുന്നതിനോടൊപ്പം ത്വരിതമായ ആശയസംവഹനത്തിനും  ഈ ചിരപരിചിതമൂലാങ്കനങ്ങൽ വഴിതുറക്കുന്നു. രക്തം അണിഞ്ഞുള്ള പാപപരിഹാരം (blood atonement)  ഒരു അനുഷ്ഠാനം പോലെ ബ്രയനി ചെയ്യുന്നതായിട്ടുണ്ട്. ഫ്രെഞ്ച് പട്ടാളക്കാരന്റെ രക്തം അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ മുഖത്ത് വാരിപ്പൂശുന്നുണ്ട് അവൾ. പാ‍പത്തിന്റെ കറകൾ കഴുകിക്കളയാനെന്നപോലെ ശക്തമായി കൈകൽ ഉരച്ചു കഴുകുന്നു അവൾ മറ്റൊരു സീനിൽ. ബൈബിളിൽ അനുഷ്ഠാനം പോലെ സവിശേഷതയാർന്ന സ്നേഹബഹുമാനസൂചകമായ വിസ്തരിച്ചുള്ള കാൽ കഴുകൽ റോബിയുടെ അമ്മ ചെയ്യുന്നതായിട്ട് അയാൾക്കു തോന്നുന്നതായുണ്ട്. വെള്ളത്തിനടിയിൽ പാറിനിൽകുന്ന സെസിലിയുടെ ശരീരം കുരിശുമരണത്തിന്റെ തനി മോടിഫ് തന്നെയാണ്.  ദൃശ്യം അവ്യകതമാണെങ്കിൽക്കൂടി. നെടുകെയും കുറുകെയും കടക്കുന്ന ജനൽക്കമ്പികൾ കുരിശിന്റെ രൂപം കൈവരിക്കുന്നത് പലപ്പോഴും ക്യാമെറ പിടിച്ചെടുത്തിട്ടുണ്ട്.  എന്നാൽ വിക്റ്റോറിയൻ സദാചാചാരവ്യവസ്ഥയ്ക്കും ക്രിസ്തീയ സഭ പിന്തുടർന്ന  ലൈംഗികതാനിരാസത്തിനും നേർവിപരീതമാണ് പ്രമേയതന്തു. നായികാനായകരെ ഇണ ചേർക്കാൻ ബദ്ധപ്പെടുകയാണു ബ്രയനി. അതിനു വിഘ്നം വരുത്തിയതാണ് അവളുടെ പാപം.  അതിനുള്ള സാഹചര്യമൊരുക്കുന്നത്, ഭാവനയിൽക്കൂടി മാത്രമാണെങ്കിലും അവൾക്ക് സായൂജ്യം. സെസിലിയയുടെ അപാർട്മെന്റിൽ അവരെ കാണുന്ന രംഗം പരോ‍ക്ഷലൈംഗിതാ ദൃശ്യങ്ങളാൽ സമ്പന്നമാണ്.


             ജീവനു വിലയില്ലാതാകുന്ന ചരിത്രസംബന്ധിയിൽ പ്രണയം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക ദുഷ്ക്കരം. ഏറ്റവും വലിയ പാഴ്ച്ചെയ്തിയായ യുദ്ധത്തെ ഭഗ്നപ്രണയത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലമോ കാരണമോ ആക്കിയെടുക്കുന്നതിലുപരി സ്നേഹരാഹിത്യത്തിന്റെ ഉദാത്തോദാഹരണമായും മാനുഷികാംശങ്ങലുടെ പൂർണ്ണനിരാകരണവുമായി കാണിച്ചെടുക്കാൻ വിപുലമായ ദൃശ്യങ്ങളാൺ സിനിമ ഒരുക്കിയിട്ടുള്ളത്. പാഴിലാക്കപ്പെടുന്ന ജന്മങ്ങളുടെ നേർക്കാഴ്ച. കഥ ചരിത്രത്തിൽ നേരിട്ട് ഇടപെടുകയുമാണിവിടെ. കഥനായകനു അനുഭവപ്പെടുന്ന രൂപത്തിലാണ് ഈ ദൃശ്യരചന. വെടിവച്ചിടപ്പെടുന്ന കുതിരകൾ, നഗ്നരായി ഉഴലുന്നവർ, ദൂരെ വെറുതെ കറങ്ങുന്ന യന്ത്ര ഉഴിഞ്ഞാൽ, അതിൽ വൃഥാ തൂങ്ങിയാടുന്ന പേക്കോലങ്ങൾ, വിഭ്രാന്തിയിൽ പ്പെട്ടുഴലുന്നവർ ഇങ്ങനെ കാർണിവൽ സ്ഥലം ദുരന്തമേളയുടെ ഹിസ്റ്റീരിയയാകുന്ന പരിണാമഗുപ്തി.  പരിപൂർണജീവനഷ്ടം കിഴിച്ചിട്ട  ഉന്മാദത്തിലും ആണ് ഈ നിർഭാഗ്യജന്മങ്ങൽ വീണുപോയിരിക്കുന്നത്. അവ്യവസ്ഥയുടെ ഭീതിദവും ബീഭത്സവുമായ നേർക്കാഴ്ചകൾ വെറുങ്ങലിപ്പു സൃഷ്ടിയ്ക്കുള്ള വക തന്നെ. അഞ്ചുമിനിറ്റോളം നീളുന്ന ഒരൊറ്റ ഷോട്ടു കൊണ്ടാൺ`ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ഡൺകിർക് പിന്മാറ്റദൃശ്യം ആവിഷ്കരിച്ചിരിക്കുന്നത്,  ഇടമുറിയാതെ സ്റ്റെഡികാം ക്യാമെറയാൽ. (ഈ രംഗം ചിത്രീകരിച്ചതോടെ ക്യാമെറാമാൻ തലചുറ്റി വീണു എന്ന് സംവിധായകൻ പിന്നീട് പറയുകയുണ്ടായി). പുറകോട്ടു നീങ്ങുന്ന ക്യാമെറയാണ് ഈ ദൃശ്യങ്ങൽ പിടിച്ചെടുക്കുന്നത്.  മുൻപോട്ടു നീങ്ങുന്ന ക്യാമെറയാണെങ്കിൽ കണ്ട ദൃശ്യങ്ങൾ പുറകിലാവുകയും അവ മറഞ്ഞോ മറന്നോ പോകാനും വഴിയുണ്ട്.  അദൃശ്യമാവുന്ന കാഴ്ചകൾക്ക് വ്യതിയാനം സംഭവിക്കാനും സാദ്ധ്യത.  ഭയാനകമായ കാര്യങ്ങൾ അങ്ങനെയല്ലാതായിത്തീർന്നെന്നു വിശ്വസിക്കാനും ആശ്വസിക്കാനും മനസ്സിന്റെ കളികൾ  വഴിയൊരുക്കിയേക്കാം. ക്യാമെറ പിറകോട്ട് നീങ്ങുമ്പോൾ ദൃശ്യവ്യാപ്തി വർദ്ധിക്കുകയാണ്. ദുരന്തദൃശ്യങ്ങൾ അതേപടി നിലനിൽക്കുന്നെന്നും ഉടൻ മറക്കേണ്ടതല്ലെന്നും ദൃഢീകരിക്കാൻ ഇതിലും ഉചിതവഴി വേറൊന്നില്ല.

             ആഖ്യാനവഴിയിൽ പ്രകൃത്യാ അത്ര അത്യാവശ്യമല്ലെന്നു തോന്നുന്ന ചലനചിത്രങ്ങളുമിണക്കിയിട്ടുണ്ട് സംവിധായകനും കൂട്ടരും. പൂപ്പാത്രത്തിന്റെ കഷണം തേടി ജലധാരയ്ക്കു കീഴേ  മുങ്ങിയ സെസിലിയയുടെ സ്വപ്നതുല്യമായ ഒരു ഷോട് ഉദാഹരണം. ജലോപരിതലം പ്രതിബിംബിപ്പിയ്ക്കുന്ന വെള്ളിക്കമ്പികൾ അവൽക്ക് പ്രണയമുഗ്ധയുടെ ചാരുത നൽകുന്നു. രംഗത്തിനു കാവ്യാത്മകതയും.  പിന്നൊരിടത്ത് വെള്ളത്തിനടിയിൽ കുരിശിലേറ്റവളെപ്പോലെ അവ്യക്തമായി ചിത്രീകരിയ്ക്കുന്നതിലെ നേർവിപരീതം ഏടുത്തുകാണിയ്ക്കാനാവാം ഈ മുൻകാഴ്ചാനിബദ്ധം. റോബിയും സെസിലിയയും ലൈബ്രറിയിൽ ഇണചേർന്നു നിൽക്കുന്ന രംഗത്തിനു ഒരു ഫാന്റസിയുടെ അസ്വാഭാവികത മനഃപൂർവം വരുത്തിയിരിക്കുന്നു. കൈകാലുകൾ വിടർത്തി വായുവിൽ പാറിനിൽക്കുന സെസിലിയ യുടെയും റോബിയുടെയും ഒന്നായിത്തീർന്ന  ശരീരങ്ങൽ പെട്ടെന്നു നിശ്ചലമായ ഒരു ജീവിയുടെ പ്രകൃതം തോന്നിപ്പിക്കുന്നത് ഉദ്ദേശപൂർവ്വമാണ്.    കൊച്ചുബ്രയനി ജനലിൽക്കൂടി രാത്രിയിലെ നാടകീയസംഭവങ്ങൾ നോക്കിക്കാണുന്നത് മറ്റിൽഡ എന്ന ഫെയറിയുടെ മോടിഫ് പതിപ്പിച്ച ജനലിൽ കൂടെയാണ്.  തത്സമയം നടക്കുന്ന സംഭവങ്ങളുമായി ബന്ധമുള്ളതും  തെറ്റുചെയ്യാത്തവർ ശിക്ഷാവിധി ഏൽക്കുന്നതുമായ കഥയാണ് മറ്റിൽഡയുടേത്. ചേച്ചിയുടെ അപാർട്മെന്റ് ബ്രയനി അന്വേഷിച്ചു ചെല്ലുന്നതായുള്ള ഫ്രെയിമിൽ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് മുലയൂട്ടുന്ന പന്നികളെ ഉൾപ്പെടുത്തിയത് വെറുതെയല്ല. മൃഗങ്ങളുടെ ദൃശ്യങ്ങൽ യുക്തിപ്രകരണമില്ലാതെ പലയിടെത്തും പ്രതിഷ്ഠിച്ചിട്ടുണ്ട്.  മൂങ്ങയും ഗൌളിയും തവളയും കൊറ്റിയും ഉൾപ്പെടെ. യുദ്ധഭീകരത വെളിവാക്കപ്പെടുന്നത് അതിസൌഷ്ഠവമാർന്ന കുതിരകളെ ഒന്നൊന്നായി വെടിവച്ചു വീഴ്ത്തുന്നതായി ചിത്രീകരിച്ചാണ്. അതിവിശാലവും ജീവജാലബഹുലവും ആയ ലോകത്തിലാൺ നമ്മളെന്നും ജീവാവകാശം എല്ലാവർക്കും തുല്യമാണെന്നും വെളിപാടുണർത്താനാണ് ഈ ദൃശ്യനിബന്ധനകൾ. ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ മുന്കാഴ്ച ബ്രയനി നേരിട്ടുകാണുന്നുണ്ട്.  തെരുവിൽ വിറച്ചു നീങ്ങുന്ന നിരാലംബയായ വൃദ്ധ അവൾക്കു നീക്കിവച്ചിരിക്കുന്ന ഏകാന്തദുർജ്ജീവിതത്തിന്റെ ഭാവിക്കാഴ്ച തന്നെ. ജീവിതം മായക്കാഴ്കളാൽ നിബദ്ധമാണെന്നും അയഥാർത്ഥബിംബങ്ങൽ കെട്ടുകഥകൾക്കും നേരിനും ഇടയ്ക്ക് വന്നുപോകുമെന്നും സൂചിപ്പിക്കാൻ കണ്ണാടികൾ പല രംഗങ്ങളിലും പ്രതിഷ്ഠിയ്ക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ബ്രയനിയുടെ ജീവിതസങ്ക്രമണസൂചകമായി ഇരുളും വെളിച്ചവും മാറി മാറി പുറകിൽ മിന്നിമറയുന്നത്-ഒരു ട്രെയിൻ പുറകിലൂടെ നീങ്ങുന്നത്-  അപൂർവ്വചാരുതയാർന്ന ദൃശ്യമാണ്. പിന്നീട് പൂർണ്ണമായും ഇരുളിലാകുകയാണ് സ്ക്രീൻ.  പൊടുന്നനവേയാണ് ഈ ഇരുട്ടിലൂടെ ഇന്നത്തെ ഹൈ ടെക് മീഡിയ യുഗത്തിൽ എത്തപ്പെട്ട വൃദ്ധയും മരണം കാത്തുകഴിയുന്നവളുമായ ബ്രയനിയിലേക്ക് അവസ്ഥാന്തരം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്.

       നേർരേഖയിൽ വരഞ്ഞുപോകുന്ന ആഖ്യാനം പലപ്പോഴും പിൻതിരിഞ്ഞ് വർത്തുളമായി തിരിച്ചെത്തുന്ന വിദ്യ സിനിമയിൽ യുക്തിയും കാര്യകാരണൻങങളും നിരത്താനായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു.  പെട്ടെന്നുള്ള ഈ പിന്തിരിയൽ വിപരീതദൃഷ്ടിയും വേറിട്ട പരിപ്രേക്ഷ്യ്‌വും  സൃഷ്ടിയ്ക്കുന്നുണ്ട്.  എഡിറ്റിങ്ങിലെ ചാതുര്യങ്ങൾ
 തന്നെ ആഖ്യാനത്തിന്റെ പൊലിമ.  ഒരു സീൻ വേറൊന്നിലേക്കു സംക്രമിക്കുന്നത്  സംഭാഷണത്തിന്റെ അതിക്രമണം മൂലമാവുന്നത് എഡിറ്റിങ്ങിലുള്ള  സൂക്ഷ്മവിചാരം തന്നെ.   തീവ്രമായ് കട്ടിങ്  കൊണ്ടുള്ള ജാലവിദ്യകൽ വളരെ കുറവാണ്. പക്ഷെ കഥപറയുന്നത് അടക്കവും ഒതുക്കവും സംക്ഷേപിച്ചുതന്നെ. ഈ ഗതിചാൽനം  ദുരന്തത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കഥാഗതിയ്ക്ക് ഒട്ടൊരു സഹായവുമാണ്.   നാടകീയതയ്ക്കും സംഭവതീവ്രതയ്ക്കും അതിചമൽക്കാരപൂർണമായ ഫ്രെയിമുകൽ ആണ്  ആവിഷ്ക്കരിച്ചിട്ടുള്ളത്.   സമയത്തെ കുലുക്കിക്കശക്കുന്ന വിദ്യയും എഡിറ്ററുടെ കൌശലം തന്നെ.  ഒരു നിശ്ചിത സംഭവപരമ്പരയ്ക്ക് താളക്രമങ്ങൽ വിന്യസിപ്പിച്ച്  നീണ്ടും കുറുകിയും സീനുകൽ തരംഗപ്രഭാവം ഉൾക്കൊള്ളുന്നതും കാണാം.  കഥാഭാഗങ്ങൾക്ക് കൽ‌പ്പിയ്ക്കുന്ന ഇടം (സ്പേയ്സ്) ഒരു ചോർപ്പ് (ഫണൽ) മാതിർ വിശാലതയിൽ നിന്നും  അനുക്രമം ചുരുങ്ങി ഒരു ബിന്ദുവിലെക്കു ഒതുങ്ങിക്കൂടുന്ന, സിനിമയുടേതു മാത്രമായ ദർശനവിധിയും പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.   

              വളരെ വ്യത്യസ്തവും നൂതനുവുമായ സംഗീതമാണ് ഡേരിയൊ മരിയനെല്ലി (Dario Marianelli) ആവിഷ്കരിച്ച് സംഭാവന ചെയ്തിട്ടുളത്. മികച്ച സംഗീതത്തിനുള്ള ഓസ്കാറും നേടിയെടുത്തു ഇദ്ദേഹം.എഴുത്തിന്റെ കഥയായതുകൊണ്ട് ടൈപ് റൈറ്ററിന്റെ ക്ലിക് ക്ലാക് ശബ്ദമാണ് സംഗീതമായി മാറുന്നത്. അക്ഷരങ്ങൽ കടലാസിൽ പതിയുന്ന വിന്യാസക്രമം സാവധാനം താളാത്മകമായി മാറുന്നു. സംഗീതാത്മകമായും.  സംഭവങ്ങൾക്ക് ഉദ്വേഗമണയ്ക്കാനും ഈ കീബോർഡ് ശബ്ദങ്ങൾ ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ആരോ എഴുതിയ കഥയാണ് ജീവിച്ചുതീർക്കപ്പെടുന്നതെന്നു സൂചിപ്പിക്കാൻ ഇതിലും ഉചിതമായതൊന്നില്ല എന്നത് രസകരം തന്നെ.

               നോവലിന്റെ മെറ്റാഫിസിക്കൽ ഉൾക്കാമ്പും വൈകാരികശക്തിയും പകർത്തി പ്രസരിപ്പിക്കുന്നതിലാണ് സിനിമയുടെ വിജയം. ഭാവന സ്വരൂക്കൂട്ടിയ കഥ കൃത്രിമമായി യാഥാർത്ഥ്യത്തെ നിർമ്മിച്ചെടുക്കുകയാണ്.  എഴുത്തിലൂടെ സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കുന്ന കഥാപാത്രഗതിവിഗതി കഥാകൃത്തിനു ദൈവസ്ഥാനം കൽ‌പ്പിച്ചരുളുകയാണെങ്കിലും കൽ‌പ്പിതകഥയുടെ പരിധികൾ ഇച്ഛശക്തിയ്ക്കും ഭാവനകൾക്കും അപൂർണ്ണത മാത്രമേ  നൽകുകയുള്ളു. പക്ഷേ എഴുത്തുകാരന്റെ/കാരിയുടെ അഭിലാഷപൂർത്തി ഭാവനയിൽക്കൂടിയാണെങ്കിലും സഫലീകൃതമാകുന്നതിൽ കൃതാർത്ഥരാകാൻ അവസരമൊരുക്കുകയാണ് ഇത്തരം ആവിഷ്കാരങ്ങളെല്ലാം.  റോബിയോടുള്ള ഗൂഢാഭിനിവേശമോ സെസിലിയയോടുള്ള അസൂയയോ അവളെ കള്ളം പറയാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു എന്നത് ലളിതയുക്തി മാത്രം. അവൾ എഴുതുന്ന കഥയോട് താദാത്മ്യം പ്രാപിക്കുന്ന തരത്തിൽ സ്വന്തപ്പെട്ടവരേയും കഥയിൽ നിബന്ധിച്ച്  ജീവിതം കഥയാക്കി മാറ്റിയെടുക്കാമെന്ന വ്യാമോഹവും കൂടിയാണ് അവളെക്കൊണ്ട് കള്ളം പറയിപ്പിച്ചത്.  എഴുത്തിന്റെ പരിപൂർണ്ണസാകല്യത്തിനു വേണ്ടി വരുത്തിക്കൂട്ടിയ വിക്രിയയ്ക്ക് എഴുത്തു തന്നെ പ്രായശ്ചിത്തം. വാസ്കുലാർ ഡിമെൻഷ്യ എന്ന മാരകരോഗവും സ്വയം ശിക്ഷയായി അവളുടെ ശരീരം പേറുന്നു.  ജീവിതത്തിലേയോ ലോകചരിത്രത്തിലേയോ സന്നിഗ്ധാവസ്ഥകൾ -ലോകമഹായുദ്ധങ്ങൽ വരെ-നുണകുളുടെ മേൽ കെട്ടിപ്പൊക്കിയവയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നതും അവൾക്ക് പാപപരിഹാരത്തിനു പിന്തുണ.  കഥകളാണ് സത്യങ്ങളായി മാറുന്നത് എന്നും എല്ലാ സത്യങ്ങളിലും നുണയുടെ അംശം പതിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു എന്നതും അവൾ മനസ്സിലാക്കുകയാണ്. റോബിയ്ക്കും സെസിലിയയ്ക്കും ആനന്ദകരമായ ജീവിതം നൽകാൻ എഴുത്തും അതിലെ ഭാവനയും മാത്രമാണെന്നുള്ള അറിവ് അവളെ മറ്റൊരു നുണയുടെ പരിണതിഫലമായ നേരും നെറിവും  ഇല്ലാത്ത യുദ്ധരംഗത്ത് എത്തിയ്ക്കുകയാണ്. സിനിമയിൽ യുദ്ധത്തിന്റെ കരാളത വ്യക്തമായി ചിത്രീകരിച്ചാണ് ഇക്കാര്യം സംവേദനാപൂർണമാക്കുന്നത്.  ശുഭാന്ത്യമായ കഥ മെനയുന്നത് ബലഹീനതയോ ഒഴിഞ്ഞുമാറലോ അല്ലെന്നും അർഹിക്കപ്പെട്ട ജീവിതം തിരിച്ചുപിടിയ്ക്കാൻ ഇതേ പോംവഴിയുള്ളെങ്കിൽ അങ്ങനെ അസത്യം സത്യമായി മാറട്ടെ എന്നുമാണ് കഥാകാരിയുടെ  തൃപ്തചിന്താഗതി.   ഇതിനുവേണ്ടി ആത്മകഥയും മാറ്റി എഴുതുകയാണ് അവൾ. റോബിയ്ക്കും സെസിലിയയ്ക്കും അവരുടെ സ്വപ്നമായ കടൽത്തീരത്തെ വീടിനുമുൻപിൽ പ്രണയാന്വിതം ഓടിക്കളിയ്ക്കാൻ അവസരമൊരുക്കിയാണ് സംവിധായകനും സിനിമ അവസാനിപ്പിക്കുന്നത്.  ബ്രയനിയുടെ കഥയ്ക്ക്  ഇനിയും അപൂർൺനത ഉണ്ടെങ്കിൽ അതിനുള്ള സാദ്ധ്യത ഇല്ലാതാക്കാനുള്ള സംവിധായകന്റെ വ്യഗ്രതയാണിത്.